خاطرات/ کودکان و نوجوانان شیفته اش بودند

«هر جا سيد مهدي بود، دور و برش شلوغ بود. كودكان و نوجوانان جلسات قرائت قرآن مساجد،  عاشق و شيفته او بودند و او نیز با استعداد خارق العاده خود در حوزه ی کارهای تربیتی، همواره به دنبال رشد و پرورش دینی آنان بود. یکی از مواردی که كودكان و نوجوانان را گرد او جمع می کرد، علاوه بر شوخ طبعی اش، استعداد خارق العاده اش در نقاشي و هنر بود...» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوستش در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۵۵۱۳۶۳

شنبه - ۱۲ فروردين ۱۴۰۲ / 1402 12 January

به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهید سیدمهدی غفاری زارع در یکم خرداد 1342، در شهرستان دزفول به دنیا آمد. پدرش سید امیر، کشاورزی می کرد و مادرش شازده نام داشت. دانش آموز چهارم متوسطه بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. در دوم فروردین 1361، در کرخه بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید.

متن خاطره شهید سید مهدی غفاری زارع:

یکی از اسامی مشهور بین جلسات قرائت قرآن دزفول، نام سید مهدی بود. به ویژه هر جا طرح ها و برنامه ها و ابتکاراتی برای کار با  قشر كودك و نوجوان انجام مي گرفت. کار با سنین نونهالان و نوجوانان در جلسات قرائت قرآن از تخصص های ویژه سید بود.

هر جا سيد مهدي بود، دور و برش شلوغ بود. كودكان و نوجوانان جلسات قرائت قرآن مساجد،  عاشق و شيفته او بودند و او نیز با استعداد خارق العاده خود در حوزه ی کارهای تربیتی، همواره به دنبال رشد و پرورش دینی آنان بود. یکی از مواردی که كودكان و نوجوانان را گرد او جمع می کرد، علاوه بر شوخ طبعی اش، استعداد خارق العاده اش در نقاشي و هنر بود.

نگاه او به نسل كودك و نوجوان به عنوان نيروهايي پاك و مخلص و انقلابيوني ساده و بي آلايش بود و البته نگاه کودکان به او نیز به عنوان یک الگوی دوست داشتنی بود.

استعداد ویژه اش در کارهای هنری و تربیتی، پایش را به رادیو دزفول باز کرد. با همکاری و همفکری شهید غلامرضا عارفیان که او نیز به نوعی پدر معنوی جلسات قرائت قرآن مساجد دزفول بود و او نیز استعداد بی نظیری در کار با نسل کودک و نوجوان داشت، برنامه «نسل انقلاب» مخصوص کودک و نوجوان رادیو دزفول را راه اندازی کردند كه با توجه به موقعيت حساس دزفول در اوايل جنگ، این برنامه مورد توجه خاص کودکان و نوجوانان دزفول واقع شد.

شده بود تهیه کننده و نویسنده برنامه «نسل انقلاب» رادیو دزفول و گویندگان برنامه را هم از بچه های مساجد انتخاب می کرد. حتی در رادیو هم لحظه ای آن روحیه طنز و شوخ طبعی اش را کنار نمی گذاشت و آن کلاه و عینک ته استکانی اش و جملات قصار طنزگونه اش هنوز هم در ذهن بچه ها باقی است.