بنیان گذار انجمن اسلامی روستای کهله

«شهید بهادر احمدیار به دستور امام از پادگان ارتش مزدور شاهنشاهی فرارکرد و خود را در میان توده مردم انقلابی جای داد و با پخش اعلامیه و شرکت در راهپیمایی همگام با ملت ایران علیه حکومت طاغوت به فعالیت مشغول شد. وی یکی از بنیان گذاران انجمن اسلامی روستای کهله بود.» در ادامه سایت نوید شاهد شما را به خواندن زندگی‌نامه این شهید بزرگوار دعوت می‌نماید.

کد خبر: ۵۵۲۴۲۶

سه‌شنبه - ۲۹ فروردين ۱۴۰۲ / 1402 29 January

به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهید بهادر احمدیار در سوم تیر 1337 در روستای کهله متولد شد پدرش زاهد، كشاورز بود و مادرش ستاره نام داشت. حرکات و رفتار او در کودکی حکایت از طوفانی بزرگ در روح سرکش او می کرد. در سن 7 سالگی به درس خواندن مشغول شد.

دوران نوجوانی

دوران ابتدای را در مدرسه یک کلاسه در روستای کهله پشت سرگذاشت و دوران راهنمایی را با هزار رنج و مشقت در شهرستان رامهرمز طی کرد وقتی به دبیرستان رسید سنش زیاد بود به همین خاطر شبانه درسش را ادامه داد. روزها کار می کرد و شبها درس می خواند اما درآمد مالی اش خوب نیود و برای کار بیشتر مجبور به ترک تحصیل شد.

فعالیتهای انقلابی

در سال 1356 به خدمت نظام مقدس سربازی احضار شد و بعد از 12ماه خدمت به دستور امام از پادگان ارتش مزدور شاهنشاهی فرارکرد و خود را در میان توده مردم انقلابی جای داد و با پخش اعلامیه و شرکت در راهپیمایی همگام با ملت ایران علیه حکومت طاغوت به فعالیت مشغول شد وی یکی از بنیان گذاران انجمن اسلامی روستای کهله بود فعالیتهای زیادی در راه نشر و اهداف انقلاب اسلامی نمود و روستاییان را به خواندن نماز و قران تشویق می کرد.

اعزام به جبهه

وی در سال 1359 ازدواج کرد و از این پیوند صاحب یک فرزند شد سپس جنگ تحمیلی عراق علیه ایران شروع شد او خواستار شرکت در جنگ علیه کفر شد و خود را چندین بار به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی معرفی کرد تا اینکه در تیرماه 1360به جبهه ابادان، ماهشهر، اعزام گردید و در جبهه علیه کافران به جنگ مشغول شد تا اینکه اعلامیه ستاد مشترک ارتش جمهوری اسلامی راجع به احضار سربازان 1337 از رادیو پخش شد وی با معرفی خو د به گروهان ژاندارمری امادگی هرچه بیشتر خود را اعلام نمود. اوبه تهران اعزام شد بعد به مشهد مقدس انتقال یافت.

شهادت

بعداز چندی داوطلبانه از مشهد راهی جبهه های شوش شد و در این مرحله تصمیم داشت به آرزوی نهایی خود برسد و همچنین طی نامه‌ای به پدرو مادر و دوستان خود متذکر شد که آنقدر درجبهه ها می ماند تا لیاقت شهادت را پیدا کند و در شو ش پیکار پیروزمندانه اش را اغاز نمود و روز به روز عشق شهادت نیز همانند تجربه اش در جنگ فزونی می گرفت تا اینکه در حمله فتح بزرگ که با کلمه یا زهرا شروع شد در دوم فروردین 1361 بوسیله خمپاره به شهادت رسید.