برگی از زندگی شهید «عبدالعلی رستمی‌»

نوید شاهد استان مرکزی به مناسبت سالگرد شهادت شهید عبدالعلی رستمی‌ ، زندگینامه و خاطرات مادر این شهید والامقام را منتشر نمود.

کد خبر: ۵۶۱۳۲۸

دوشنبه - ۰۴ دی ۱۴۰۲ / 1402 04 October

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید عبدالعلی رستمی‌ فرزند محمدمهدی در اولین روز از بهمن‌ سال 1346 در روستای قاسم‌آباد از توابع شهرستان خمین و در خانواده‌ای اصیل و با فرهنگ و روستایی که اهل دین و دیانت و رعایت حلال و حرام شرعی دین بودند، دیده به جهان هستی گشود.

چشمش را که باز کرد پدر و مادری مشتاق را دید که زندگی و بندگی خداوند را در قالب تربیتی اسلامی‌ به او آموختند و  او را برای زندگی سختی که در پیش خواهد داشت، آماده کردند. نماز خواندن را از مادرش فرا گرفت و همیشه به جانش دعا می‌کرد که او را اهل نماز کرده و سجاده‌ای به وسعت آسمان را برایش پهن کرده است.

در مدرسه برای تحصیل که پای گذاشت اهل درس نبود و علاقه نشان نمی‌داد ولی به کارهای پرورشی و آموزشی علاقه نشان می‌داد. در مسابقات نقاشی و قرآن مقام اول را آورده بود و از این جهت معلمان مدرسه دوستش داشتند. همیشه درس دینی و قرآن نمراتش خوب بود. تا کلاس پنجم ابتدایی بیشتر درس نخواند و مجبور شد تا درس را رها کرده و به کمک پدرش بشتابد. کشاورزی می‌کرد و به کارهای فنی هم علاقه داشت شاگرد مکانیکی شد و سه سال در مغازه‌ی مکانیکی کار کرد.

ایشان خدمت سربازی را به‌ عنوان پاسدار وظیفه شروع کرده بود و بعد از دوره آموزشی در همان پادگان آموزشی (احمد بن موسی(ع) شیراز) ادامه خدمت می‌داد که برای خنثی کردن راکت‌های هواپیما مأموریت می‌گیرند. در آن مأموریت یکی از راکت‌ها منفجر و او با یکی از هم‌رزمانش به شدت مجروح شدند آن‌ها را به بیمارستان نمازی شیراز می‌رسانند ولی انگار روحش پر کشیده بود و پس از چند ساعت به شهادت رسید. پیکر مطهرش را در گلزار شهدای شهابیه خمین به خاک سپردند.

خاطره ای از مادر شهید:

عبدالعلی در کودکی شاد و پر جنب و جوش بود. با دوستانش توپی را بر می‌داشتند و به زمین‌های خاکی بیرون روستا می‌رفتند و تا غروب به بازی فوتبال مشغول بودند. غروب‌های تابستان که هوا گرم بود و از زمین کشاورزی بر می‌گشتند تا هوا تاریک نمی‌شد از بازی دست بر نمی‌داشت و وقتی هم که به خانه می‌رسید نمازش را می‌خواند از فرط خستگی به رختخواب می‌رفت و می‌خوابید. نیمه‌های شب از گرسنگی بیدار می‌شد غذایش را می‌خورد و دوباره استراحت می‌کرد و فردای آن روز هم روز از نو و روزی از نو.

اولین بار که از سربازی به مرخصی آمد شب تاسوعا بود. آن سال با وجود عبدالعلی که بعد از مدت‌ها به روستا برگشته بود حال و هوای عزاداری به گونه‌ای دیگر بود. تا نزدیکی صبح عزاداری کردند و شور و شوق عجیبی داشت.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی