فرازی از وصیت‌نامه شهید «یدالله ذوالقدر»؛

در کارهایتان از امام حسین (ع) درس بگیرید

شهید «یدالله ذوالقدر» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد‌: «در کارهایتان از امام حسین(ع) درس بگیرید و شما را در اعمال و گفتارتان به اخلاق اسلامی توصیه می‌کنم ...»

کد خبر: ۵۵۶۹۱۴

دوشنبه - ۱۲ تير ۱۴۰۲ / 1402 12 April

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید یدالله ذوالقدر، پانزدهم تیر ماه سال ۱۳۴۷، در روستای خورهشت از توابع شهر تاکستان به دنیا آمد، پدرش رمضان، کشاورز بود و مادرش ربابه نام داشت و در حد خواندن و نوشتن سواد آموخت. این شهید بزرگوار به عنوان پاسدار وظیفه در جبهه حضور یافت، چهارم خرداد سال ۱۳۶۷، در شلمچه به شهادت رسید و مزار مطهرش در زادگاهش واقع است.

متن وصیت‌نامه شهید یدالله ذوالقدر:

این جانب، یدالله ذوالقدر، معتقد به دین اسلام، گواهی دهنده وحدانیت ذات باری تعالی، مرید آقا رسول الله (ص)، رهرو راه حسین ثارالله (ع)، جانباز خمینی، روح‌الله و دوستدار خدمتگزاران جمهوری اسلامی، با نام خداوند وصیت‌نامه خود را آغاز می‌کنم.

سلام به تو‌ای حسین (ع) عزیز و‌ای شمع شب و‌ای چلچراغ قلب تیره‌ام! ندایت را شنیدم و به آن پاسخ دادم. من عاشق راه خونین تو هستم و آلاله عشق را دیریست که از «میثم» بر سر دار آموخته‌ام. من با ذره ذره سوختن، هزار بار با تو بیعت می‌کنم.‌

ای وسعت بی‌کران دلها! از چهره نقاب بی‌فکن و روی خود آشکار کن، که از نور رخ تو زمزمه محبت از دلم برخاسته است؛ «آخر من ز درد و غم دوری تو سوختم.» امشب که این وصیت‌نامه را می‌نویسم، با چشمانی اشکبار و از فرسنگ‌ها راه، مقابل حَرَمت زانو زده و گریه می‌کنم و اشک‌هایم خاک گرم سنگر را نمناک می‌سازد.

چه قدر دلم می‌خواهد قبر تو را در بغل بگیرم و همراه با رزمندگان در صحن و سرایت به یاد گلگون پیکران بسیجی که در راه تو جسم‌شان هنوز بر خاک‌های سوزان خوزستان بجا مانده است، سرشک غم بر دیدگانم جاری کنم. حسین جان! چند روز دیگر، پیکر من نیز درون خاک تیره جای می‌گیرد و امروز به همین دل خوشم که جهادم در راه تو بوده و از خدایم تشکر می‌کنم.

پدر جان و مادر جان! خجالت می‌کشم بگویم حلالم کنید؛ زیرا زیاد شما را اذیت کردم. اکنون که در سنگر با چشمانی خون بار در محراب، به عبادت ایستاده‌ام، گمان می‌کنم که ساعات آخر زندگی خود را می‌گذرانم؛ خواهشمندم از من راضی شوید.

مادر جان! از اینکه مرا صحیح تربیت نمودی، تشکر می‌کنم. دلم می‌خواهد شما راه اولیای خدا را ادامه دهید. زمانی خدا از شما راضی می‌شود که به گفته‌هایش جامه عمل بپوشانید. اگر در این مدت به هر نحوی باعث اذیت‌تان شدم، پوزش می‌طلبم.

خدا می‌داند که دلم شکسته و به یاد شما این جملات را می‌نویسم. اما برادرانم! شاید این آخرین حرف‌هایم با شما باشد. در کارهایتان از امام حسین (ع) درس بگیرید. شما را در اعمال و گفتارتان به اخلاق اسلامی توصیه می‌کنم.