ولادت حضرت معصومه(س) و روز دختر گرامی باد

«فهیمه سیاری»؛ الگویی تمام عیار برای دختران ایران اسلامی

شهید «فهیمه سیاری» تا پایان دوره کاردانی درس خواند. سپس به فراگیری علوم دینی و حوزوی پرداخت. طلبه بود و به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. او الگویی تمام عیار برای دختران ایران اسلامی است.

کد خبر: ۵۵۴۳۴۱

شنبه - ۳۰ ارديبهشت ۱۴۰۲ / 1402 30 February

به گزارش نوید شاهد زنجان، فهیمه سیاری در بهار سال 1339 (برابر با محرم الحرام سال 1381 قمری) در تهران، در خانواده‏ای مذهبی چشم به دنیا گشود. او از همان ابتدای کودکی و نیز در دوران ابتدایی و راهنمایی، با همسالان خود فرق بسیار داشت. بسیار کنجکاو بود و مرتب برای سؤال‏های خود، دنبال پاسخ می‏ گشت. در بین همکلاسانش هم از نظر اخلاقی و هم از نظر درسی، شاگردی ممتاز و برجسته بود و با وجود سن کم‏اش، همیشه همراه با مادر و خواهرش در جلسات قرآن و احکام و اصول عقاید، در حسینیه‏ ای که فاصله زیادی با منزلشان داشت، شرکت می‏ کرد و از همان زمان تار و پود وجودش با قرآن و مسائل دینی گره خورد. او می‏ بالید و پایه‏ های اعتقادی‏ اش روز به روز محکم‏تر می‏ شد.

بعد از دوران راهنمایی، خانواده سیاری به شهر زنجان منتقل شدند و در آنجا فهیمه، در دبیرستان، به تحصیل در رشته ریاضی فیزیک پرداخت. سال‏ های پایانی دبیرستان، مصادف بود با سال‏ های اوج بیداری مردم. در آن زمان، مسجد ولی عصر (زنجان)، مسجدی بود که فهیمه با حضورش در آنجا، هر روز بیشتر قد می‏ کشید و هر روز بیشتر سبز می‏ شد. او شاهدی بود که به بار نشستن درخت انقلاب را به نظاره ایستاده بود.

در این میان، بزرگوارانی چون آیه الله مشکینی و رضوانی، نقش مهمی در بیداری مردم ایفا می‏ کردند. فهیمه از طریق این مبلغان، از وجود حوزه‏ های علمیه زنجان با خبر می‏ شود و بعد از اخذ دیپلم در سال 57، برای تحصیل رضای خدا و معارف الهی، به شهر خون و قیام(قم)، هجرت می‏ کند. مکتب توحید قم (حوزه علمیه خواهران)، میزبان قدوم گلی می‏ شود که با معنویت آبیاری شده بود. فهیمه در آنجا، از محضر اساتیدی چون آیت‏ الله شهید قدوسی بهره می‏ گیرد و خود با دو بال عشق، پیشاپیش استاد خویش پر می‏ گشاید. در آن سال‏ها، فهیمه در مکتب توحید، به خودسازی و عبادت می‏ پردازد و معارف الهی چشمه چشمه در زلال قلبش می‏ جوشد.

در مهر ماه سال 59، فهیمه به قم باز می‏ گردد و سال سوم تحصیل را در مکتب توحید آغاز می ‏کند. در آغاز سال تحصیلی، آموزش و پرورش شهرستان بانه، از مکتب توحید قم می‏ خواهد که مبلغی برای کار فرهنگی - تربیتی خواهران به این شهر اعزام کند.

در تاریخ 6/9/59 فهیمه، علم را به صحنه عمل می‏ کشاند و با تمام دوستانش در مکتب توحید خداحافظی می‏ کند. او احساس می‏ کند که این سفر بازگشتی در پی ندارد. غم در نگاهش موج می‏زند، غم دوری عزیزان بر دلش سنگینی می‏ کند.

ولی او می‏ داند که اینها تعلقات دنیوی است. او فراتر از اینهاست. با وجود بال‏ های بلندش، دیگر پای ماندن و طاقت‏ بر زمین راه رفتن را ندارد. از این رو، ندای پروردگارش را می ‏شنود و عاشقانه این ندا را لبیک می‏ گوید. کوله بار سفر بر دوش می‏کشد و از خویش هجرتی سرخ آغاز می‏ کند.

لیکن روح او بی‏قرارتر از این است که صبر کند تا پیروزی. دو روز بعد (1359/9/12، برابر با 24 محرم الحرام 1401 ق) روز میعاد محبوبش. ماشین حامل فهیمه و دوستش، همراه با دو خواهر دانشجو که آنها نیز برای تبلیغ عازم این سفر بودند، از سنندج به سمت‏ سقز، همراه با یک ستون نظامی حرکت می‏ کنند. ساعت 4 بعدازظهر به دیوان دره می‏ رسند و آنجا را به سمت‏ بانه ترک می‏ کنند. راه پرخطر و منافقان (خطه کردستان)، این حرامیان جان و ناموس و آبروی مردم در پیش. فهیمه به دوستش می‏ گوید: «احساس راحتی می‏کنم، دیگر فقط از راه دور شاهد نیستم. زیرا خود نیز در جریان هستم.» در بین راه، با صدایی آرام و دلنشین قرآن را تلاوت می‏ کند. توشه راه او قرآنی است که روبروی او باز است و عکسی از امام که بر دامنش قرار دارد.

ناگهان صدای رگبار گلوله از هر طرف، ماشین آنها را هدف قرار می‏دهد; بارانی از خون و گلوله. در این لحظه راننده فریاد می‏زند: «سرهاتان را پایین بیاورید» و فهیمه آرام سر بر دامن دوستش می‏گذارد. یکی از خواهران دانشجو از ناحیه دست آسیب می‏ بیند. راننده از ناحیه کتف زخمی می‏ شود ولی با این حال، ماشین را از آن منطقه دور می‏ کند. بعد از چند دقیقه ماشین، جلوی درمانگاه متروکی متوقف می‏ شود. راننده برای پانسمان کتف خود از ماشین پیاده می‏ شود.

دوست فهیمه برای درمان دوست دانشجویش قصد می‏ کند پیاده شود که خونی بر دامن خود می ‏بیند. چشم فهیمه خونین، خدا را به تماشا نشسته است.

خورشید از دور شاهدی است که در خون فرو رفته است. سال‏های سال است که روییدن و بالیدن و در خون نشستن هزاران هزار شقایق سرخ را هر روز به تصویر می‏ کشد.

فهیمه این راه طولانی و بی‏ پایان را با بال‏های سرخ و با چشمانی سرخ‏تر اینگونه کوتاه کرد و خط سرخ پیشوای خود حسین‏ علیه السلام را اینگونه با خون سرخ خویش ادامه داد.