شهید قدیری: بهترین میدان امتحان جنگ است که مرد و نامرد را مشخص می کند

شهید «غلامرضا قدیری بیداخویدی» 24 مهر 1344 در روستای  بیداخوید از توابع شهرستان تفت به دنیا آمد. او در وصیتنامه خود چنین می‌نویسد:«ای مردم از این جنگ ناراحت نباشید چون جنگ میدان مرد و نامردی است و این جنگ مرد و نامرد را مشخص می کند جنگ بهترین میدان امتحان برای فداییان از جان گذشته است.» متن کامل این وصیت نامه را در نویدشاهد یزد بخوانید.

کد خبر: ۵۴۲۱۰۲

پنجشنبه - ۲۸ مهر ۱۴۰۱ / 1401 28 July

به گزارش نوید شاهد یزد؛ شهید غلامرضا قدیری بیداخویدی 24 مهر 1344 در روستای  بیداخوید از توابع شهرستان تفت به دنیا آمد و تا پایان دوره ابتدایی تحصیل کرد و جوشکار بود. پدرش قاسم کشاورزی می کرد و مادرش ربابه نام داشت. با آغاز جنگ تحمیلی به عنوان پاسدار وظیفه با سمت راننده توپ 106 راهی جبهه های حق علیه باطل شد و  بر اثر اصابت ترکش خمپاره، موج گرفتگی و ضربه مغزی مجروح شد. سرانجام 28 مرداد 1363 در بیمارستان نمازی شیراز بر اثر عوارض ناشی از آن به شهادت رسید. پیکرش در امامزاده زادگاهش به خاک سپرده شد.

وصیت نامه:

بسم الله الرحمن الرحیم «والعصر ان الا نسان لفی خسر الا الذین آمنو و عملو الصالحات و تواصو

بالحق و تواصو بالصبر.»

بنام خداوند بخشنده مهربان، قسم به عصر نورانی یا دوران ظهور

ولیعصر که انسان در خسارت و زیانست مگر آنان که به خدا ایمان آورده و نیکوکار شدند و بدرستی و راستی و پایداری در دین یکدیگر را سفارش کردند.»

ماییم آن درخت که در نوبهار عشق                      هردم شکوفه ای دمد از شاخسار

بدانید که آگاهانه در این راه قدم نهاده ام چرا که خون سرخ شهیدان از هابیل تا حسین(ع) و از حسین(ع) تا کربلای جنوب و غرب ایران صدا می زنند که برای چه نشسته ای. ما درعصری زندگی می کنیم که ظلم سراسر جهان را فراگرفته است. باید خون بدهیم تا اسلام عزیز با ظهور مهدی(عج) عزیز پیروز شود. خدایا آن روزی که تصمیم به شهادت گرفتم و از همه چیز خود گذشتم و برای اولین بار وصیتنامه نوشتم از همه دردها و غم ها آزاد شدم. خدایا من دلسوخته ام از دنیا وارسته ام از همه چیز خود دست شسته ام و دیگر از کسی و چیزی بیمی ندارم ای خدای بزرگ تو را شکر می کنم که آرزوها را در دلم خشک کردی، خوف مرگ را از من گرفتی، لذت شهادت را به من عطا نمودی توکل به خدا کنید ای مردان خدا ببینید کشمکش زندگی و دنیا چه کرده است کشمکش زندگی را بنگر چه طوفان وحشتناکی بپاکرده همه قدرتهای جور و ستم و پلیدی دست به دست هم داده اند تا ما را نابود کنند اژدهای مرگ دهان بازکرده که مرا ببلعد نهیب آتش اطراف مرا می سوزاند همچون پرتگاه بر موج حوادث در میان این دریای طوفانی بالا و پایین میروم چه سرنوشت مبهمی چه دردها چه غمها چه مصیبتها چه شهادتها چه شکستها چه محرومیتها چه ظلمها چه جنایتها چه گرانفروشیها چه بی حجابی ها و غیره پناه بر خدا چه بگوییم چه می گذرد مگر خواب می بینم مگر در بستر احتضار به کابوس وحشتناکی دچار شده ام بر من چه می گذشت نمی دانید ولی آنچه می دانم آنکه شهادت ساده ترین راه نجات من است و شما مردان خدا، خدایا تو را شکر می کنم که حسین(ع) را آفریدی ای خدای حسین(ع) تو را شکر می کنم که راه پرافتخار شهادت را در جلوی پای روندگان حق و حقیقت گذاشتی ای حسین ای شهید بزرگ آمده ام تا با تو راز و نیاز کنم. ای مردم از این جنگ ناراحت نباشید چون جنگ میدان مرد و نامردی است و این جنگ مرد و نامرد را مشخص می کند جنگ بهترین میدان امتحان برای فداییان از جان گذشته است.

ای خدای بزرگ ترا شکر می کنم که در همین جنگهای گذشته ایمان و فداکاری مؤمنین را ظاهر کردی و مدعیان دروغین انقلاب و عربده کشان پوشالی را رسوا نمودی. به دل شکسته مادران و پدران و خواهران شهید، قسم به خون شهیدان، قسم به اشک یتیمان، قسم به آه بیوه زنان، قسم به خون، قسم به شرف، قسم به شهادت، قسم به انقلاب، قسم به رسالت، قسم بخدا که تا آخرین خون علیه دشمنان داخلی و خارجی می جنگم و از انقلاب مقدس اسلامی ایران و استقلال این آب و خاک پاسداری می کنم و تا استقرار حکومت حق و عدل در سرتاسر عالم و تا نابودی کامل طاغوتها و شیاطین و بعثیهای کافر دست از مبارزه بر نمی دارم.

