فرازی از وصیت‌نامه شهید «عبدالله زال‌بیگی»؛

جوانان باید اسلام را زنده کنند و در این راه از شهادت نترسند

شهید «عبدالله زال‌بیگی» در وصیت‌نامه‌اش آورده است: «اکنون مردم و جوانان این کشور باید اسلام را زنده کنند و در این راه از شهادت هیچ ترسى نداشته باشند؛ شهادت هدیه‌‏اى است الهى براى کسانى که لایق باشند ...»

کد خبر: ۵۵۸۱۶۴

يکشنبه - ۰۹ مهر ۱۴۰۲ / 1402 09 July

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید «عبدالله زال‌بیگی»، نهم مهر ماه سال ۱۳۴۵، در شهر تهران به دنیا آمد، پدرش فتح‌الله، کارگر بود و مادرش کبرا نام داشت و تا دوم متوسطه درس خواند. این شهید بزرگوار از سوی بسیج در جبهه حضور یافت، بیست و دوم اسفند ماه سال ۱۳۶۲، در جزیره مجنون عراق بر اثر اصابت ترکش به شکم، شهید شد، مزار او در گلزار شهدای شهر قزوین قرار دارد و برادرش علی نیز به شهادت رسیده است.

متن وصیت‌نامه شهید عبدالله زال‌بیگی:

اکنون که توفیق شرکت در کار زار حق و باطل، نصیبم گشته تا با قدرت تمام، همراه دیگر ایثارگران جبهه حق علیه باطل از اسلام عزیز دفاع کنم، مطالبى را به عنوان وصیت نامه مى‏نویسم.

آرى! در این دنیاى فانى و از بین رفتنى، همیشه حق و باطل درگیر بوده‏‌اند؛ در زمان هابیل، قابیل به ستمگرى مى‏‌پرداخت، در زمان موسى، فرعونیان مردم را تحت فشار قرار مى‌دادند و در این ایام الله، آمریکا است که منافع خود را در خطر می‌‏بیند؛ لذا کارى کرده است که صدام -این خود فروخته زمان و این یزید دورا- به مرزهاى جمهورى اسلامى ایران یورش ‏آورده و عده زیادى از فرزندان این کشور را در خون خود شناور ساخته و به شهادت رسانده است.

در این شرایط حساس، هر مسلمانى وظیفه خود مى‏داند راهى جبهه‏‌ها شود و از اسلام عزیز دفاع کند. مگر ما نبودیم که ایام قبل از جنگ در عزاداری هاى امام حسین (ع) مى‏ گفتیم: اى حسین جان! اگر ما در کربلا بودیم یاری‌ات مى‏‌کردیم؟ اکنون این توفیق نصیبمان گشته و باید در جبهه‏‌هاى جنگ حق علیه باطل شرکت جوییم.

اکنون مردم و جوانان این کشور باید اسلام را زنده کنند و در این راه از شهادت هیچ ترسى نداشته باشند؛ شهادت هدیه‏اى است الهى براى کسانى که لایق باشند.

به عنوان آخرین وصایایم به شما پدر و مادر خوبم عرض مى‏‌کنم: همان طور که در رفتن من به جبهه به خاطر رضاى خداوند مخالفت نکردید، در شهادت من هم گریه و زارى نکنید و خوشحال باشید که مرگ فرزندتان شهادت بوده و راهش، راهى جز رضاى خداوند نبوده است.