خاطره شهید «داریوش اسدی» به نقل از همسر شهید؛

شهیدی که اجازه نداد پیکر دیده‌بان جا بماند

همسر شهید «داریوش اسدی» می گوید: داریوش تنها کسی بود که جلوی چشم دشمن و زیر آتش سنگین و بارش آن همه گلوله، اقدام به آوردن جنازه دیده‌بان کرده بود.

کد خبر: ۵۴۰۲۶۲

چهارشنبه - ۱۶ شهريور ۱۴۰۱ / 1401 16 June

به گزارش نوید شاهد لرستان، شهید داریوش اسدی دهم خردادماه سال ۱۳۴۷ در شهرستان خرم آباد به دنیا آمد پدرش محمدرضا، کشاورز بود و مادرش بی‌بی نام داشت.

داریوش تا دوم ابتدایی درس خواند. کارگری می‎کرد. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. هفتم مهرماه سال ۱۳۶۶ در بوکان بر اثر اصابت ترکش سلاح‌های نیروهای عراقی، به سر و سینه‌اش شهید شد و پیکر مطهر وی را در زادگاهش شهر خرم آباد به خاک سپردند.

همسر شهید داریوش اسدی در بیان خاطراتی از این شهید می گوید: مرخصی داریوش تمام شده بود، خود را برای رفتن آماده می‌کرد از خانواده و چند نفر از فامیل خداحافظی کرد و رفت. داریوش از نعمت مادر محروم بود چون مادر و دو تن از خواهرانش در بمباران به درجه رفیع شهادت گشته بودند. روزها مثل باد می گذشت.

چند روزی نگذشته بود، داریوش به مرخصی آمد همه از دیدنش خوشحال و شادمان گشتیم و متعجب از اینکه چرا این‌قدر زود به مرخصی آمده است علت را جویا شدم.

سعی داشت پنهان کند؛ اما وقتی که دید من دست‌بردار نیستم، برایم تعریف کرد: دیده‌بان کشته شد.داریوش تنها کسی بود که جلوی چشم دشمن و زیر آتش سنگین و بارش آن همه گلوله، اقدام به آوردن جنازه دیده‌بان کرده بود فرمانده هم به خاطر شجاعت، دوازده روز مرخصی تشویقی به داریوش داده بود.

روز پنج‌شنبه بود که به مرخصی آمد سه روز بیشتر از مرخصی‌اش نگذشته بود که هوای جبهه و جنگ کرد.از چشم‌انتظاری حرف می‌زد و از همسنگرانش می‌گفت.دلش برای بچه‌های جبهه تنگ شده بود به هیچ قیمتی حاضر نبود بماند.روز یکشنبه هفتم بود حرکت کرد پنج روز بعد، روز جمعه، خبر شهادتش را به ما دادند.

انتهای پیام/