نمونه‌ای از نامه‌های شهید «علی حسینی» به پدر؛

پدر جان روزگار به خوشی سپری می‌شود

شهید «علیرضا علی حسینی» دی ماه 1378 در درگیری با منافقین در شهر ایلام به درجه رفیع شهادت نایل آمد. در سالگرد شهادت نامه‌ای که برای پدرش نوشته است را با می‌خوانیم: «باری پدر جان، حال و احوال من خوب و هیچ ناراحتی ندارم و جای من خیلی خوب است. پدر و مادرم عزیزم اصلاً برای پسر حقیرتان ناراحت نباشید، مثل اینکه من الان در کنار شما هستم و روزگار به خوشی سپری می‌شود.»

کد خبر: ۵۴۶۷۶۴

يکشنبه - ۱۸ دی ۱۴۰۱ / 1401 18 October

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ شهید علیرضا علی حسینی فرزند عزیز سال 1356در روستای چالسرا از توابع شهرستان ایلام در خانواده ای مذهبی دیده به جهان گشود، وی که تحصیلات خود را تا سال سوم راهنمایی ادامه داده بود.

وی که علاقه خاصی به امام و انقلاب داشت سرانجام هجدهم، دی ماه سال 1378 بر اثر درگیری با گروهک تروریستی منافقین در شهر ایلام مورد اصابت گلوله منافقین قرار گرفت و به فیض شهادت نالل آمد. مزار این شهید گرانقدر در گلزار شهدای علی صالح(ع) قرار دارد.

نمونه ای از نامه های شهید برای پدر

به خدمت پدر عزیزم و نور چشمانم و سایه سرم در زندگی سلام عرض می کنم، خسته نباشی پدر جان اگر از احوالات پسرت علیرضا خواسته شوید الحمد الله خوب و سلامت و هیچ گونه ناراحتی در بین نیست بجز دوری و نادیدنی آن وجود مبارک شماها سروران گرامی می باشد و امیدوارم که حال شما و دیگر اعضای خانواده مادر، برادر، خواهر خوب باشد و همیشه در زیر پرچم جمهوری اسلامی ایران سلامت باشید.

باری پدر جان حال و احوال من خوب و هیچ ناراحتی ندارم و جای من خیلی خوب است پدر و مادرم عزیزم اصلاً برای من پسر حقیرتان ناراحت نباشد مثل اینکه من الان در کنار شما هستم و به من روزگار به خوشی سپری می شود و من احتمال دارد که تا یک ماه و نیمی دیگر به مرخصی نیایم چون تا آن موقع به من مرخصی نمی دهند از تمام اقوام و خویشان از بزرگ به کوچک سلام می رسانم و امیدوارم که حالشان خوب باشد و هیچ مشکلاتی در زندگی پیش رو نداشته باشد و همیشه زندگی پر بار خودشان را با سرور و شادی سپری کنند و من دیگر عرض ندارم و بیشتر از این مزاحم اوقات شریف شما نمی باشم. و سلام

من از ملک پدرم گشتم جدایی گرفتم با غریبان آشنایی

بسوزد آنکه سربازی را بنا کرد رفیقون را از همدیگر جدا کرد

قفسی دیدم رهایی یادم آمد تو رفتی و بی وفایی یادم آمد

سفید مرغی بودم شاخ پسته سیاه دستی زده بالم شکسته

فلک تیرم نزن بالم را نشکن که غبار بی کسی بر من نشسته