کارمند دانشگاهی که دانشگاه جبهه و شهادت را ترجیح داد

شهید «توحید محرمی الماسی» کارمند دانشگاه محقق اردبیلی بود اما داوطلبانه به جبهه رفت و به شهادت رسید.

کد خبر: ۵۴۲۲۸۶

دوشنبه - ۰۲ آبان ۱۴۰۱ / 1401 02 August

به گزارش نوید شاهد اردبیل، شهید توحید محرمی الماسی، کارمند دانشگاه بود که در هجدهم مرداد 1367 با سمت تیربارچی در پیرانشهر بر اثر انفجار مین به شهادت رسید. زندگی نامه این شهید را مرور می کنیم.

اول فروردین 1341 در محله غریبان اردبیل پسری به دنیا آمد که نام او را توحید گذاشتند. پدرش اباذر محرمی و مادرش عدیله قاسم نیا، در طول زندگی صاحب دو فرزند دختر و دو فرزند پسر شدند که توحید اولین فرزندشان بود. هنگام تولد این نوزاد آنها در یکی از اتاق های خانه پدر بزرگ در محله غریبان زندگی می کردند.

پدر خانواده معمولاً در تهران کارگری می کرد و مادر خانواده با مدیریت در خانه، زندگی فرزندان خود را تأمین می کرد. توحید 13 ماهه بود که پدرش آنها را به تهران برد و زندگی جدیدی در تهران شروع شد. پدر با زحمت در بیرون خانه و مادر با قالی بافی در تهران به رتق و فتق زندگی خود می پرداختند.

توحید در تهران دوران مدرسه را شروع کرد. به خوبی درس خود را یاد گرفت و با نمرات خوب دوران ابتدایی را به اتمام رساند. به دلیل این که فرهنگ موجود در تهران با خانواده خصوصاً مادر سازگار نبود، دوباره به اردبیل برگشتند.

توحید دوران تحصیل خود را تا سوم راهنمایی ادامه داد. اما به دلیل مشکلات زندگی از ادامه تحصیل بازماند و با کار در کارگاه قالی بافی، اوراق دیگری از زندگی خود را ورق زد. او همیشه سرگرم کار بود و اگر وقت پیدا می‌کرد مسلماً با حضور در مسجد خصوصاً ایام محرم و قدم زدن با دوستان اوقات فراغت خود را پر می کرد.

18 ساله بود که به خدمت مقدس سربازی اعزام گردید و با عضویت در تیپ 58 مستقل تکاور ذوالفقار ارتش جمهوری اسلامی ایران در یگان و دسته مهمات در خطوط مقدم جنگ تحمیلی علیه ایران نقش آفرین شد. به دلیل مقارن شدن حضور ایشان در خدمت سربازی با جنگ تحمیلی در قالب نیروی ارتش جمهوری اسلامی حماسه ها آفرید. از جمله آنها حضور در فتح خرمشهر بود تا این که بعد از اتمام خدمت سربازی با افتخار و سربلندی به اردبیل بازگشت.

او مردی برازنده و جوانی توانمند بود که سعی می کرد به همه مردم کمک کند. هیچ وقت حرف ناشایست بر زبان جاری نمی‌کرد و با بچه‌های فامیل خصوصاً پسردایی ها و پسرخاله ها دوستی می کرد. رضا و حسن قاسم نیا، محمد، باقر، رحمان و رحیم صلواتی زاده نیز از دیگر دوستان او بودند که معمولاً با هم در برنامه ها و مراسمات و راهپیمایی های انقلابی شرکت می کردند.

بعد از خدمت سربازی به کار و تلاش جهت ساختن یک زندگی آبرومند برای خانواده اش پرداخت. او فردی مهربان و خانواده دوست بود که معمولاً خانواده را به سفر و مسافرت های دسته جمعی می برد و اینگونه بودن در کنار خانواده را بر دیگر برنامه ها در اولویت قرار می داد. مدتی بعد به استخدام دانشگاه محقق درآمد و این گونه یک کار آبرومند برای خود دست و پا کرد. اما دانشگاه جبهه را برای دفاع از آرمان های انقلاب اسلامی برگزید.

24 ساله بود که با خانم عظیمه جلوه گر ازدواج کرد و مدتی در خانه پدری کنار همسرش زندگی کرد. او فردی درستکار و خوش اخلاق و خانواده دوست بود که آرزو می کرد صاحب فرزندی پسر شود و بزرگ شدن فرزند خود را به تماشا بنشیند.

در کنار عشق و علاقه به خانواده با اخلاق و رفتار خوب خود سعی در کمک به نیازمندان می کرد. از آدم های رو راست خوشش می آمد و از افراد خلافکار و هنجار شکن دوری می گزید.
حاصل زندگی مشترک ایشان با همسرش تولد پسری بود که در تاریخ چهاردهم اردیبهشت 1367به دنیا آمد و نامش را حامد گذاشتند.

او از وقوع جنگ تحمیلی ناراحت بود و چون به چشم خود شاهد شهادت جوانان بسیاری شده بود به شدت از آغازگران جنگ و رژیم غاصب عراق که در فکر تصرف خاک ما بودند، به شدت ناراحت بود و معتقد بود که بانیان این جنگ قصدشان از بین بردن جوانان غیور ایران و به شکست کشاندن انقلاب نوپای اسلامی است که در ایران شکل گرفته بود.

بعد از اتمام جنگ تحمیلی و قبول آتش بس از اطرف امام خمینی (ره) از طرف اداره محل خدمت یعنی دانشگاه محقق اردبیلی به یک مأموریت 40 روزه اعزام گردید. چون جنگ را از نزدیک لمس کرده بود هنگام اعزام به جبهه با خانواده اتمام حجت نمود و تنها یادگار و فرزندش را به خانواده و خصوصاً همسرش سفارش کرد. او که از تولد و به دنیا آمدن حامد خیلی خوشحال بود و سعی می کرد که اوقات فراغت خود را در کنار تنها فرزند خود سپری کند، وقتی که حامد 2 ماهه بود به مأموریت اعزام گردید. این بار او در قالب نیروی بسیجی به مأموریت اعزام گریدد و در این مأموریت در تاریخ هجده مرداد 1367 در منطقه پیرانشهر استان آذربایجان غربی در اثر برخورد با مین و متلاشی شدن بدن و سر به شهادت رسید.

او که در طول خدمت سربازی و در این مأموریت هم در قالب تیربارچی و هم در قالب راننده به اسلام و انقلاب و رزمنده ها کمک کرده بود، عاقبت در گلزارهای شهدای محله غریبان اردبیل به خاک سپرده شد تا تاریخ گواه باشد که تاوان مقاومت 8 ساله مردم ایران خون شهدایی است که چون لشکریان حسین (ع) کربلای عصر حاضر را رقم زدند و معتقد و مؤمن به آرمان های انقلاب اسلامی ایران به شهادت رسیدند.

انتهای پیام/