فرازی از وصیت‌نامه شهید «محرمعلی محبی‌تبار»؛

مادر خوبم! بدان و افتخار کن که شهادت بالاترین سعادت است

شهید «محرمعلی محبی‌تبار» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد‌: «مادر خوبم! بدان و افتخار کن که شهادت، بالاترین سعادت است و مُردن و جان دادن در راه خدا بهترین نوع موت است که نصیب انسان‌های آزاده می‌شود ...»

کد خبر: ۵۶۶۴۷۵

پنجشنبه - ۰۶ ارديبهشت ۱۴۰۳ / 1403 06 February

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید «محرمعلی محبی‌تبار»، ششم اردیبهشت سال ۱۳۴۳، در روستای قشلاق از توابع شهر آبیک به دنیا آمد، پدرش هیبت‌الله، کشاورزی می‌کرد و مادرش گلابتون نام داشت، تا چهارم ابتدایی درس خواند و فروشنده بود. این شهید بزرگوار از سوی بسیج در جبهه حضور یافت، پانزدهم اسفند ماه سال ۱۳۶۲، در جزیره مجنون عراق بر اثر اصابت ترکش و عوارض ناشی از مصدومیت شیمیایی به شهادت رسید و مزار مطهرش در گلزار شهدای زادگاهش قرار دارد و برادرش رحمت‌الله نیز به شهادت رسیده است.

متن وصیت‌نامه شهید محرمعلی محبی‌تبار:

و تو‌ ای مادرم! اکنون که این نامه را برایت می‌خوانند اطمینان کامل دارم. نه در ظاهر، بلکه در قلب مهربان و دل دریایی‌ات، آهسته آهسته می‌گریی و با ایمانی قوی برایم دعا می‌کنی و زیر لب نام مبارک حسین(ع) و زینب و فاطمه(س) را زمزمه می‌کنی.

و تو مادر خوبم! بدان و افتخار کن که شهادت، بالاترین سعادت است و مُردن و جان دادن در راه خدا بهترین نوع موت است که نصیب انسان‌های آزاده می‌شود؛ حالیا بگو که فرزندم در راه خدا و برای خدا رفت، تا با خون ناقابل خویش درخت اسلام را آبیاری کند. من در پایان بار دیگر از زحمات و رنج‌هایی که برایم کشیدید، تشکر و قدردانی می‌نمایم. امیدوارم این دم آخر مرا حلال نمایید.