شهادت برازنده مهدی بود

شهید «مهدی بهرامی» پانزدهم خرداد ۱۳۵۰ در شهرستان دامغان چشم به جهان گشود. فرزند اول بود و متأهل و پدر دو فرزند. فعال بود و پرتلاش و خودجوش. مهربان و دلسوز. مخلص و باوقار. رأس ساعت، کارش را شروع می‌کرد و از همه دیرتر دست از کار می‌کشید. بسیار دقیق و منظم هم بود. سرانجام بیست و سوم مهرماه ۱۳۸۳ در حین انجام رزمایش امداد و نجات در منطقه شامان دامغان به شهادت رسید.

کد خبر: ۵۵۸۲۳۶

چهارشنبه - ۱۲ مهر ۱۴۰۲ / 1402 12 July

به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید مهدی بهرامی» فرزند محمدرضا، پانزدهم خرداد ۱۳۵۰ در شهرستان دامغان چشم به جهان گشود؛ در خانواده‌ای مذهبی و اصیل. پدر مهدی مغازه باطری‌سازی اتومبیل دارد و از این راه زندگی آبرومندی را با زحمت فراوان برای خانواده فراهم می‌کند. او هم یاور پدر بود در مغازه و هم دلگرمی برای مادر در خانه.

مخلص و باوقار

فرزند اول بود و متأهل و پدر دو فرزند. تحصیلاتش را با علاقه فراوان از همان کودکی جدی و مصمم ادامه داد و مقاطع مختلف تحصیل را یکی پس از دیگری با موفقیت سپری کرد. از دبیرستان فردوسی دیپلم فرهنگ و ادب گرفت. به استخدام سپاه پاسداران درآمد و موفق به گرفتن فوق دیپلم در رشته علوم نظامی شد تا از این طریق به انقلاب اسلامی خدمت موثرتری کند. فعال بود و پرتلاش و خودجوش. مهربان و دلسوز. مخلص و باوقار. روابط عمومی بالایی داشت. اطاعت‌پذیر و نسبت به کارش تعهد داشت. صبور بود و بردبار؛ درستی رفتارش زبانزد همه آشنایان؛ در امور خیر دستی گشاده داشت و زندگی ساده و به دور از تجملات.

پرتلاش و منظم

در سپاه هر کاری از دستش برمی‌آمد انجام می‌داد. کمک مربی بود و سمت مدیر شعبه و کاردان پرسنلی حوزه مقاومت بسیج دانشجویی و مدیر شعبه عملیات حوزه مقاومت بسیج الهادی بود. اگر به گواهی دوستان و همکارانش بگوییم که به اندازه ده نفر کار می‌کرد، سخن به گزاف نگفته‌ایم. کمک مربی سلاح شناسی بود و در برگزاری میدان تیر و دیگر برنامه‌های ابلاغی مثل رزمایش‌ها و تخریب فعال بود و داوطلبانه خدمت می‌کرد. در دوره‌های آموزشی آمادگی دفاعی مدارس به عنوان کمک مربی به دانش‌آموزان اسلحه شناسی می‌آموخت. وی دوران آموزشی، تخصصی و عمومی را در دانشکده افسری دیده بود. رأس ساعت، کارش را شروع می‌کرد و از همه دیرتر دست از کار می‌کشید. بسیار دقیق و منظم هم بود.

شهادت برازنده مهدی بود

سرانجام پس از چند سال خدمت به این نظام مقدس، بیست و سوم مهرماه ۱۳۸۳ در حین انجام رزمایش امداد و نجات در منطقه شامان دامغان، به علت انفجار فوگاز مصدوم و بر اثر جراحات شدید و سوختگی، پس از سه روز به دیدار معشوق شتافت و به خیل دوستان شهیدش پیوست. پیکر پاکش پس از انتقال از شهرستان ساری و استقبال گرم و با شکوه مردم دامغان، در انبوه جمعیت با صفا تشییع شد و در گلزار شهدای فردوس رضای این شهر به خاک آرمید.

انتهای متن/