آرامشم را مدیون فرزند شهیدم هستم

مادر شهید غلامحسین شاکری می‌گوید: آرامشی خدایی در وجودم نشسته و این آرامش را مدیون فرزند شهیدم هستم.

کد خبر: ۵۳۷۱۶۸

يکشنبه - ۱۲ تير ۱۴۰۱ / 1401 12 April

به گزارش نوید شاهد اردبیل، شهید غلامحسین شاکری، دوم اسفند 1345 در روستای کنزق از توابع شهرستان سرعین به دنیا امد. پدرش ابراهیم، کشاورز بود و مادرش فاطمه نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور یافت. بیست و نهم تیر 1366، در قصر شیرین توسط نیروهای عراقی بر اثر اصابت گلوله به شکم شهید شد. مزار در وی گلزار شهدای روستای کنزق واقع است.

مادر شهيد می‌گويد: در روستا، مغازه‌ای داشتيم که معمولاً غلامحسين در مغازه می‌نشست و به ما کمک می‌کرد. يک روز که خودم هم در مغازه بودم، زن همسايه، تخم مرغی آورد و مقداری زردچوبه خواست. غلام فوراً مقدار زيادی زردچوبه به او داد که برابر با قيمت ده تخم مرغ می‌شد!

عصبانی شدم و گفتم: مگه سر گنج نشسته‌ایم؟! از کیسه خلیفه می‌بخشی!؟

غلامحسين، لبخندی زد وگفت: به شکرانه آنچه خدا به ما داده بايد شاکر باشیم و در حد وسعمون بخشش کنيم. همین که محتاج خودشیم و به کسی احتیاج نداریم، جای شکرش باقیه. خدا کریمه، بنده‌هاش هم باید کریم باشن. با بخشش، چیزی از ما کم نمی‌شه. خدا خوشش میاد و خیر و برکت توی زندگی ما جاری می‌کنه.

هاج و واج مانده بودم. غلامحسین با سن کم‌اش به من درس زندگی و بندگی می‌داد اما من قبول نمی‌کردم و گفتم: خوب ما هم باید سود بکنیم و چرخ زندگیمون بچرخه.

وقتی خبر شهادتش را آوردند. به خاطر اینکه اهل بخشش و احسان بود. احسان شهید دادیم. اما نبودنش را نمی توانستم تحمل بکنم و کفری شده بودم. طوری که مدام بد و بیراه می گفتم.

يک شب به خوابم آمد و گفت: مادر جان! به جای ناشکری و بد و بیراه، ذکر بگویید.

از خواب بلند شدم وخوابم را به همسرم تعريف کردم. جواب داد: غلامحسين، راست می‌گويد و تو نبايد این همه ناشکری بکنی.

غلامحسین، از کودکی راهنمای من بود و حالا هم که شهید شده، باز راهنمای مادرش هست. بعد از آن رویای صادقانه، ديگر هيچ وقت به خاطر پسرم به کسی بد و بيراه نمی‌گویم و با خواندن قرآن و ذکر، آرامشی خدایی در وجوم نشسته و این آرامش را مدیون فرزند شهیدم هستم.