وصیت‌نامه شهید «سیدمحمود موسوی چاشمی»

پروردگارا! دعا را وسیله تقویت روحیه ما قرار بده

شهید موسوی در قسمتی از وصیت‌نامه خود نوشته است: «پروردگارا! دعا را وسيله تقويت روحيه ما و مسبب عمل ما قرار بده، ما را ياری فرما تا عالِم بدون عمل نباشيم و احساس تعهد و مسئوليت و از آن پاسداری كنيم.»

کد خبر: ۵۴۳۷۴۸

يکشنبه - ۲۹ آبان ۱۴۰۱ / 1401 29 August

نوید شاهد: شهید «سیدمحمود موسوی چاشمی» فرزند «سید صفی‌اله»، 1 فروردین 1346 در قائم شهر دیده به جهان گشود. این شهید والامقام 29 آبان 1366 در عملیات نصر8، منطقه عملیاتی ماووت به فیض شهادت نائل آمد. بخش‌هایی از وصیت‌نامه شهید را به بهانه سالگردش می‌خوانیم.

به نام خداوندی كه سزاوار حمد و ستايش بی‌كران می‌باشد، خداوندی كه پاسدار حرمت خون شهيدان گلگون‌كفن است، به نام خداوندی كه ياری می‌دهد رزمندگان سلحشور و مستضعفين جهان را.

جود و ستايش بی‌كران بر خداوند تبارک و تعالی كه به ما توفيق داد تا در راه خداوند و اسلام و قرآن و مسلمين قدمی مثبت برداريم و بتوانيم خدمتی كوچک در مقابل اسلام عزيز نماييم.

با سلام و درود به روان پاک خاتم الانبياء(ص)، با سلام به روان پاک ائمه معصومين، سلام و درود فراوان به محضر بقيه‌الله الاعظم حضرت صاحب‌الزمان مهدى موعود(عج) و صاحب ولايت.

با سلام فراوان به محضر رهبر كبير ايران، امام خمينی اين بت‌شكن زمانه. با سلام و درود فراوان به روان پاک شهدای عزيز از صدر اسلام و سالار شهيدان امام حسين(ع) تا انقلاب اسلامی و جنگ تحميلى و سلام به همه رزمندگان سلحشور، فداكار و ايثارگر.

پدر و مادر مهربان و بزرگوارم، برادر عزيز و خواهران دلسوز! به شما و تمام آشنايان و دوستان وصيت می‌كنم كه برای من بعد از شهادتم عزا نگيريد، لباس سياه نپوشيد و برای من گريان نشويد. دلم می‌خواهد كه وقتی جنازه من روی دستان به طرف مزار می‌رود، كسی گريان نباشد تا دل دشمنان اسلام و انقلاب اسلامی شاد نشود. گرچه می‌دانم از دست دادن يک جوان در خانواده خيلی سخت است، ولی آيا خون من از خون علی‌اكبرِ امام حسين(ع) رنگين‌تر است پس شما مادر عزيز و خواهرانِ من، زينب‌وار دنبال جنازه‌ام به راه بيفتيد و گريه نكنيد.

تو ای پدر عزيز و بزرگوارم! همچون حسين(ع) صبر داشته باش. از همه شما عفو و بخشش طلب می‌نمايم. از شما عاجزانه می‌خواهم كه مرا ببخشيد و برای من دعا كنيد تا خداوند به وسيله دعای شما از گناهان اين بنده گنهكار درگذرد و مورد آمرزش و رحمت خود قرار دهد.

برادر عزيزم! نگذار بعد از من سلاح من به زمين باشد، سلاح را به قلب دشمن نشانه بگير تا دشمنان نگويند كه سلاح‌ها به زمين بيافتده و كسی نيست كه آنها را بردارد. هرگز امام را تنها نگذاريد و دست از اين انقلاب اسلامی برنداريد كه نابودی انقلاب اسلامی برابر با نابودی اسلام و قرآن می‌باشد.

خدایا! پدر و مادر ما را از ما راضی بگردان، يا غفار الذنوب و يا ستار العيوب.

بار خدايا! گناهان بر دوشهايمان سنگينی می‌كند، اين بار گران را از دوش ما بردار، پدر و مادر ما و تمام مؤمنين و مؤمنات را مورد لطف قرار ده و از گناهانشان درگذر. اين بندگان ناچيزت را به خاطر گناهان و عيوبشان نزد مردمان رسوا مساز و عاقبت ما را ختم به خير و ختم به شهادت بگردان.

پروردگارا! دعا را وسيله تقويت روحيه ما و مسبب عمل ما قرار بده، ما را ياری فرما تا عالِم بدون عمل نباشيم و احساس تعهد و مسئوليت و از آن پاسداری كنيم. خود هادیِ ما باش تا هميشه ظاهر و باطنی طاهر داشته باشيم كه اين طهارت به دعا و نيايش ما معنا خواهد داد. آمرزش می‌طلبم از خدايی كه جز او معبودی نيست، زنده و پاينده صاحب شكوه و بخشندگی و به سوی اين خدا باز می‌گردم.

آمين يا رب‌العالمين

خدايا، خدايا، تا انقلاب حضرت مهدی(عجل)، تا ظهور حضرت مهدی(عجل) خمينی را نگهدار، رزمندگان اسلام را نصرت عطا بفرما. مجروحين و معلولين را لباس عافيت بپوشان.

زيارت كربلا را نصيب رزمندگان حق بگردان.

وصيت‌نامه بنده حقير خداوند سيد محمود موسوى، 1366/7/8