برگرفته از نامه‌های دانش‌آموزان به شهدا؛

پس تو هم، یاریم کن!

«پس تو هم یاریم کن، من کجا و تو کجا؟ آسمان بی‌نهایت کجا و این زمین خاکی کجا؟ من آن‌قدر در این زیبایی‌های ظاهری، غرق شده‌ام که چگونه می‌توانم خالصانه دعا کنم و در اوج باشم ...» ادامه این نامه را در پایگاه اطلاع‌رسانی نوید شاهد استان قزوین بخوانید.

کد خبر: ۵۶۳۹۷۵

شنبه - ۲۸ بهمن ۱۴۰۲ / 1402 28 November

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، نامه‌های دانش‌آموزان استان قزوین به شهدا تصویری از صداقت، صمیمیت، مهربانی، تعهد و تعبد نسل امروز در پاسداشت مقام و منزلت یاران دیروزشان ترسیم گردیده که در نوع خود قابل ستایش و خواندنی است.

پس تو هم، یاریم کن!

مهدی افلاطونی از دانش‌آموزان استان قزوین است که طی نامه‌ای به شهدا این چنین می‌نویسد: مگر‌ای شعله عشق،‌ای شب افروز / تو را با شمع و نسبت بود در سوز - به راه عشق گلگون جامه کردی / بنازم همتت، هنگامه کردی

آن زمان که روحت آرام‌آرام در افق وجودت قدم می‌گذاشت و از آسمان نیم گرم اندامت قطرات سرد عرق باریدن گرفت، پلک‌هایت سنگین شده و آخرین نگاه را به لذایذ زندگی می‌افکندی، قلبت به آسمان‌ها اوج گرفت، زیبایی درونت را فهمیدم، پیامت را می‌شنوم و از این همه آرامش حسرت می‌خورم.

پس تو هم یاریم کن، من کجا و تو کجا؟ آسمان بی‌نهایت کجا و این زمین خاکی کجا؟ من آن‌قدر در این زیبایی‌های ظاهری، زیبایی که نه زشتی و پلیدی که جامعه زیبایش کرده و خود را نشان می‌دهد؟ غرق شده‌ام که چگونه می‌توانم خالصانه دعا کنم و در اوج باشم، اعتقادات من در میان کوچه و خیابان‌های شهر گم شده است، پس تو چگونه ایمانت را در میان آن سنگر‌های خاکی یافتی و نردبان ترقی را رو به آسمان ها، پله‌پله پیمودی.

منبع: کتاب قاصدک (مجموعه نامه‌های یکصد دانش‌آموز به شهدا)