خدایا، قدرتى ده كه ظرفهاى عمرمان را به وسيله نيكى‌ها پر کنیم

شهید «فهیمه سیاری» در وصیتنامه خود می نویسد: خدايا! قدرتى ده تا ظرفهاى درون خود را از معصيت پر نسازيم و قدرتى ده كه ظرفهاى وجودى عمرمان را خالى نگذاريم و به وسيله نيكى‌ها آن را پر سازيم.

کد خبر: ۵۴۴۵۱۷

شنبه - ۱۲ آذر ۱۴۰۱ / 1401 12 September

به گزارش نوید شاهد از زنجان، شهید «فهیمه سیاری» یکم خرداد ۱۳۳۹‏، در شهرستان تهران به دنیا آمد. پدرش اکبر و مادرش محبوبه نام داشت. تا پایان دوره کاردانی درس خواند. سپس به فراگیری علوم دینی و حوزوی پرداخت. طلبه بود. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. دوازدهم آذر ۱۳۵۹‏، در بانه هنگام درگیری با گروه های ضدانقلاب بر اثر اصابت گلوله به سر، شهید شد. پیکرش را در مزار پایین شهرستان زنجان به خاک سپردند.

شهید فهیمه سیاری در بخشی از وصیتنامه خود می‌نویسد:

خدايا! قدرتى ده كه شناخت اصيلى از اسلام داشته باشم، نه شناخت گودرزيها (گروه فرقان). خدايا! قدرتى ده كه سنجش ميان عمل خوب و بد خودمان را داشته باشيم.

ساعات عمر در نزد ما، مانند ظروفى هستند و خدا نكند كه اين ظروف پر از معصيت و گناه و خالى از معنويات اخلاقى باشد. خدايا! قدرتى ده تا ظرفهاى درون خود را از معصيت پر نسازيم.

خدايا! قدرتى ده كه ظرفهاى وجودى عمرمان را خالى نگذاريم و به وسيله نيكى‌ها آن را پر سازيم. اگر كسى راهى را انتخاب نمود و آن مسير الى الله بود، با اينكه به آن راه ايمان دارد بايد تمام اعمال خود را مورد بررسى قرار دهد تا از اهدافى كه دارد (الله) انحرافى پيدا ننمايد.

در خود نگريستن شهامت مى خواهد و لازمه شهامت، ايمان و آگاهى است و با رفتن (شهادت) به حقيقت مى‌پيوندد. در هر جامعه‌اى دو نوع استاد وجود دارد؛ استاد فيزيك و شيمى و استادى كه دانش او در رابطه با خدا باشد و استاد واقعى و عالم واقعى هم از نوع دوم است، ولى جامعه ما استاد از نوع اول را زيادتر داشته است. اكنون نيز بدبختى ما به خاطر همين كمبود (استاد نوع دوم) است. اگر در ادارات فساد اخلاقى هست، اگر در آموزش و پرورش فساد است، در هر كجا انسان دست بگذارد، فساد اخلاق است به خاطر كمبود اين افراد است. (چه زن و چه مرد) اگر اختلافى بين مقامات بالاست، ريشه‌اش همين مسئله است. اين انقلاب امروز به كسانى احتياج دارد كه متواضع باشند.

اميد است كه در ظل توجهات حضرت مهدى (عج) هر روز به پيشرفت بيشتر و بهتر از نظر معنوى نائل آييم.

مهديا! باز آى و دل پر غممان را مرحم نه.

خدا! به همه توفيق طاعت و عبادت عطا نمايد.

در پايان اگر به قم بازنگشتم از اساتيدم سپاسگزارى نماييد كه مرا به اين راه الهى رهنمون كردند. پس از شهادتم زيارت عاشورا برايم قرائت نماييد. بعد از شهادت اگر امكانش بود و زحمتى براى برادران پاسدار نبود جسدم را به شوط، به قم به حرم مطهر حضرت معصومه (عليها السلام) ببريد.