ای خدای بزرگ دست از جهان شسته ام و برای ملاقات تو به کربلای خوزستان آمده ام از تو می خواهم که مرا با اصحاب حسین (ع) محشور کنی. آرزو دارم که بر خاک داغ خوزستان در خون خود بغلطم و  بیاد عاشورای حسین(ع) خود را در قدم مقدسش بیافکنم و این عقده هزار و چهار صدساله را که بردلم فشار می آورد و همیشه با تو می گویم یا لیتنی کنت معک را برآورده کنم.

چند کلمه با پدر و مادر و برادر و خواهرم دارم: پدرجان و مادرجان و برادرانم و ای خواهرم شما هیچوقت ناراحت نباشید شاید بعثیها بگویند چرا شهیدان می گویند ناراحت نباشید برای اینکه دشمنان ما خوشحال می شوند و اگر شما محکم و استوار باشید و بیشتر در خط امام و جمهوری اسلامی باشید دشمن ما از همین خوشحال بودن شما کیلومترها عقب نشینی می کند و بدنش به لرزه میافتد و اگر ناراحت باشید دشمن روحیه پیدا می کند و بر رزمندگان غلبه پیدا می کند. پس ما راضی نیستیم که شما از خود ضعف نشان بدهید و ناراحت باشید.

از برادرانم می خواهم که بعد از من پاجای پای من بگذارید و راه من که همان راه حسین(ع) و بت شکن زمان است ادامه دهید تا نابودی زورگویان و طاغوتها و منافقین. و یک پیامی برای مردم مستضعف دارم ای مستضعفان جهان و دنیا بدانید که دیگر چراغی روشنتر از خمینی ندارید سعی کنید حداکثر استفاده را از این روشنایی ببرید. برادران عزیزم و ای دوستان هم سال من و یا کوچکتر و یا بزرگتر من، من از شما می خواهم که هر یک از دوستان که شهید می شود شماها محکمتر شوید و بیشتر به جبهه ها بروید و راه حسین(ع) را ادامه دهید و اگر نرفتید بدانید که روز قیامت خون شهیدان از شما نابودی کفر می خواهد وای عزیزان من دلم میخواهد بعد از شهادت من آنچنان دست به دست یکدیگر بدهید و همچنان کوه استوار باشید که این صدام خون آشام و خونخواران جهان و یزیدیان زمان را براندازیم انشاءالله و ای دوستان و ای مردم خیال نکنید که شهیدان تمام صجبتهایشان همین است نه خیلی خیلی بیش از اینها است و باید بقیه اش را شماها خودتان فکر کنید و راه حق و عدالت را پیدا کنید و دنبال آن بروید تا راه شهیدان را پیدا کنید و کم کم خودتان پی ببرید که شهیدان چه می خواستند و ای مردم و ای دوستان خیال نکنید که این انقلاب به آسانی به ما رسیده، نه نه هر قدم شهید مرزی خون یک شهید است و همین خونها پیروزیهای مردانه را به انقلاب دادند. و امیدوارم که وقتی من شهید شدم من را به روستای خودمان ببرند و روبروی پسر عمه شهیدم حسین بخاک بسپارند. و ای دوستان و خویشان و همشهریهای عزیز و ای پدر و مادر و برادرانم و خواهرم اگر ناراحتی از من دیده اید مرا ببخشید و از همه شما خواستارم که دعا کنید که خدای بزرگ همه ماها را با حسین (ع) محشور بگرداند و جزء یاران حقیقی حسین(ع) و امام امت باشیم.

ای برادرم عباس من از شما می خواهم که عکسهای بزرگم را دور تا دور قبرم بگذارید و یک جمله برای من بگذارید روی قبرم و من دلم می خواهد که وقتی جنازه من را آوردند به بیداخوید و داخل حسینیه گذاشتند و همه دوستان جمع هستند این وصیتنامه من را بخوانید و من دلم می خواهد که شیخ بمانعلی قدیری این وصیت را بخواند و مشت محکمی به دهان آمریکا و شوروی و صدام خون آشام بکوبد و حتماً شیخ بمانعلی با سخنان کوبنده اش برایم بخواند. در پایان چند کلمه شعر برای دوستان می نویسم بخوانید برای دوستان. یا مهدی ادرکنی

تو را از برگ گل هرچند دامن پاکتر باشد                 مشو با ناکسان همدم که صحبت را اثر باشد

هرکس به طریقی دل ما می شکند                                   بیگانه جدا، دوست جدا می شکند

بیگانه اگر می شکند حرفی نیست                           از دوست بپرسید که چرا می شکند

*******************************

من از بیگانگان هرگز ننالم                                        هرآنچه کرد با من آن آشنا کرد

********************************

برتن رنجور من شد کهنه پیراهن کفن                   پر شکسته بلبلی را ز این خرابه لانه است

محو شد آثار او تابنده شد آثار من                        من ذلت او عزت من هردو جاویدانه است

**********************************

ز هرجا بگذرد تابوت غوغا بپاخیزد                 چه سنگین میرود این جسم من بسی آرزو دارد

*************************************

برفتم در گلستان شهیدان                                         بدیدم مادری پیر و پریشان

سیه پوش و غمین و دلشکسته                                        میان لاله ها گریان نشسته

به مژگان گرد غم از چهره میراند                                    به زیر لب چنین آهسته میخواند

گلی گم کرده ام می جوییم او را                                    به هر گل میرسم میبویم اورا

یکی پرسید ای غمدیده مادر                                        چرا محزون و آزرده خاطر

به هرکجا بنگری شد لاله پرپر                                      میان جبهه و در پشت سنگر

عروسان حنا از خون بسته                                            کنار حجله همسر نشسته

خداحافظ

قربانت، غلامرضا قدیری 1363/04/05 اهواز