ملاقات با امام زمان (عج) در عالم خواب

خواهر شهید «سیدعباس موسوی لموکی» تعریف می‌کند: یک بار در بیمارستان مشهد بستری بودند که از ناحیه دست و پا تیر خورد و عملش کردند. پدر و مادر و برادرم برای دیدنش رفته بودند. او خواب بود. در عالم خواب با امام زمان (عج) صحبت می‌کرد. پدر رفت او را صدا کرد و بعد که بیدار شد گفت چرا من را صدا زدی، داشتم با امام زمان (عج) صحبت می‌کردم.

کد خبر: ۵۶۱۰۶۸

سه‌شنبه - ۲۸ آذر ۱۴۰۲ / 1402 28 September

به گزارش نوید شاهد مازندران، شهید سیدعباس موسوی لموکی بیست و یکم تیرماه ۱۳۳۶، در شهرستان قائم شهر به دنیا آمد. پدرش سید مهدی و مادرش فرنگیس نام داشت. تا پایان دوره متوسطه درس خواند و دیپلم گرفت. هنرمند بود. ازدواج کرد. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. بیست و هشتم آذرماه ۱۳۶۲، در مریوان بر اثر جراحات وارده به بدن، شهید شد و تاکنون مفقودالاثر است.

چند خاطره از شهید «سیدعباس موسوی لموکی»:

ملاقات با امام زمان (عج) در عالم خواب

خواهر شهید سیده نرگس موسوی می‌گوید: چند مرتبه که مجروح شدند یک بار در بیمارستان مشهد بستری بودند که از ناحیه دست و پا و در دوره بنی صدر دستش تیر خورد و عمل کردند. پدر و مادر و برادرم برای دیدنش رفته بودند. او خواب بود. در عالم خواب با امام زمان صحبت می‌کرد. پدر رفت او را صدا کرد و بعد که بیدار شد گفت چرا من را صدا زدی داشتم با امام زمان صحبت می‌کردم.
سید عباس علاقه زیادی به مادرم داشت اصلاً از مادرم جدا نمی‌شد، زمانی که از محل کارش کمیته می‌آمد سرش را روی پای مادر می‌گذاشت از او دلجویی می‌کرد. می‌گفت ناراحت نباش شهید دادی در راه خدا، پیش حضرت فاطمه و حضرت زینب سرافراز هستی شما باعث افتخار هستی که مادر شهید هستی. شما باید افتخار کنید که همچنین فرزندانی داشتید که در راه خدا دادید. دعا کنید که ماهم شهید شویم.

نحوه اسیر شدن

همرزم شهید اسماعیل دادفر می‌گوید: در کردستان بچه‌ها رفته بودند عملیات. فقط من در پادگان بودم. شهید رمائی فرمانده پاسگاه بود و بچه‌ها همه رفتند عملیات همه شهید شدند او تنها کسی بود که از آن عملیات سالم برگشت برای او گوسفند قربانی کردیم. خیلی فرد شجاع و نترسی بود و در کوه‌ها سرکرده بود. هرکس بود تسلیم می‌شد، ولی او زنده آمد و خودش را به پاسگاه رساند. خیلی نترس و صبور بود. آخرین باری که به او مرخصی دادم شهید گفت من می‌خواهم پیش یکی از هم محلی‌ها که در لشکر ۳۰ بود در روستای مریوان بروم. به او مرخصی دادم و رفت. رفتن به روستا همان و اسیر شدن همان.

انتهای پیام/