فرازی از وصیت‌نامه شهید «علی‌اکبر صمیمی»؛

از شهادتم گریه نکنید زیرا به انتهای آرزوهایم رسیدم

همزمان با سالروز ولادت شهید «علی‌اکبر صمیمی» در وصیت‌نامه این شهید بزرگوار می‌خوانیم: «از شما می‌خواهم برای من گریه و بی‌تابی نکنید، زیرا به انتهای آرزوهایم رسیدم. شما باید بدانید که شهادت نصیب هر کس نمی‌شود و از اینکه هدیه ناقابلی را در راه خدا داده‌اید، شُکر خدا بکنید ...»

کد خبر: ۵۴۴۳۹۲

چهارشنبه - ۰۹ آذر ۱۴۰۱ / 1401 09 September

به گزارش نوید شاهد استان قزوین،  شهید علی‌اکبر صمیمی، نهم آذر ماه سال ۱۳۴۷، در شهر بوئین‌زهرا به دنیا آمد، پدرش رجبعلی، کارگر کارخانه بود و مادرش زینب نام داشت، تا پایان دوره راهنمایی درس خواند و کارگری می‌کرد. این شهید بزرگوار به عنوان سرباز ژاندارمری در جبهه حضور یافت، بیست و دوم تیر ماه سال ۱۳۶۷، در دهلران توسط نیرو‌های عراقی بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید و مزار مطهرش در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

متن وصیت‌نامه شهید علی‌اکبر صمیمی:

در سنگر نشسته‌ام و می‌خواهم چند سطری وصیت‌نامه بنویسم. باران خمپاره و توپ‌های دشمن بر سرم باریدن گرفته است؛ طوری که احساس می‌کنم اینجا به خدا خیلی نزدیک شده‌ام و بسیار امیدوارم که خدا گناهانم را ببخشد و مرا که قدم در راهش گذاشته‌ام-بپذیرد.

خدایا! تو می‌دانی که من فقط به خاطر تو به جبهه آمدم. و، اما پدر و مادر مهربانم و خواهران خوبم! پس از عرض سلام و سپاس خداوند، امیدوارم از من راضی باشید و از اینکه سال‌های سال شما را زحمت داده و اذیت کرده‌ام، مرا ببخشید.

و از شما می‌خواهم برای من گریه و بی‌تابی نکنید؛ زیرا به انتهای آرزوهایم رسیدم. شما باید بدانید که شهادت نصیب هر کس نمی‌شود و از اینکه هدیه ناقابلی را در راه خدا داده‌اید، شُکر خدا بکنید.