خاطره خودنوشت شهید میرزایی «15»

سنگر تدارکات زیر آتش دشمن

شهيد «عبدالنبی ميرزایی» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «بعد از آن خط و محور ما را زياد آتش بر سر آن ريختند که بر اثر همان شايد حدود 12 الی 14 نفر شايد بیشتر شهيد داديم چون جای ما را مشخص کرده بودند مخصوصا سنگر تدارکات که...» متن کامل خاطره پانزدهم این شهید بزرگوار را در نویدشاهد بخوانید.

کد خبر: ۵۴۱۶۴۰

پنجشنبه - ۲۸ مهر ۱۴۰۱ / 1401 28 July

به گزارش نوید شاهد فارس، شهيد «عبدالنبی ميرزایی» 15 فروردين سال 1341 در خانواده‌ای مذهبی و کشاورز در روستای نرمون بردنگان شهرستان ممسنی ديده به جهان گشود. هفت ساله بود که راهی مدرسه شد و تحصيلات ابتدايی را در زادگاهش، دوره راهنمايی را در قائميه و تحصيلات دبيرستان را در نورآباد ممسنی به پایان رساند.

سال 1360 درحالیکه 19 ساله بود به صورت داوطلبانه به جبهه‌ جنوب شتافت و در عمليات آزادسازی بستان شرکت کرد. با عشق و علاقه ای که به سپاه پاسداران داشت به عضويت اين نهاد درآمد. سال 1362 ازدواج کرد که حاصل آن سه فرزند بود.

او در طول جبهه فرماندهی گردان امام حسين(ع) تيپ 46 الهادی(ع)، مسئوليت محور آبادان، فرمانده گردان کميل (تخريب) را بر عهده داشت. پس از پذيرفتن قطعنامه 598 او ماموريت پاکسازی منطقه را برعهده گرفت. پس از انجام چند مأموريت 9 مهر ماه 1370 در پاکسازی نهر خين با انفجار مین مجروح شد که منجر به قطع دو دست از ناحيه مچ و از دست دادن دو چشم و از بين رفتن لاله و پرده گوش چپ و قريب به 300 ترکش در بدن شد. وی سرانجام 14 مهرماه 1383 پس از تحمل 13 سال رنج و مشقت در شيراز داشت به شهادت رسید.

بیشتر بخوانید: پل مارد و شهادت همرزمان // خاطره«14»

خاطره خودنوشت «15»: سنگر تدارکات زیر آتش دشمن

بعد از آتش گرفتن آمبولانس، هلی‌کوپتر اوج گرفت و بر سر دودهای ايجاد از سوخته شدن ماشين‌ها (از جنات خود) فيلمبرداری می‌نمودند.

آن بار اولين و آخرين بار آنها بود و خلاصه راحت آمدند و بر سر نيروهای ما گذشتند که حتی نگهدار خواست با آر پی جی آن را بزند ولی تا خواست هدف بگيرد و چند نفر از برادران پاسدار که اهل نی‌ريز بودند در کنار آن بودند و نگاه کرد اگر تير رها کند آتش عقبه، آن‌ها را می‌سوزاند چون ديگر راهی نبود و تا خواست حرکتی کند آنها رد شدند و رفتند.

بعد از آن خط و محور ما را زياد آتش بر سر آن ريختند که بر اثر همان شايد حدود 12 الی 14 نفر شايد بیشتر شهيد داديم چون جای ما را مشخص کرده بودند مخصوصا سنگر تدارکات که ظهر و صبح و عصر آنجا را زياد می‌کوبيدند چون می‌دانستند الان نيرو غذا می‌گيرند.

انتهای متن/