به مناسبت میلاد امام رضا(ع):

تنها پسر شهیدم را نذر امام رضا (ع) کردم

مادر شهید «مفقوالاثر رضا ارشدی» در میلاد امام رضا(ع) از خاطرات تنها پسرش که برای سالم به دنیا آمدنش او را نذر امام رضا کرده و اکنون که پسرش همچنان مفقودالاثر است برای به دست آمدن نشانه ای از او امیدش را به امام مهربانی بسته است، می گوید. در ادامه خبر خاطره ای از مادر شهید ارشدی را بخوانید.

کد خبر: ۵۳۶۰۰۶

شنبه - ۲۱ خرداد ۱۴۰۱ / 1401 21 March

به گزارش نوید شاهد بوشهر؛ شهید «رضا ارشدی» در سال ۱۳۴۳ در خانواده مذهبی در شهر برازجان دیده به جهان گشود. در سن ۱۶ سالگی عازم جبهه میشود و در تاریخ ۲۵ آذرماه ۱۳۶۰ در عملیات محمد رسول الله، منطقه شیاه کوه اسیر می‌شوند که بعد از اسارت خبری از او یافت نشد و بعنوان شهید مفقودالاثر او را معرفی کردند.

خاطراه ای از مادر شهید

رضا اولین فرزند پسری من است او پس از 3 فرزندی که قبل از به دنیا آمدند از دست داده ام به دنیا آمد.برای سالم به دنیا آمدنش ،نذر آقا امام رضا کردم.

وقتی به پسرم به دنیا آمد نذزم را ادا کردم و نامش را رضا گذاشتم.

او پسری آرام بود همانند همسن و سالهایش شیطنتی نداشت و با سن کمی که داشت در تمام کارهای خانه به من کمک میکرد. آنقدر شیرین و اخلاق نیکویی داشت که پیش همه فایل و دوستان دوست داشتنی بود.

رضا وقتی تحصیلات خود را تمام کرد که پیروزی انقلاب شده بود و قبل از آن در تمام راهپیمایی های زمان قبل از انقلاب شرکت میکرد.بعداز پیروزی انقلاب زمانی نگذشت که جنگ شروع شد، رضا 16 سال سن داشت و با همین سن و قامت کوچکش تصمیم گرفت به جبهه برود.به هر نحوه ای که شد از طریق بسیج به جبهه جنوب اعزام شد بعد از 3 ماه به مرخصی آمد.

به یاد دارم اول محرم بود که مرخصی اش تمام شد، به دلیل اینکه پدرش مخالف دوباره رفتنش به جبهه بود با رضایت نامه برادرم (دایی شهید) اینبار به جبهه غرب رفت.

بعداز رفتنش به جبهه غرب دیگر خبری از رضا نشد.

من و پدرش برای پیدا کردن تنها پسرمان مدتها پیگیری کردیم متوجه شدیم در منطقه عملیاتی به نام شیاه کوه به دست بعثی ها ملعون رضا و همرزمانش اسیر شده اند.

دولت عراق بعد از اسیر کردن رزمندگان ،صدا و تصویر اسراء را در رادیو و تلویزیون ایران پخش میکردند. از چند نفر از دوستان متوجه شدیم که صدای رضا هم جز اسراء در رادیو بخش شده است.

اما وقتی جنگ تمام شد و تمام اسراء برگشتند  خبری از رضای من نشد .آن زمان دیگر بنیاد شهید پسرم رضا را به عنوان مفقودالاثر معرفی کرد.

بعد از این خبر تلخ ،پدرش به دلیل وابستگی که به رضا داشت مریض شد.

چندیدن سال از این ماجرا میگذرد اما هیچ نشانه ای از او به ما نرسیده است.

خوشحالم پسرم در راه خدا قدم برداشت و تنها امیدم، اول به خدا و بعد به آقا امام رضا(ع) است که تا زنده هستم نشانه ای از پسرم پیدا شود.

انتهای پیام/