سیری در حیات طیبه شهیدشاهدی؛

قاسم رتبه‌ای بالاتر از مقام فرشتگان برداشت

«شهیدقاسم شاهدی» از شهدای دوران دفاع مقدس است. محمدحسن مقیسه در کتاب «ستارگان راه» نوشت: «او از جبهه سوسمار جواز حضورش را برای ایستادن در رتبه بالاتر از مقام فرشتگان برداشت؛ قرص و محکم و زود و سریع درست و حسابی: بهشت، با سَربَرگ شهادت.»

کد خبر: ۵۴۴۳۶۵

چهارشنبه - ۰۹ آذر ۱۴۰۱ / 1401 09 September

به گزارش نوید شاهد البرز؛ شهید قاسم شاهدی علی‌آبادی، یکم آذر ۱۳۰۴ در شهرستان کرج دیده به جهان گشود. پدرش محمود کارمند دانشگاه و مادر سکینه نام داشت. وی تا مقطع راهنمایی درس خواند و ازسوی بسیج در جبهه حضور یافت. نهم مهر ۱۳۶۱ طی عملیات مسلم بن عقیل در سومار توسط نیروهای عراقی به شهادت رسید.

آنچه در ادامه می‌خوانید محمدحسن مغیثه در کتاب راه ستارگان برای این شهید نوشته است.

درست در همان روزها و سال هایی که هم‌سن و سال‌های در کوی و برزن به بازی و دل‌مشغولی‌های دنیایی روز سرگرم بودند یا دستِ کم در مدرسه کتابخانه سر در درس و بحث داشتند و زبانشان به قیل و قال علم گرم بود، او بالید و بزرگ شد؛ زودتر از همه هم‌عصران و هم‌نسلان شد چرا که در وسط میدان اعتقاد و عمل بود.

تا چشم باز کرد، از مدرسه دل کنده و خود را شاگرد اتوبوس، شاگرد خیاط و کارگر کارخانه دیده بود و بعد هم شرکت در بسیج و آموزش نظامی و حضور در جبهه‌های جنگ. با آن که برادرش در همان روزها سرباز بود، او یک تنه و با اصرار و التماس، رضایت پدر و مادرش را به دست آورد تا بتواند با فراغ بال، به کمک برادران رزمنده اش بشتابد؛ همانطور که روزی برایمان نوشت یا گفت: در حال حاضر سعادت نصیبمان شده تا به جبهه برویم و با دست دشمن انقلاب و اسلام بجنگیم، شاید بتوانیم خود را برای این ملت مسلمان و دین مقدس اسلام ادا کنیم.

قاسم یکبار متولد شد، یک بار به جبهه رفت، یک‌بار و یک ماه دوره رزمی را از سر گذراند، کمی بیش از یک ماه منطقه بود و فقط در یک عملیات _مسلم بن عقیل_ شرکت کرد اما از سبد همان بار اول و از جبهه سوسمار جواز حضورش را برای ایستادن در رتبه بالاتر از مقام فرشتگان برداشت؛ قرص و محکم و زود و سریع درست و حسابی: بهشت، با سربرگ شهادت.

یک سوال: مگر دفاع از سرزمینمان در برابر دست‌اندازی ارتش صدام چند سال طول کشید؟ چهار سال، پنج سال؟ شش سال؟ هفت سال؟ ... اگر هشت سال صحیح است، پس چرا پس از ۳۵ سال برگشت؟ هفده ساله‌ای که حالا ۵۲ ساله است! این سال‌ها در دل زمین چه گفت با خدا و فرشته ها؟ چه شنید از آن‌ها که نهم مهر ۶۱ به خاک افتاد و ۲۶ آبان ۹۶ برخاست؟ و به دیدار ما آمد و با چند تکه استخوان، یک پلاک زنگ زده، پوتینی پوسیده و ....و  سری سرافراز، روحی بزرگ و ایمانی سرشار که به بال و پَرِ ما وسعت پرواز داد. راستی! مگر او همان جوانی نبود که وقتی در برابر پرسشنامه‌ای قرار گرفت که از اصول و فروع دینش، از غسل‌های واجب، تعداد امامان و .... از او پرسیده بودند، دیدند نوشته: "نمی‌دانم"؛ یا جواب‌های صحیح نداده؟ پس کیست این جوان که علم کاملی ندارد، اما ایمانی دارد به وسعت دریاها روحی فراتر از آسمان‌ها و دلی در استقامت، فراتر از کوه ها؟ از کدام قبیله است او؟ نامش چیست؟ مرامش؟ و ... قاسم شاهدی است؛ رزمنده دیروز، مفقود سالیان سال و شهید امروز؛ همان جوان که روزی در همان پرسشنامه نوشت: "آمده ام به اسلام خدمت کنم."

انتهای پیام/