خاطره ای از شهید بهمن امیری«2»

نسیم بهار آزادی

شهيد «بهمن اميری» در دفتر خاطرات خود می نویسد: «بعد از اينکه يک کيلومتری از مقر تيپ فاطمه زهرا با يک نفر از دوستان پياده‌روی کرديم به کنار شهر رسيديم و خرابی‌های شهر به چشم می‌خورد...» متن کامل خاطره خودنوشت این شهید گرانقدر را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۵۴۰۰۷۹

دوشنبه - ۱۴ شهريور ۱۴۰۱ / 1401 14 June

به گزارش نوید شاهد فارس، شهيد «بهمن اميری» یکم فروردین سال 1345 در شهرستان ني ريز دیده به جهان گشود. 7 ساله بود که راهی مدرسه شد و تحصیلات ابتدایی را با موفقیت پشت سرگذاشت. دوران راهنمایی را در مدرسه فاطمی و دوره هنرستان را در مدرسه آب باریک شیراز گذراند. پس از آن به عضویت سپاه پاسداران در آمد و عازم جبهه نبرد شد. وی پس از سالها مجاهدت سرانجام 4 تیر ماه 1367 آسمانی شد.

متن خاطره خودنوشت«2» : نسیم بهار آزادی

خلاصه بعد از اينکه يک کيلومتری از مقر تيپ فاطمه زهرا(س) با يک نفر از دوستان پياده‌روی کرديم به کنار شهر رسيديم و خرابی‌های شهر به چشم می‌خورد. خرابی چه خرابی واقعاً وقتی از دور نگاه می‌کردم به خيالم خاکريز است و همه خراب بود و منزل‌هایی که اکثرا با خاک درست کرده بود و واقعاً معلوم بود که منزل‌های مسکونی انسان‌های محروم جامعه است.

اکثر ساختمان‌های خاکی نابود شده بودند که اصلاً نشانی از ساختمان نبود فقط در گوشه و کنار ديوارهای ساختمان‌ها تا حدودی معلوم بود و در گوشه و کنار درخت‌هايی که نيمه خشک بودند و بعضی از آنها نصف بودند نمای سبز به خود گرفته بود و بهار آزادی خودشان را نويد می‌دادند.

جاده آسفالت هم از بس که خمپاره کوبيده بودند از جاده‌های کوهستانی هم بدتر شده بود و همه‌اش دست‌انداز بود در اول شهر قهرمان‌پرور موسيان که سمت مشرق آن است و جايی که جاده موسيان دهلران است چند راکت خيلی بزرگ انداخته شده بود توسط مزدوران بعثی که به حکم خداوند و به ياری صاحب‌الزمان هيچکدام منفجر نشده بود که يکی از آن‌ها را که من خودم مشاهده کردم در پنج متری جاده انداخته شده بود که فقط ميله ته آن معلوم بود و پره‌هايش را هم باز کرده بودند و فقط قسمت اصلی موشک در حدود چندمتر زير زمين بود و در خاک پنهان شده بود.

يک ماشين آمد تا سربازان جان به کف را به انديشمک رساند و من هم سوار شدم از اولی که حرکت کرديم از شيشه ماشين به بيرون نگاه می‌کرديم. در بعضی جاها که چند واحد مسکونی به چشم می‌خورد که همه با خاک يکسان شده بود...

انتهای متن/