گفتگو با «زینب جهانی» نویسنده و کارگردان تئاتر «پتویی‌ها»

«تئاتر مسجد» ترویج اعتقادات و فرهنگ مردم است

نمایش «پتویی‌ها» به نویسندگی و کارگردانی «زینب جهانی» در گفتگو با نوید شاهد گفت: «با این سبک از شکل تئاتر می‌توان هم به دل مردم و هم به یکی از خواستگاه‌های اصلی مردم که مسجد هست نفوذ بهتری در فرهنگ جامعه داشت.»

کد خبر: ۵۴۵۰۲۷

دوشنبه - ۲۱ آذر ۱۴۰۱ / 1401 21 September

به گزارش نوید شاهد شهرستان‌های استان تهران: در ادامه برگزاری سلسله برنامه‌های محله محور دومین فصل‌واره فرهنگی و هنری ایثار از 18 آذرماه اجرای تئاتر بچه‌های مسجد در مساجد شهرستان‌های استان تهران شروع شده است. یکی از نمایش‌های حاضر در این بخش نمایش «پتویی‌ها» به نویسندگی و کارگردانی «زینب جهانی» است. او دارای مدرک کارشناسی روابط عمومی و مدرس فن‌بیان می‌باشد. در ادامه گفتگویی کوتاه با این کارگردان جوان اهل شهرقدس خواهیم داشت.

بیشتر بخوانید: تئاتر بچه‌های مسجد، نمونه‌ای از ترویج فرهنگ ایثار و شهادت است

نوید شاهد: خودتان را معرفی کنید.

جهانی: زینب جهانی هستم دارای مدرک کارشناسی روابط عمومی و مدرس فن‌بیان، گویندگی و تئاترهستم. نویسنده، کارگردان و بازیگر نمایش«پتویی‌ها» که در مهرماه سال جاری از نگاه داوران جایزه برتر بازیگری دوم را در حوزه هنری بچه‌های مسجد برای همین کار دریافت کردم.

نوید شاهد: قصه نمایش «پتویی‌ها» را توصیف کنید.

جهانی: داستان نمایش شرح واقعه از زندگی‌نامه مرحومه خانم مرضیه حدیدچی(مرضیه دباغ) است. مراسم عقد رضوانه میرزا دباغ دختر خانم حدیدچی هست که ماموران ساواکی وارد منزلشان می‌شوند تا اعلامیه‌های مخفی شده را پیدا کنند. لحظات و شرح حال منزل از زبان خانم رضوانه میرزا دباغ اینگونه شرح داده می‌شود. عاقد در حال خواندن خطبه عقد هست که مامورای ساواکی وارد منزل شدند مراسم عقد را به هم می‌زنند، عده‌ای به نشانه اعتراض دستگیر می‌شوند و عده‌ای دیگر مهمانی را ترک می‌کنند. ساواکی‌ها چند روزی جهت کنترل اوضاع در منزلشان ماندند که در اینجا خانم راضیه یا راوی داستان بیان می‌کند: «چند روزی نماز خواندن و شرایط غذا خوردن سختی داشتیم. مادر (خانم حدیدچی) شرایط را نامناسب می‌بیند و بچه‌ها را دور هم جمع می‌کنند. (ایشان ۷ فرزند دختر و ۱ فرزند پسر دارند).

از بچه‌ها می‌خواهند که شلوغ کنند تا ماموران کلافه شوند و آنجا را ترک کنند که یکی از مأمورها می‌گوید: «یا ساکتشون می‌کنی یا خودم می‌کشت!» خانم دباغ اعلام می‌کنند، که بچه هستن! هوا گرمه، چند روزی هست سرگرمی خاصی ندارند که یکی از ماموران سیلی به گوش ایشان می‌زند و به زمین می‌خورند. رضوانه به سمت مادر می‌رود و اعتراض خود را به مامورها نشان می‌دهد در این لحظه زنگ منزل به صدا در می‌آید و ماموری در را باز می‌کند. آقا پرویز است. آقا پرویز همان آقایی است که اعلامیه‌های آیت اله سعیدی و آیت‌اله خمینی(ره) رو به دست آنها می‌ساند؛ اما چهره‌ی آقا پرویز نشان می‌داد که لو رفته‌اند. مامورها مادر را به زندان می‌برند. بعد از گذشت دو هفته زنگ خانه را  می‌زنند. در را که راضیه با حالت خوشحالی باز می‌کند و فکر می‌کند مادر پشت در هست اما ماموران ساواکی بودند چشم‌های او را هم بستند و به زندان بردند. راضیه خاطره نمازخواندنی را شرح می‌دهد که مامور ساواک چادر را حین شروع نماز از سر آن‌ها می‌کشد اما خودش و مادرش به پاس حرمت دین و حجاب پتو بر سر می‌کشند که از آن به بعد به پتویی‌ها معروف می‌شوند و ادامه داستان که بعد از آزادی از زندان و پیروزی انقلاب اسلامی است.

نوید شاهد: مکان اجرای این نمایش کجا بود؟

جهانی: نمایش «پتویی‌ها» در روز سه‌شنبه یکم آذرماه در مصلی شهرستان قدس بعد از نماز ظهرو عصر برای علاقمندان به نمایش گذاشته شد.

نوید شاهد:  استقبال عموم مردم از این اجراها چطور بود؟

جهانی: ما در تئاتر واژه‌ای به اسم «تئاتر برای همه» داریم. در این بین جای تئاتر و این هنر در مساجد خالی بود. اگر از این هنر حمایت شود، حتی با پیام‌های خاص خودش در دل مسجد می‌تواند تاثیرگذار باشد و استقبال مردمی چشم‌گیر‌تری داشته باشد. با یک کار با سبک حرفه‌ای و فکر شده به شکل تئاتر می‌توان هم به دل مردم و هم به یکی از خواستگاه‌های اصلی مردم که مسجد هست نفوذ بهتری در فرهنگ جامعه داشت.

نوید شاهد: نظرتان را در خصوص سلسله برنامه‌های تئاتر بچه‌های مسجد چیست؟

جهانی: برنامه تئاتر بچه‌های مسجد، این مسیر برای جوانان انقلابی هموارتر شود و مسئولین مساجد و حوزه‌ها این توقع را از شروع‌ کنندگان این عرصه کارها با کیفیت با مسائل روز داشته باشند، تا طرح‌ها و نمایش‌های ناب‌تری به اجرا در بیاید.

کلام آخر:

حیدری: برنامه اهل حرم (تئاتر بچه‌های مسجد) دومین فصل‌واره فرهنگی و هنری ایثار از 19 آذر ماه کار خود را در مساجد شهرستان‌های استان تهران آغاز شده است و تا 24 آذرماه ادامه دارد.

گفتگو: مینا بهرامی‌تبار