شهید دانش آموز؛

همیشه خنده روی لبان شهید اسکندری بود

در زندگی نامه شهید احمد اسکندری از زبان مادر شهید آمده است: او همیشه خنده روی لبانش بود و در کارهای منزل به من کمک می‌کرد و می‌گفت: مادر همه کارهایت را بگذار وقتی من مرخصی آمدم، خودم همه را انجام می‌دهم. در ادامه زندگی نامه این شهید والامقام را می‌خوانید.

کد خبر: ۵۵۹۱۹۰

دوشنبه - ۱۵ آبان ۱۴۰۲ / 1402 15 August

به گزارش نوید شاهد استان قم، شهید «احمد اسکندری» سال 1346 دیده به جهان گشود. با شروع شدن جنگ تحمیلی و فرمان امام خمینی در حال گذراندن دوران دانش آموزی خود بود که راهی جبهه‌های حق علیه باطل شد و سرانجام سوم شهریورماه 1362 به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

در ادامه زندگی‌نامه این شهید والامقام را از زبان مادرش می‌خوانید.

شهید احمد، از همان کودکی صبر و شکیبایی را پیشه خود کرده بود و الگوی مثبتی برای همه فامیل به خصوص خانواده و خواهر و برادرانش بود. خیلی شوخ طبع بود. هیچ‌گاه نمی‌خواست کسی غمگین باشد و خلاصه یک طوری از دلش در می‌‌آورد.

او همیشه خنده روی لبانش بود و در کارهای منزل به من کمک می‌کرد و می‌گفت: مادر همه کارهایت را بگذار وقتی من مرخصی آمدم، خودم همه را انجام می‌دهم.

خیلی عاشق شهادت بود و می‌گفت: مادر دعا کن که من شهید بشوم، چون از اسارت و جانبازی خوشم نمی‌آید و زودتر می‌خواهم به آرزویم برسم.

آن روزی هم که خبر شهادتش را آوردند از طرف سپاه آقایی آمد و گفت: احمد اسکندری مجروح شده و در بیمارستان بستری است و من گفتم: چرا راستش را به من نمی‌گویید؟ من که می‌دانم احمد شهید شده و خودش هم خبر شهادتش را به من داد و من از شهادت ایشان اصلا ناراحت نیستم چون خودش این طور خواسته و من هم راضی هستم به رضای خدا.