فرازی از وصیت‌نامه شهید «رضا رجبی»؛

باید طرفداران حق علیه باطل بجنگند

شهید «رضا رجبی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد‌: «تا زمانی که مبارزه حق علیه باطل ادامه دارد، فرق نمی‌کند، ایران باشد یا فلسطین، افغانستان و آفریقا، باید طرفداران حق با باطل بجنگند ...»

کد خبر: ۵۵۳۱۶۸

دوشنبه - ۱۱ ارديبهشت ۱۴۰۲ / 1402 11 February

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید رضا رجبی، نهم خرداد ماه سال ۱۳۳۱، در روستای اناده از توابع شهر قزوین به دنیا آمد، پدرش صادق، کشاورز بود و مادرش گل‌صفاخانم نام داشت، تا پایان دوره متوسطه در رشته تجربی درس خواند و دیپلم گرفت، معلم بود، سال ۱۳۵۷ ازدواج کرد و صاحب سه پسر و یک دختر شد. این شهید بزرگوار از سوی بسیج در جبهه حضور یافت، بیست و ششم خرداد ماه سال ۱۳۶۷، در شیخ‌محمد عراق به شهادت رسید. پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۴ پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.

متن وصیت‌نامه شهید رضا رجبی:

از خدای بزرگ کمک می‌طلبم و از او می‌خواهم، آن‌هایی که به وصیت‌نامه‌های شهدا ارزش قایل می‌شوند، خیر دنیا و آخرت عنایت بفرماید. البته بنده لایق سفارش به مردم شهید، مجروح، معلول و مفقودالاثر داده نیستم؛ اما بنا بر وظیفه اسلامی، اقدام به این کار می‌کنم.

اوّل؛ اگر می‌خواهید به ذلت و خواری دچار نشوید و اگر می‌خواهید در دنیا آقا و با عزّت باشید و در آن دنیا شرمنده و روسیاه نباشید، حرف امام عزیز را گوش کنید و توجیه ننمایید. تا زمانی که مبارزه حق علیه باطل ادامه دارد، فرق نمی‌کند، ایران باشد یا فلسطین، افغانستان، آفریقا و...؛ باید طرفداران حق با باطل بجنگند.

دوّم؛ نماز جمعه را همیشه پُر سازید. سوّم؛ این بنده گناهکار را عفو نمایید. مردم! معصیت خدا خیلی سخت است. من از دوستانم می‌خواهم درباره این بنده معصیت کار اغراق ننمایند. اگر خداوند توفیق شهادت در راه خودش را عنایت کرد، بدانید تنها نظر لطفش بوده است.

بنده در گذشته چیزی ندارم؛ فقط مانند «حُر» یک لحظه قیام امام و مظلومیت اسلام را درک کردم و برگشتم؛ وگرنه در کارنامه زندگی‌ام غیبت و معصیت بوده و خود را خطاکار می‌دانم.

از همه مردم می‌خواهم اگر حقی به گردن من دارند و اگر غیبتی از من سرزده، حلالم نمایند؛ زیرا امروز دست بنده از دنیا کوتاه هست و محتاج حلالیت همه شما هستم.

از پدر و مادرم که برایم خیلی زحمت کشیده‌اند، می‌خواهم مرا حلال کنند و خدای نکرده بی‌تابی و نسبت به کسی خدای نکرده، توهین نکنند و کسی را مقصر ندانند، بدانند که بنده استقلال رأی داشتم و بهترین راه را انتخاب کردم.