مادر شهید قریشی زاده:

فرزندم به زودی شهید می‌شود

در بخشی از زندگی‌نامه شهید سید هاشم قریشی زاده از شهدای ناجا می‌خوانید: مادرش با اصرار، او را نزد پزشک برد، هاشم مجبور به هشت ماه استراحت در خانه شد اما در طول این مدت، بسیار بی‌قراری می‌کرد، به گونه‌ای که مادرش می‌گفت: این بچه دیگر مال ما نیست و به زودی شهید می‌شود.

کد خبر: ۵۵۳۵۷۱

يکشنبه - ۱۷ ارديبهشت ۱۴۰۲ / 1402 17 February

به گزارش نوید شاهد استان قم، شهید سید هاشم قریشی زاده در سال ۱۳۴۴ در شهر مقدس کربلا دیده به جهان گشود. وی پس از چندی مجاهدت به عنوان یکی از نیروهای انتظامی به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

گفتنی است، پرونده وی در بنیاد شهید قم موجود است. در ادامه زندگی‌نامه این شهید والامقام را می‌خوانید.

پنج ساله بود که به همراه خانواده از کربلا به ایران عزیمت نمود. تحصیلات دوره ابتدایی را در شیراز به پایان رساند. به ادامه تحصیل در مقطع راهنمایی مشغول شد. سیدهاشم در کلاس دوم راهنمایی بود که جنگ تحمیلی آغاز گردید و علاقه زیادی برای حضور در جبهه‌ها از خود نشان داد اما چون خیلی کوچک بود نمی‌توانست حضور خود را علنی کند.

تصمیم گرفت شناسنامه‌اش را سه سال بزرگتر کند، تا شاید به جبهه‌ها راه یابد اما موفق نشد؛ این بار برای رفتن از آیت‌الله دستغیب کمک گرفت و از ایشان تصویر واضح نمود و موفق شد تا به جبهه اعزام گردد. در ۱۷ سالگی ازدواج نمود و ثمره زندگی مشترکش، یک فرزند پسر است که پس از شهادت پدر به دنیا آمد. در مدت حضور در جبهه خانواده به مدت سه ماه از او خبری نداشت، زمانی که به خانه برگشت مجروح بود.

پس از مدتی دوباره به میاد گاه مورد علاقه‌اش بازگشت و سرانجام در دوازدهمین روز از دوازدهمین ماه سال ۱۳۶۵ درمنطقه زبیدات بر اثر اصابت ترکش خمپاره به ندای حق را لبیک گفت و به لقاءالله پیوست.

پس از سه ماه حضور در جبهه‌ها منبع آب روی پای او افتاد و استخوانش شکست و مجبور به عقب‌نشینی شد. در اثر پیاده روی مسافت طولانی جراحت پا عمیق گردید. مادرش با اصرار، او را نزد پزشک برد، هاشم مجبور به استراحت هشت ماه در خانه شد، اما در طول این مدت، بسیار بی‌قراری می‌کرد، به گونه‌ای که مادرش می‌گفت: این بچه دیگر مال ما نیست و به زودی شهید می‌شود.

او مثل پرنده است که فقط به فکر پرواز است، روزهای بی‌تابی و بی‌قراری هاشم به پایان رسید و به محض بهبودی به جبهه بازگشت و همانطور که مادرش گفته بود، او فقط به معبودش فکر می‌کرد و طولی نکشید که به آرزویش دست یافت.

منبع: کتاب سبز قامتان/