سیری در کلام شهید باقری؛

تنها پیامم توصیه به صبر و بردباری است

شهید «محمدحسین باقری» از شهدای دوران دفاع مقدس است. او در پایان وصیت‌نامه‌اش نوشته است: «تنها وصیّت من به شما عزیزان، توصیه به صبر و بردباری است.»

کد خبر: ۵۵۰۱۴۹

پنجشنبه - ۱۱ اسفند ۱۴۰۱ / 1401 11 December

به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید محمّدحسين باقری که یادگار محمدکریم است در اول فروردین ماه 1342 به دنیا آمد. او در دوران دفاع مقدس از سوی سپاه به جبهه رفت و طی عملیات والفجر هشت در فاو به شهادت رسید. تربت پاکش در گلزار شهدای خیر آباد اراک است.

در ادامه متن وصیت‌نامه شهید باقری را بخوانید.

بسم الله الرحمن الرحیم

برادر عزیزم! هرگاه دلت گرفت و ناراحت شدی سری به قبرستان بزن و یادی از قیام و قیامت کن تا شاد شوی. برادرم دوست دارم که بعد از من از دخترم فاطمه خانم خوب مواظبت کنی. خویشان و دوستان! امیدوارم که به ندای هل من ناصر ینصرنی امام لبیک گویید و نگذارید به این اسلام و انقلاب کوچک‌ترین خدشه‌ای وارد گردد و همه‌تان پیرو اسلام و موفّق باشید.

در پایان تنها وصیّت من به شما عزیزان توصیه به صبر و بردباری است. دیگر بیشتر از این وقت شریفتان را نمی‌گیریم والسّلام  و خدانگهدار. خدایا، خدایا، تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار. ارادتمند شما  - محمّد حسین باقری و من الله التوفیق.

پيام شاخص شهيد بزرگوار بر اساس متن وصيّت نامه و مطابقت با آيات و روايات

پيام شهيد:برادر عزیزم! هرگاه دلت گرفت و ناراحت شدی سری به قبرستان بزن و یادی از قیام و قیامت کن تا شاد شوی.

شاهد حديثی:قال رسول الله  صلى الله عليه و آله : يُؤتى بِاَحَدٍ يَومَ القيامَةِ يوقَفُ بَينَ يَدَىِ اللّه‏ِ وَ يُدفَعُ إِلَيهِ كِتابُهُ فَلايَرى حَسَناتِهِ فَيَقولُ: اِلهى لَيسَ هذا كِتابى فَاِنّى لا اَرى فيها طاعَتى! فَيُقالُ لَهُ: اِنَّ رَبَّكَ لا يَضِلُّ وَ لايَنسى ذَهَبَ عَمَلُكَ بِاغتيابِ النّاسِ ثُمَّ يُؤتى بِآخَرَ وَ يُدفَعُ اِلَيهِ كِتابُهُ فَيَرى فيهِ طاعاتٍ كَثيرَةً فَيَقولُ: اِلهى ما هذا كِتابى فَاِنّى ما عَمِلتُ هذِهِ الطّاعاتِ فَيُقالُ: لاَنَّ فُلانا اغتابَكَ فَدُفِعَت حَسَناتُهُ اِلَيكَ.   (جامع الاخبار، ص 412)

پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله فرمودند: روز قيامت فردى را مى‌‏آورند و او را در پيشگاه خداوند نگه مى‏‌دارند و كارنامه‌‏اش را به او مى‏‌دهند، امّا حسنات خود را در آن نمى‏بيند. عرض مى‏‌كند: الهى! اين كارنامه‌ی من نيست! زيرا من در آن طاعات خود را نمى‏‌بينم! به او گفته مى‏‌شود: پروردگار تو نه خطا مى‏‌كند و نه فراموش. عمل تو به سبب غيبت كردن از مردم بر باد رفت. سپس مرد ديگرى را مى‏‌آورند و كارنامه‌‏اش را به او مى‌‏دهند. در آن طاعت بسيارى را مشاهده مى‏‌كند. عرض مى‏‌كند: الهى! اين كارنامه من نيست! زيرا من اين طاعات را به‌جا نياورده‌‏ام! گفته مى‏‌شود: فلانى از تو غيبت كرد، حسنات او به تو داده شد.

انتهای پیام/