خاطره/

احمد راه کربلا را انتخاب کرده بود

«احمد راه کربلا را انتخاب کرده بود و همیشه می‌گفت: آدم با کلام حسینی نمی‌شود، باید راه را شناخت و در مسیر آن حرکت کرد، راه حسین(ع) شجاعت و حضور است، آدم با سکوت و یک جا ایستادن حسینی نمی‌شود، برای حسینی شدن باید بلند شد، باید ایستاد و باید حرکت کرد.» در ادامه متن خاطره این شهید والامقام را از زبان برادرش در نویدشاهد بخوانید.

کد خبر: ۵۴۸۲۸۰

شنبه - ۱۵ بهمن ۱۴۰۱ / 1401 15 November

به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهید احمد حاجیوند الیاسی در بیست و ششم دی ماه 1369 در شهر ولایتمدار و پرافتخار اندیمشک در خانواده‌ای مذهبی و انقلابی دیده به جهان گشود. پدرش عبدالحسین نام داشت و شغلش کارگر ساده بود و مادرش مریم خانه‌دار می‌باشد. تا مقطع کاردانی را در شهرستان اندیمشک در دانشگاه آزاداسلامی واحد اندیمشک در رشته مهندسی کامپیوتر ادامه تحصیل داد. وی به عنوان بسیجی جهت دفاع از حرم حضرت زینب (س) اعزام به سوریه شد و در 12 بهمن ماه 1394 در عملیات آزادسازی مناطق تحت اشغال نبل و الزهرا در سوریه به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

متن خاطره:

با آغاز محرم حال و هوای احمد عوض می‌شد و او بی‌تاب عزای حسین می‌گریست و بر سینه می‌زد و نوای یا حسین سر می‌داد و همیشه می‌گفت: «محمد، اگر می‌خواهیم حسینی شویم باید این راه را ادامه دهیم و اگر عزای سالار شهیدان یک دهه است، ما دو دهه به عزاداری بپردازیم.»

هر وقت با احمد خلوت می‌کردیم تاکید ایشان بر شناخت راه امام حسین (ع) بود. او راه کربلا را انتخاب کرده بود و می‌گفت: «محمد، آدم با کلام حسینی نمی‌شود، باید راه را شناخت و در مسیر آن حرکت کرد، راه حسین(ع) شجاعت و حضور است، آدم با سکوت و یک جا ایستادن حسینی نمی‌شود، برای حسینی شدن باید بلند شد، باید ایستاد و باید حرکت کرد.»

پس از آغاز حمله کوردلان داعشی و هتک حرمت به حرمین شریفه اهل بیت(ع) او تاب و انتظار شهادت در منظر بانوی کربلا را تکرار و تکرار می‌کرد و سرانجام در بهمن ماه سال 1394 مصادف با سالروز پیروزی انقلاب اسلامی به آرزوی خود رسید و آسمانی شد.

احمد با پدرم ارتباطی گرم و صمیمی داشت و هرگز طاقت رنجش و دوری از پدر را نداشت و هر وقت پدر خسته از سر کار بر‌می‌گشت، این احمد بود که لبخند مهربانی را بر دیدگان پدر جاری می‌ساخت. با آمدن پدر به منزل، احمد به استقبال او می‌رفت و برای او چای می‌ریخت و لباس‌های پدر را می‌شست و ناخن‌های دست پدر را می‌گرفت تا دستان پدر هنوز هم منتظر مهربانی احمد باشد.

پدرم از دوری فرزند رنجیده، ولی اکنون دیگر خوشحال است که فرزند خود را در راه دفاع از راه حضرت زینب (س) و مقاومت و بیداری اسلامی و ارزش‌های اسلام و انقلاب تقدیم کرده و این هدیه را عامل شفاعت خود در روز قیامت می‌داند.