فرازی از وصیتنامه شهید:

زمان شهادتم دشمن را شادمان نکنید که یک مادر را داغدار کرده است

سرگرد شهید محمود خوش آهنگ در وصیتنامه اش نوشته است: اگر دست تقدیر من را از شما جدا کرد و این جدایى سببش وطن بود بر شماست که افتخار کنید و شاد باشید.

کد خبر: ۵۶۰۹۳۲

شنبه - ۲۵ آذر ۱۴۰۲ / 1402 25 September

به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی، سرگرد شهید محمود خوش آهنگ، در روز بیست و ششم خرداد ماه ۱۳۴۱، در شهرستان "تربت حیدریه" از توابع استان خراسان رضوی به دنیا آمد. پس از طی دوران طفولیت، در زادگاه خود به مدرسه رفت و با اخذ دیپلم متوسطه در سن ۱۹ سالگی در آزمون ورودی دانشکده افسری پذیرفته شد و به تحصیل علوم و فنون نظامی پرداخت.

بعد از فراغت از تحصیل و طی دوره مقدماتی، خدمت رسمی خود را در یگان‌های نیروی زمینی ارتش آغاز نمود.
در طول جنگ تحمیلی، در "تیپ ۳۰ گرگان"، در کلیه عملیات‌های انجام شده، در منطقه عملیاتی جنوب و جنوب غرب حضوری فعال داشت.
سرانجام در روز پانزدهم مهر ماه ۱۳۷۱ در منطقه "پل کرخه" به شهادت رسید.

در وصیت نامه زیبای این شهید گرامی این چنین آمده:

بسمه تعالى

پدر جان اگر در این گیر ودار جنگ سایه مرگ مرا در آغوش کشید. مرا شهید نپندارید، زیرا شهید در اسلام آنچنان مقام و منزلتى دارد که من خود را لایق این چنین صفتى نمى دانم. پس مرا شهید نپندارید، زیرا جاى پاى شهیدان بلند است و رفیع و هر کشته اى را نتوان شهید نامید.
مادر جان اگر دست غارتگر تجاوزگران به حریم اسلام گردن مرا فشرد و نوجوانى را از دیدن این گلستان محروم کرد گریه نکنید بگذارید دشمن اشک شما را نبیند و بر خود نبالید که مادرى را داغدار کرده است.
برادر جان اگر گلوله دژخیمان قلب مرا سوراخ کرد و خون وطن پرستى ام را بر روى خاک پاک وطنم پاشید بر من مگریید. بگذارید خنده شما، چون شمشیرى زهر آگین قلب دشمن را بشکند.
خواهر جان اگر دست تقدیر من را از شما جدا کرد و این جدایى سببش وطن بود بر شماست که افتخار کنید و شاد باشید، زیرا برادر شما به خاطر وطنش و اهداف اسلامیش کشته شد و چه افتخار آفرین است که خدا و خلق خدا راضى است.
همسرم و دخترم، اگر سعادت دیدار یارى نکرد تا چشمان مشتاقم شما یان را ببیند نگران نباشید اگر در این راه، راه برگشتى نباشد و من نتوانم براى آخرین بار لبخند پر مهر تو همسرم و تو دختر شیرینم را ببینم، ناراحت نباشید که ناراحت خواهم بود.
زیرا استقامت و بردبارى تو مرا همیشه بر آن داشته تا احساس عجز و ناتوانى نکنم و گذشت و فداکارى تو چنان در اعماق قلبم نهفته است که از این بابت ایمان دارم که تو هرگز بخاطر رضاى من از مردنم احساس اندوه نخواهى کرد.
دخترم، اگر من کشته شدم، اگر جسدم را روزى به موطن اصلى‌ام جهت به خاک سپردن از تو انتظار دارم که پیشاپیش حرکت کنى و زینب وار و بدون لحظه اى اندوه تا آخرین جایگاه خاک گورم بدرقه ام کنى بگذار همه بدانند که تو استقامت و بردبارى را از زینب (س) آموخته اى و در مکتب فاطمه (س) درس بردبارى را یاد گرفته اى.
پدر جان، مادرجان، برادرجان، خواهرجان و اقوام خوبم از شما انتظار دارم که به یکایک وصیتم گوش کرده و عمل کنید. بگذارید تا در دل خاک آسوده بخواب ابدیت فرو روم.
در خاتمه و در این لحظه آخر از خداى بزرگ طلب آمرزش دارم و امیددارم از گناهان من چشم پوشى کند و از کلیه اقوام و دوستان برادران وخواهرانم تقاضا دارم که بر گور سردم گریه نکنند و اشکشان را براى کسانى نگه دارند که از من بهتر زیستند و با ایمان‌تر مردند.

ساعت‌12شب           30/ 4/ 0 6        محمود

امضا