فرازی از وصیت‌نامه شهید «شعبان رودباری»؛

همچون زینب(س) پیام‌آور خون شهیدان باشید

شهید «شعبان رودباری» در وصیت‌نامه‌اش آورده است: «اى خواهرانم! بکوشید تا همچون زینب(س) پیام‌آور خون شهیدان باشید و این لازمه‌اش دقت و تأمل بیشتر در خود و اطرافیان خود است ...»

کد خبر: ۵۶۳۲۶۴

سه‌شنبه - ۱۷ بهمن ۱۴۰۲ / 1402 17 November

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید «شعبان رودباری»، هفدهم بهمن ماه سال ۱۳۳۸، در شهر قزوین به دنیا آمد، پدرش عزیزالله (شهادت۱۳۶۵) و مادرش رقیه خانم نام داشت، تا پایان دوره ابتدایی درس خواند، کارگر بود، سال ۱۳۵۸ ازدواج کرد و صاحب سه پسر و یک دختر شد. این شهید بزرگوار از سوی بسیج در جبهه حضور یافت، نهم اردیبهشت ماه سال ۱۳۶۵، در فاو عراق بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید و مزار مطهرش در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

متن وصیت‌نامه شهید شعبان رودباری:

شما اى خواهرانم! بکوشید تا همچون زینب(س) پیام‌آور خون شهیدان باشید و این لازمه‌اش دقت و تأمل بیشتر در خود و اطرافیان خود است. از تمامى شما تقاضا دارم مرا حلال کنید و ببخشید.

شما اى برادرانم! سلاح مرا از زمین بردارید و به انقلاب و اسلام کمک کنید و نگذارید کافران از خدا بى‌خبر به مظلومان ظلم کنند و همچون امام حسین(ع) پیکار کنید تا دشمنان اسلام نابود شوند و زمینه‌اى براى انقلاب امام زمان(عج) فراهم شود. از تمامى شما که وصیت‌نامه مرا مى‌خوانید و یا مى‌شنوید، مى‌خواهم که مرا حلال کنید؛ مخصوصاً، همسایگان عزیز.

در آخر همگان را به نکته‌اى توجه مى‌دهم و آن اینکه: براى امام دعا کنید و از حق تعالى بخواهید تا بر عُمر پُر برکتش -تا ظهور حضرت مهدى(عج) بیفزاید.

تو اى همسر و شما فرزندان عزیزم! امیدوارم این مصیبت را که بر شما وارد شده است، با صبر و ایثار از سختى‌هاى زندگى عبور دهید و در مورد مشکلات با آن‌ها سازش کنید. همسرم! هر چه فکر مى‌کنم نمى‌توانم و نمى‌دانم چه بگویم و یا چه بنویسم؛ ولى این را مى‌گویم که تو در زندگى از هیچ کس خوشى ندیدى، حتى از من که تنها امیدت بودم.

از روى مهر و محبتت، این ۸ یا ۹ سالی که با هم زندگى کردیم، مرا حلال کن. دوست دارم بعد از من فرزندانمان را آنطورى که اسلام مى‌خواهد تربیت کنى و اسم بچه آخرى را که هنوز به دنیا نیامده است- خودت بگذارى.

ضمناً براى من چیزى خرج نکنید و اگر خواستید خرج کنید، اول آن را به دولت کمک کنید. من در دوران خدمت به کسانى بدهکار بودم که آن‌ها را ندیدم و نمى‌دانم در کجا زندگى مى‌کنند؛ اما شما به نیت آن‌ها ۱۵۰۰ تومان در راه خیر بدهید.