فرازی از وصیت‌نامه شهید «محمد برجعلی‌زاده‌محمدی»؛

در زندگی از زیر بار هیچ مسئولیتی شانه خالی نکنید

شهید «محمد برجعلی‌زاده‌محمدی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد‌: «در زندگی از زیر بار هیچ مسئولیتی شانه خالی نکنید؛ به خدا توکل کنید و در هر کار از خدا یاری بطلبید که در طریق خدا رفتن شکست ندارد ...»

کد خبر: ۵۶۵۷۷۵

سه‌شنبه - ۰۷ فروردين ۱۴۰۳ / 1403 07 January

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید «محمد برجعلی‌زاده‌محمدی»، دهم فروردین سال ۱۳۴۳، در شهر قزوین به دنیا آمد، پدرش اصغر، کارگری می‌کرد و مادرش سیده‌معصومه نام داشت، تا پایان دوره متوسطه درس خواند و دیپلم گرفت و پاسدار بود. این شهید بزرگوار هفتم اسفند ماه سال ۱۳۶۲، در جزیره مجنون عراق به شهادت رسید، پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۸۰ پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.

متن وصیت‌نامه شهید محمد برجعلی‌زاده‌محمدی:

برادران و خواهران! در زندگی از زیر بار هیچ مسئولیتی شانه خالی نکنید؛ به خدا توکل کنید و در هر کار از خدا یاری بطلبید که در طریق خدا رفتن شکست ندارد. دیگر حرفی برای گفتن ندارم؛ فقط در هر حال از زندگی خود، چه در دعا و چه در دل شب‌ها تنها یک چیز از خدا بخواهید و بهتر بگویم، شب و روز از خدا بخواهید که خداوندا! به حق مُقربان درگاهت، در فرج بقیه‌الله (عج) تعجیل بفرما. همچنین از خداوند پیروزی اسلام و لشکریانش را طلب کنید.

پدر و مادر عزیزم! امیدوارم که در مصیبت از دست دادن فرزندتان صبور باشید و از خدا صبر بخواهید و بدانید که دیر یا زود همه ما باید به سوی خدا برویم که: «انالله و اناالیه راجعون». از زحماتی که برای تربیت کردن من کشیده‌اید، تشکر می‌کنم و امیدوارم بتوانم در صحرای محشر باعث سربلندی شما گردم.

از جلال هم می‌خواهم که مرا ببخشد و برایم طلب مغفرت نماید؛ چون نتوانستم حق برادری را آن طور که باید، در حقش ادا کنم و از شما برادر عزیز می‌خواهم که به درس خود ادامه دهی و امیدوارم در آینده نزدیک خدمتگزار مردم و پشتوانه پدر و مادر باشی که از همه جهاد‌ها بالاتر است.

از خواهرانم و از سایر اقوام می‌خواهم که مرا ببخشند و در راه شهدا گام بردارند. در ضمن خدا راضی نیست و من هم راضی نیستم که به خاطر شهادت من در خانه نوار مصیبت بگذارید یا بیتابی نمایید؛ برای اینکه روح مرا شاد کنید، هر وقت دور هم نشستید با روی خوش و با لب خندان با هم برخورد کنید. مدت یک سال نماز از من قضا شده و یک ماه روزه نیز بر گردن من است؛ برای رضای خدا به جا آورید.