شهیدی که سال ها مفقود الاثر بود

پدر شهید "مجتبی رجبی" از خاطرات فرزندش گفت : در خواب دیدم مرا صدا زد و گفت: تو چرا می‌گویی گم شده‌ام؟! من هستم. دیدم که پشت میزی است و عکس رزمندگان جلوی اوست و خیلی مرا دلداری داد و دیدمش که مثل نوری به آسمان رفت.

کد خبر: ۵۳۷۸۳۴

سه‌شنبه - ۲۸ تير ۱۴۰۱ / 1401 28 April

به گزارش نوید شاهد استان مرکزی، شهید مجتبی رجبی فرزند حسین در چهارمین روز فروردین سال 1342 در شهرستان زنجان پایتخت شور و شعور حسینی(ع) در خانواده‌ای متدین و بی‌ریا به دنیا آمد. روزگارش را در کنار خانواده آغاز کرد و علوم دینی فرا گرفت. او را به جهت ارادت به امام دوم شیعیان، مجتبی نامیدند. تحصیلاتش را از هفت سالگی آغازکرد و توانست مدرک دیپلم در رشته اتو مکانیک از هنرستان فنی شهرستان اراک بگیرد و سپس به عضویت سپاه در آمد.

پدرش می‌گوید: یک روز یک نوار کاست مصیبت که من خیلی علاقه به آن داشتم و درباره عشق حضرت عباس(ع) به سیدالشهدا(ع) بود و بر من بسیار تأثیر می‌گذاشت، را گوش می‌دادم، اکبر آمد به من حرفی زد که من هم ناراحت شدم و هم خوشحال.

اکبر گفت: پدر! دعا کن که به بهشت بروی؛ زیرا خداوند فرموده که بهترین صوت در بهشت صدای حضرت داود(ع) است.

غروب همان روز او را همراهی کردم که به جبهه برود؛ در سه راهی خمین مرا در بغل گرفت و در حالی گریه می‌کرد، گفت: بابا مرا حلال کن. من قول می‌دهم برای امتحان کنکور دیر نکنم. و این آخرین دیدار بود. رفت و دیگر بر نگشت.

مجتبی در عملیات شناسایی شهید شد. روی مین رفته بود و هم‌رزمانش فریاد یا حسین(ع) او را شنیده بودند. سه سال و نیم جبهه بود و به شوخی به من می‌گفت: راضی باشی یا نباشی می‌روم؛ پس بخند.

او با اخلاق و نیک رفتار بود. در خواب دیدم مرا صدا زد و گفت: تو چرا می‌گویی گم شده‌ام. من هستم. دیدم که پشت میزی است و عکس رزمندگان جلوی اوست و خیلی مرا دلداری داد و دیدمش که مثل نوری به آسمان رفت.

هر موقع از او چیزی بخواهم، او حاجت روایم می‌کند. او در سپاه 34 ماه خدمت کرد و مسئولیت گروه شناسایی را در واحد اطلاعات عملیات بر عهده داشت.

شهادتش در هجدهم تیرماه 1364 در منطقه نفت شهر اتفاق افتاد. پیکر مطهرش سال‌ها در منطقه نبرد مفقود بود و پس از تفحص در چهاردهم شهریور ماه سال 1377 در گلزار شهدای شهرستان اراک به خاک سپرده شد.

منبع: اداره هنری، اسناد و انتشارات بنیاد شهید و امور ایثارگران استان مرکزی