خاطره شهید فتحی قسمت«1»

اعزام از کرخه به بستان، غم انگيزترين روز

شهيد «حيدرقلی فتحی» در دفتر خاطرات خود می نویسد: «مهمترين خاطره يا غم انگيزترين روز برای من روزی بود که از جبهه کرخه نور به بستان اعزام شديم. يعنی 19بهمن ماه 1360 که...» متن کامل قسمت اول خاطره روزنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۵۳۵۸۲۴

چهارشنبه - ۱۸ خرداد ۱۴۰۱ / 1401 18 March

به گزارش نوید شاهد فارس، شهيد «حيدرقلی فتحی» 4 اسفند ماه 1337 در روستای ماديان شهرستان داراب در خانواده‏‎ای پايبند به اصول دینی از پدر و مادری مسلمان دیده به جهان گشود. 6 ساله بود که راهی مدرسه شد و دوران تحصیلی خود را تا مقطع دیپلم با موفقیت پشت سرگذاشت. با آغاز جنگ تحميلی راهی جبهه شد و سرانجام 14 خرداد ماه 1361 پس از نبرد با بعثيان کافر در جبهه جفير خرمشهر در عمليات بيت المقدس به درجه رفيع شهادت نائل آمد.

بیشتر بخوانید: صدای گلوله و ناله رزمندگان جبهه را غم‎‏انگیز کرده بود

متن خاطره خودنوشت «1»: اعزام از کرخه به بستان، غم انگيزترين روز

مهمترين خاطره يا غم انگيزترين روز برای من روزی بود که از جبهه کرخه نور به بستان اعزام شديم. يعنی 19بهمن ماه 1360. حدود 30 نفر از برادران سرباز از جبهه کرخه نور به جبهه بستان تنگه چزابه اعزام شديم. صبح زود ساعت 6 آماده باش دادند. زيرا بعثی ها از سمت بستان حمله کرده بود تا اينکه بستان را يکبار ديگر اشغال کند. بنابراين می بايست ما به کمک ديگر برادران سرباز و پاسدار که در محل مشغول مقابله بودند برويم.

سوسنگرد

ساعت 6 صبح با يک کاميون ارتشی حرکت کرديم. ساعت 12 ظهر پس از گذشتن از سوسنگرد و چند دهکده به بستان شهری که حدود يک سال تحت اشغال بعثيان کافر بود رسيديم. از کاميون پياده شديم و در اتاق‏‎های شهر بستان که بر اثر اشغال بعثيان به خرابه‏‎ای تبديل شده بود منزل کرديم. شب در آنجا مانديم.

جبهه آرام نبود/ صدای توپ گوش‏‏‎ها را کر می کرد

صبح روز 20 بهمن ماه 1360 در بستان آماده باش بوديم. تا آنکه غروب شد. شب فرا رسيد صدای خمپاره و توپ و ديگر سلاح های سنگين يک لحظه قطع نمی شد. ساعت یک بعد از نصف شب بود ما را به خط اول جبهه بستان اعزام کردند. جبهه يک لحظه آرام نبود. صدای گلوله های توپ و تانک گوش هر کس را کر می کرد. ساعت 3 بعد از نصف شب رسيديم در خط اول. در آنجا سنگر وجود نداشت فقط تپه های شن بود که برادران پاسدار و بسيج و سرباز پناه گرفته بودند و مشغول مقابله بودند.

انتهای متن/