خندید و تنهایی رفت!

«شالباف گفت ترابی بلند شو بریم جلو ببینیم چه خبر است؟ من ناخودآگاه گفتم بگذار استراحت کنم، خسته‌ام! ایشان چیزی نگفت خندید و تنهایی رفت ...» آنچه می‌خوانید بخشی از خاطرات شهید «مهدی شالباف» است که تقدیم حضورتان می‌شود.

کد خبر: ۵۵۷۸۲۵

دوشنبه - ۲۷ شهريور ۱۴۰۲ / 1402 27 June

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید «مهدی شالباف»، هفتم بهمن ۱۳۴۱ در شهر قزوین به دنیا آمد، پدرش علی، میوه و تره‌بار فروش بود و مادرش اقدس نام داشت و تا پایان دوره متوسطه درس خواند. این شهید بزرگوار به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت، هفتم اسفند ماه سال ۱۳۶۲ با سمت فرمانده گردان امام‌رضا (ع) در جزیره مجنون عراق و در عملیات خیبر به شهادت رسید، پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۵ پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد. برادرش ابوالقاسم نیز به شهادت رسیده است.

خندید و تنهایی رفت!

یوسف ترابی همرزم شهید مهدی شالباف روایت می‌کند: وقتی صبح در جزیره شمالی مستقر شدیم، بنده از شب قبل هم یکسره پشت بی‌سیم فعالیت داشتم و به جدّ خسته شده بودم.

شالباف گفت ترابی بلند شو بریم جلو ببینیم چه خبر است؟ من ناخودآگاه گفتم بگذار استراحت کنم، خسته‌ام! ایشان چیزی نگفت خندید و تنهایی رفت.

من آن لحظه متوجه نشدم که کار اشتباهی کرده‌ام، ولی بعداً فهمیدم که او خیلی در حقّم بزرگواری کرده است. بار‌ها در هنگام انجام کار متوجه می‌شوم که آقا مهدی به من دستور نمی‌دهد و مانند برادر برخورد می‌نماید.

منبع: کتاب از میمک تا مجنون (زندگی‌نامه سردار شهید مهدی شالباف)