زندگینامه شهید «محمد شمس‌الدینی»

جبهه‌های نبرد حق علیه باطل

نوید شاهد استان هرمزگان زندگینامه شهید والامقام «محمد شمس‌الدینی» را برای علاقه مندان منتشر نمود.

کد خبر: ۵۴۹۱۶۰

سه‌شنبه - ۲۵ بهمن ۱۴۰۱ / 1401 25 November

به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید محمد شمس‌الدینی هشتم تير 1339، در روستاي گوريچي از توابع شهرستان ميناب ديده به جهان گشود. پدرش عباس، كشاورز بود و مادرش ملك نام داشت. تا پايان دوره ابتدايي درس خواند. سال 1364 ازدواج كرد و صاحب يك پسر و چهار دختر شد. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور يافت. پانزدهم دي 1359، در منطقه عملياتي جنوب كشور بر اثر اصابت گلوله به صورت و چشم، مجروح شد و بيست ‌و چهارم بهمن 1372، بر اثر عوارض ناشي از آن و بيماري ريوي در بيمارستان شهيد محمدي بندرعباس به شهادت رسيد. مزار او در گلزار شهداي شهرستان زادگاهش واقع است.

زندگینامه به‌ جا مانده از این شهید بزرگوار برای علاقمندان منتشر شد:

شهید محمد شمس‌الدینی درسال 1339 در یکی از مناطق دور دست بخش بشاگرد به دنیا آمد. وی دوران کودکی و پس از آن دبستان را در همان منطقه گذرانید و به دلیل نبودن مدرسه راهنمایی در آن منطقه و عدم توانایی برای ادامه تحصیل در شهر مجبور به ترک تحصیل گردید و برای تامین معاش خانواده به کمک پدر شتافت و به کارگری مشغول شد. با رسیدن به سن 18 سالگی درسال 1359 به خدمت نظام مقدس سربازی رفت و چون در آن زمان میهن عزیزمان دچار حمله اهریمنان گشته بود برای دفاع از کشور عزیزمان به جبهه‌های نبرد حق علیه باطل اعزام گردید وی پس از 3 ماه اوایل جنگ به شدت مجروح گردید که پزشکان ایرانی نتوانستند وی را معالجه نمایند و به خارج از کشور اعزام نمودند. معالجات درکشورهای آلمان، فرانسه و اتریش ادامه یافت و چندین عمل جراحی بر روی صورت وی انجام گرفت و پس از چهار سال اقامت در خارج به ایران بازگشت وی جانباز 57 درصد شناخته شد و تحت پوشش بنیاد قرار گرفت و در همان هنگام از طرف بنیاد جانبازان به حج مشرف شدند شهید قادر به خوردن غذا با دهان نبودند، پزشکان نی و ظرف مخصوص به وی داده بودند که فقط با آن می‌توانست مایعات بخورد و به هیچ عنوان قادر به خوردن غذاهای معمولی نبود و برای تنفس هم راهی درحنجره وی باز نموده بودن و در دوران جانبازی به عنوان یک جانباز متدین شناخته شده بود و سرانجام پس از 13 سال تحمیل سختی‌های جانبازی به علت جراحات وارده و تحمل مشقات فراوان سرانجام در سال 1372 شربت شهادت نوشید و به دیگر شهدای همرزم خود، شهدای اسلام پیوست.