معرفی نخستین شهید انقلاب در خلخال از زبان همسرش؛

تصویر امام را در دست داشت که هدف گلوله قرار می‌گیرد

«معصومه کرمی» همسر شهید «مظفر عزیزی» می‌گوید: تصویر امام را در دست داشت که هدف گلوله قرار می‌گیرد.

کد خبر: ۵۴۷۸۰۴

جمعه - ۰۷ بهمن ۱۴۰۱ / 1401 07 November

به گزارش نوید شاهد اردبیل، شهید مظفر عزیزی، دوم اردیبهشت 1322، در روستای بورگهیم از توابع شهرستان خلخال به دنیا آمد. پدرش محمدعلی و مادرش محبوبه نام داشت. در حد خواندن و نوشتن درس خواند. بنا بود. سال 1346 ازدواج کرد و صاحب سه پسر و یک دختر شد. هفتم بهمن 1357، در خلخال هنگام تظاهرات علیه رژیم شاهنشاهی بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید. پیکر او در گلزار شهدای خلخال به خاک سپرده شد.

زندگی و نحوه شهادت این بزرگمرد را در مصاحبه با همسرش معصومه کرمی مرور می‌کنیم؛

آشنایی با همسر و ازدواج

شغلش کارگری بود، وقتی برای کارگری به شهر لاهیجان آمده بود، با هم آشنا شدیم و ازدواج کردیم. بعد از سه ماه زندگی مشترک بخاطر عشق و علاقه به پدر و مادرش به خلخال عزیمت کردیم. اخلاق متین و نیکوی او برایم آرام‌بخش بود. در طول زندگی 9 ساله‌مان، صاحب 3 پسر و 1 دختر شدیم.

عشق به امام خمینی(ره)

با گذشت زمان از سال 1355 به بعد عشق به امام خمینی (ره) را در وجودش دیدم سعی به حضور در محافل انقلابی و تظاهرات‌ها و سفرهای پیاپی به قم را داشت. بسیار تودار بود و چیزی از کارهایش نمی‌گفت. روزی جاری‌ام با خنده گفت: معصومه، در خواب دیدم شوهرت آقا مظفر در باغ سرسبز و زیبایی که درختان انار دارد و اطرافش را زنان زیبارو گرفته‌اند خوابیده است. آن روز از حرف‌های جاری‌ام که چرا همسرم را بین زنان ناشناس زیبارو دیده خوشم نیامد و شاید کمی حسادت زنانه‌ام گل کرد. اما خوابش خیلی زود تعبیر شد.

رویای صادقانه

روز 7 بهمن 57 قرار بود در خلخال تظاهرات باشد، دور هم با دوستانم به همدیگر می‌گفتیم: خوشا به حال کسی که این روزها شهادت نصیبش می‌شود، آرزو می‌کنم منم شهید شوم. چند شب بعد، خواب دیدم یک فرد نورانی قرآن به من داد و گفت: این را بگیر و به مظفر بده. او فردا ساعت 11 مهمان ماست.

صبح دلشوره عجیبی داشتم، خوابم را برایش تعریف کردم، خندید و گفت: نگران نباش! یا من رفتنی هستم تو تنها می‌مانی، یا تو می‌روی و من تنها می‌مانم. اما آرامش درون او حاکی از چیز دیگری بود، می‌خواست با شوخی مرا آرام کند. همیشه عادت داشت ایام مخصوص و شاید 10 روز از ماه را روزه بگیرد مرا هم در این ثواب رفیق راه خود ساخته بود. آن روز مصادف با 28 صفر سالروز رحلت پیامبر اعظم و امام حسن مجتبی (ع) بود. طبق همیشه خود را برای روزه آماده کرده بود اما من به دلیل تولد تازه پسرمان "محمد" نتوانستم او را همراهی کنم به شوخی گفت: «رفیق نیمه راه شدی و من به تنهایی روزه گرفتم.»
در زمستان سرد در حالیکه شاید 50 سانتی‌متر برف روی زمین را پوشانده بود، مظفر را بدرقه کردم. او لحظه‌ای برگشت و برای آخرین بار با صدای ملیح صدایم کرد معصومه! بعد گفت: این مقدار پول را بگیر. از این به بعد سرپرست فرزندانم تو هستی.
آنقدر تودار بود که از الهامات قلبی و رویاهای صادقه‌اش مرا با خبر نمی‌کرد اما با این حس و حالی که داشت یقین دارم می‌دانست چه اتفاقی در راه است.

شهادت

ساعت حدود 11:30 دقیقه ظهر بود. جاری‌ام هراسان آمد و گفت: خاک بر سر شدیم آقا مظفر شهید شده، در حالیکه آن یکی جاری‌ام حرف او را رد می‌کرد و می‌گفت: نه تیر به انگشتش خورده در بیمارستان است. با عجله چادرم را برداشته و پریشان خودم را به بیمارستان رساندم. ماموران رژیم شاه وقتی متوجه شدند من همسر عزیزی هستم، گفتند خاک بر سرت شد. همان لحظه به خودم آمدم و محکم گفتم: خاک نشد، بهشت نصیب من شد!
در حالی‌که عزیز ماهرویم را آغشته به خون با چشمان باز، روی تخت بیمارستان دیدم نمی‌دانم چه بر من گذشت می‌گفتند: او تصویر امام را در دست داشت که هدف گلوله قرار می‌گیرد و در سه راهی خیابان اصلی شهر در آغوش آقای شمس‌الدین سعیدی (پدر شهید محمود سعیدی) جان به جان آفرین تسلیم می‌کند.

تشییع و تدفین

پیکر مطهر مظفر، 28 صفر بر روی دستان مردم انقلابی در شهر و روستاهای اطراف تشییع شد تا مردم سند جنایت شاه ملعون را از نزدیک ببینند و برای انقلاب آینده سینه‌ها را سپر کنند. مظفر با نثار خون پاکش ندای ظفر و پیروزی را برای ملت ایران سرود و جوشش خون او خبر دمیدن صبح انقلابِ را داد.

دخترها بابایی‌اند!

دختر عزیزمان تاب دوری پدرش را نداشت و 12 سال بعد به سوی پدرش پر کشید و معنای دختران بابایی‌اند را عاشقانه و زیبا تفسیر کرد.

شهدا از همه علاقه و خواسته‌هایشان دست کشیدند و با نثار خونشان جاده‌های بی‌منتهی را برای آبادانی کشور آبیاری کردند و امسال نام مظفر و یادمانش در آن خیابانی که به شهادت رسید نصب شده تا چراغ راه آیندگان باشد.

انتهای پیام/