سربازی که فریب منافقان را نخورد

شهید «قدیر علیزاده» در وصیت نامه اش نوشته بود: بر سنگ قبرم بنویسید «سربازی که فریب منافقان را نخورد و تابع امر امام و رهبرش بود.»

کد خبر: ۵۴۰۹۲۲

جمعه - ۰۱ مهر ۱۴۰۱ / 1401 01 July

به گزارش نوید شاهد اردبیل، سوم دی 1344، خداوند منّان پسری را به نام قدیر (منصور) به عنوان سومین فرزند خانواده که با شهید دارای 5 برادر و 5 خواهر می‌شدند، به آقای حسن (قدیم علی) علیزاده و خانم عادله خندان در اردبیل عطا کرد. طبق اظهار خواهر شهید از زبان مادر مرحومش: «چون در روز عید غدیرخم، به دنیا آمده بود، اسمش را قدیر گذاشتیم.

قدیر، در یک خانواده مؤمن و متدیّن متولّد شده بود. وضع زندگیشان در حدّ متوسط بود. در بچّگی، هم بازی و سرگرمی خاصی نداشت. سال 1351 در مدرسه ثبت نام کرد و تا پنجم ابتدایی در مدرسه هفتان مشغول به تحصیل شد. در سال 1355 مجبور به ترک تحصیل شد و در سنّ دوازده سالگی به تهران رفت. رابطه اش با پدر و مادر خوب بود. پدرش در این باره می گوید: رابطه اش خوب بود من چنین بچّه ای ندیده بودم. او را خیلی دوست داشتم. با دیگر بچّه هایم فرق داشت. هم اخلاقش خوب بود و هم بسیار کاری و فعال بود.

با آنکه پسر بچّه بود اصلاً اذیّت و آزار به کسی نکرد. علاوه برکار به مسجد و کاراته هم می رفت.  دوران جوانی، به همراه دوستانش که جمعاً یازده نفر بودند به بعلبک لبنان اعزام شدند . در آنجا از ناحیه آرنج دست زخمی شد . بعد از پنج- شش ماه برگشت و جهت انجام خدمت سربازی اعزام شد. در جبهه در گردان شهادت ثبت نام کرد و زیر نظر صیاد شیرازی که بنیان گذار و مؤسس گردان شهادت بود . به فعالیّت خود ادامه داد . طبق اظهارات خواهرش از قول مادر مرحومش: برای آخرین باری که به مرخصی آمده بود دیدم مثل قبل نیست . انگار که جور دیگری شده بود . حتّی می خواستم لباسها و ساک او را بشویم . دیدم که آرمی را که بردوش لباسهایش میزدند نیست و از جایش آنرا کنده است . پرسیدم: قدیر، آرم لباست را چرا کندی!؟ گفت: چیزی نشده است . بعد از رفتنش فهمیدم که در گردان شهادت به طور داوطلبانه و به میل خود ثبت نام کرده است.

رابطه اش با همه خوب بود و صمیمی بود و به خاطر اخلاقش همه اهالی محلّه او را دوست داشتند. حتّی زمانی که می خواست به خانه خویش برگردد . تمام اهل محلّه غذای مورد علاقه را آماده و حاضر می کردند . تا موقعی که قدیر از درب کوچه رد می شود او را به خانه خویش دعوت کنند و بااو غذا بخورند.

به خاطر علاقه ی خاصی که به انقلاب و امام داشت؛ در حرفهایش همیشه امام بود و می گفت: امام این چنین گفت؛ امام این حرفها را زد . او جوانی بود که لایق شهادت بود و آفریده راهی بود که باید می رفت و سرانجام هم به آن راه رفت . برادرش ناصر می گوید: آخرین باری که رفت گفت: من سرباز امام خمینی و عاشق وطنم هستم. بر سنگ قبر من بنویسید؛ سربازی که فریب منافقان را نخورد و تابع امر امام و رهبرش بود.

سر انجام در بیستم تیر ماه هزار و سیصد و شصت و چهار به همراه یازده تن از دوستان خود در دهلران با سر کشیدن باده شهادت شعر امام خود را چنین زمزمه کرد .

بر در میکده از روی نیاز آماده ام

پیش اصحاب طریقت به نماز آمده ام

و جنازه مطهرش بعد از ده سال در سال 1374 به سرزمین اش بازگشت و در گلزار غریبان در کنار هم مسلک های خود آرمید .