در عالم رویا، شهادتش را دیده بود

هم‌رزم شهید «آیت‌الله عرب دامرودی» نقل می‌کند: «بعد از زیارت و پابوسی آقا امام رضا (ع) در کنارم ایستاد و گفت: این سری که برم شهید می‌شم! نگاهی به چشمان معصوم و اشک آلودش انداختم و گفتم: نه نمی‌خواد شهید بشی! اصلا نمی‌خواد بری؛ صبر کن تا با هم بریم.» نوید شاهد سمنان به مناسبت هفته دانش‌آموز، خاطراتی از این شهید گران‌قدر را برای علاقه‌مندان منتشر می‌کند.

کد خبر: ۵۴۲۹۱۳

شنبه - ۱۴ آبان ۱۴۰۱ / 1401 14 August

به گزارش نوید شاهد سمنان، شهید آیت‌الله عرب دامرودی یکم آبان ۱۳۴۸ در شهرستان جاجرم دیده به جهان گشود. پدرش غلامحسن، دامدار بود و مادرش قمر نام داشت. دانش‌آموز سوم راهنمایی بود. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و ششم دی ۱۳۶۵ در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به پهلو، شهید شد. مزار وی در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.

در خواب شهادتش را دید

بعد از زیارت و پابوسی آقا امام رضا (ع) در کنارم ایستاد و گفت: «این سری که برم شهید می‌شم!»

نگاهی به چشمان معصوم و اشک آلودش انداختم و گفتم: «نه نمی‌خواد شهید بشی! اصلا نمی‌خواد بری؛ صبر کن تا با هم بریم.» سرش را به زیر انداخت تا کمتر رد پای اشک‌هایش را ببینم و گفت: «نه! من خواب دیدم، باید برم.» دوستِ جان در جانی‌ام بود. خیلی برای جمهوری اسلامی ایران زحمت کشید. شهادت واقعاً لایق آیت‌الله بود.

(به نقل از دوست و هم‌رزم شهید، رمضانعلی ابراهیمی)

آیت‌الله شهید شده

ساعت چهار بعد از ظهر سوار کامیون‌ها شدیم و رفتیم هفده کیلومتری بعثی‌ها در جزیره بوارین که هم آبی بود و هم خاکی، آموزش کافی را دیدیم. شاممان را خوردیم و و با پای پیاده از یک کانال وارد خط شدیم. دوشکایی که من داشتم نزدیک نود و پنج کیلو وزنش بود. چهار پنج نفری آن را تکه‌تکه کردیم و تا پای خط بردیم.

شب که شد به دل دشمن زدیم. عملیات سنگین بود، از همه‌جا بوی خون و دود و باروت به مشام می‌رسید. خلاصه چه کشتیم و چه شهید دادیم، صبح دستور عقب‌نشینی دادند و بیست و چهار ساعتی را استراحت کردیم. از کل گردان کربلا تعداد زیادی شهید و مجروح شدند.

یکی از بچه‌ها را دیدم و سراغ آیت‌الله را از او گرفتم. اشک در چشمانش حلقه زد و گفت بیمارستانه. گفتم: «کدوم بیمارستانه تا برم دیدنش؟»

هق‌هق گریه‌هایش بلند شد، قسمش دادم تا گفت: «آیت‌الله شهید شده.»

(به نقل از هم‌رزم شهید، اسفندیار ولی‌پور)

انتهای متن/