بادمجان بم آفت ندارد!

«برخلاف میل باطنی‌ام و فقط برای ‌اینکه بچه‌ها رو ناراحت نکنم، کنارشان می‌نشستم وعکس می‌گرفتم. محمد ناراحتی من را که می‌دید برای دلداری‌ام با شوخی و خنده می‌گفت نگران چه هستی؟ بادمجان بم که آفت ندارد ...» آنچه می‌خوانید بخشی از خاطرات همسر شهید «محمدعلی برجی» است که در ادامه تقدیم حضورتان می‌شود.

کد خبر: ۵۵۲۱۹۰

شنبه - ۲۶ فروردين ۱۴۰۲ / 1402 26 January

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید محمدعلی برجی، سوم فروردین ۱۳۳۲ در روستای ناصرآباد از توابع شهر قزوین به دنیا آمد، پدرش یوسف (فوت۱۳۴۸) کشاورز بود و مادرش رقیه نام داشت، تا اول راهنمایی درس خواند، سال ۱۳۵۱ ازدواج کرد و صاحب چهار پسر و دو دختر شد. این شهید بزرگوار به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت، سوم دی ۱۳۶۵ با سمت معاون فرمانده گروهان در خرمشهر بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد و مزار او در گلزار شهدای شهر زادگاهش واقع است.

بادمجان بم آفت ندارد!

مریم رحیمی همسر شهید محمدعلی برجی روایت می‌کند: زمستان سال 1363 یک سالی بود که محمد جبهه نرفته بود و من از رفتارهایش می‌فهمیدم که به‌ شدت دلش هوای جبهه کرده است یک روز با دوربین عکاسی به خانه آمد و خواست که از بچه‌ها عکس بگیرد قبلاً هم این کار را کرده بود.

علاقه خاصی به عکاسی داشت برای همین هم یک دوربین عکاسی خریده بود اما هر بار که برای دوربینش فیلم خریده و به خانه می‌آورد و از ما می‌خواست که جمع شویم تا عکس دسته‌جمعی بگیریم. غصه سرتاپایم را فرا می‌گرفت چون مطمئن بودم که بازهم اعزام دارد.

برخلاف میل باطنی‌ام و فقط برای ‌اینکه بچه‌ها رو ناراحت نکنم، کنارشان می‌نشستم وعکس می‌گرفتم. محمد ناراحتی من را که می‌دید برای دلداری‌ام با شوخی و خنده می‌گفت نگران چه هستی؟ بادمجان بم که آفت ندارد. در چنین مواقعی و در روزهایی که محمد در جبهه بود تنها سنگ صبور، مونس و همدم من امامزاده ابراهیم(ع) از نوادگان امیرالمؤمنین(ع) در نزدیکی منزل‌مان بود.

تا دلم می‌گرفت وضو گرفته و چادر رنگم را روی سرم می‌انداختم و به‌ طرف امامزاده می‌رفتم. نماز می‌خواندم و رو به ضریح دست به دعا برداشته و برای سلامتی و پیروزی همه رزمنده‌ها و برای این‌که همسرم صحیح ‌و سالم برگرد نذر و نیاز می‌کردم. گاهی که این نذرها را ادا می‌کردم محمد به ‌شوخی می‌گفت خانم فکر کنم تا این جنگ به پایان برسد شما تمام داروندارمان را نذر امامزاده ابراهیم(ع) کنی.

منبع: کتاب بدرقه باران