شهادت، عاقبت خدمت در خط مقدم

شهید «بهرام رضائی» از شهدای دوران دفاع مقدس است. در روایت از او آمده است که تقاضای خدمت در خط مقدم داشت سرانجام موافقت خدمت در خط مقدم را گرفت و در آنجا به شهادت رسید.

کد خبر: ۵۵۷۲۷۳

دوشنبه - ۱۹ تير ۱۴۰۲ / 1402 19 April

به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید بهرام رضائی، در سال ۱۳۴۰ در بخش اشتهارد از توابع شهرستان کرج در خانواده مذهبی و کشاورز دیده به جهان گشود. او در دامن مادری صبور، فداکار، پدری مهربان را از خود گذشته پرورش یافت تا آماده یاری امامش شود؛ زیرا که در خانواده شهید رضایی اسلام و احکام قرآن جاری بود و فرزندان خانواده در همان کودکی با احکام اسلامی آشنا می‌شدند تا در مبارزه با ظلم و ستم از آن احکام یاری گیرد.

بهرام رضایی تحصیلاتش را تا سوم راهنمایی در بخش اشتهارد ادامه داد. او در همان اوان جوانی قبل از پیروزی انقلاب اسلامی در راهپیمایی‌های ضدشاهی در اشتهارد و گاهی در تهران شرکت می‌کرد و خواهان هرچه زودتر سرنگونی رژیم شاه و برقراری نظام جمهوری اسلامی در کشور بود. پس از پیروزی انقلاب اسلامی تا وقتی که به خدمت سربازی نرفته بود جمعیت جهت نگهبانی و حفظ و حراست از انقلاب وارد بسیج محل شده و به طور فعال در آن شرکت داشت.

در سال ۱۳۵۹ او را برای خدمت سربازی فراخواندند و در دوره آموزشی او که با آغاز جنگ تحمیلی مقارن بود، همواره در فکر پایان دوره آموزشی و رفتن به جبهه بود پس از پایان این دوره به آرزوی خود رسید و به پادگان ابوذر سرپل ذهاب اعزام شد.

مدتی در پادگان ابوذر درحال آماده باش به سر می‌برد و اصرار بسیار داشت که او را به خط مقدم بفرستند، اما موافقت نمی‌شد. تا اینکه در این رابطه برای حضرت آیت الله خامنه‌ای ریاست جمهوری وقت نماینده امام در امور جنگ نامه‌ای نوشت و در آن نامه بیان کرده بود؛ «اگر مرا به خط مقدم نفرستید، خودم از پادگان فرار می‌کنم و به خط مقدم می‌روم.»

در سفر آخرش شبی با مادرش کنار تلویزیون نشسته بود و تلویزیون برنامه‌های جبهه و شهیدان را نشان می‌داد. شهید رضایی گفت: «مادر! ببین این‌ها چگونه با خون خود درخت اسلام را آبیاری می‌کنند. من هم جان بی‌ارزشم را فدای قرآن، اسلام و امام عزیزمان خواهم کرد اگر در این راه شهید شدم، مبادا گریه کنی! هیچ ناراحت نباش بلکه بسیار خوشحال باش که چنین پسری پرورش داده‌ای از ویژگی‌های او اینکه او در پیشگاه خداوند همیشه خود را گناهکار می‌دانست و می‌گفت: «ما بندگان گناهکاری هستیم و این حاکی از احساس شرمندگی او در برابر خدا بود.»

سرانجام بهرام رضائی تصمیم خود را گرفت و خداحافظی او درسفر آخر از بستگان نشان می‌داد که این رفتن بی‌بازگشت است. سرانجام در ۲۵ تیر ۱۳۶۰ در جبهه سرپل ذهاب کنار سنگر با اصابت ترکش و خمپاره دشمن به شهادت رسید. تشییع پیکر این شهید مصادف با ماه رمضان در اشتهارد بعد از نماز جمعه برگزار شد.

انتهای پیام/