آخرین هدیه شهید «علیرضا ریگی»

شهید «علیرضا ریگی» مرداد 1343 در زهک متولد شد، پس از حضور در جبهه به نیروی انتظامی پیوست، فروردین 1373 در ایرانشهر به فیض شهادت نایل آمد. در ادامه خاطره‌ای کوتاه از زبان برادر شهید را می‌خوانیم.

کد خبر: ۵۳۲۳۷۶

پنجشنبه - ۱۸ فروردين ۱۴۰۱ / 1401 18 January

به گزارش نوید شاهد سیستان و بلوچستان،  شهید «علیرضا ریگی» پنجم مردادماه 1343 در زهک متولد شد، پدرش «نورمحمد» کارمند اداره آب بود، 1363 پس از اتمام تحصیلات عازم جبهه شد، پس از مدتی حضور در جبهه به خانواده‌اش خبر شهادتش دادند، در لحظه‌ای که منتظر رویت پیکر بی جانش  بودند با «علیرضا» مواجه شدن که مجروح شده.

مرداد 1367 پس از پیوستن به نیروی انتظامی ازدواج کرد، در طول دوران خدمت در مناطق مختلفی انجام وظیفه نمود، با تمام وجود برای برقراری نظم و امنیت تلاش می‌کرد. 17 فروردین 1373 مصادف با شهادت امام جعفر صادق (علیه السلام) توسط با اشرار به فیض رفیع شهادت نایل آمد و به همرزمانش پیوست.

«براتعلی ریگی» به بیان خاطره‌ای از برادر شهیدش پرداخته در ادامه این خاطره را می‌خوانیم.

شهید «علیرضا ریگی» به همراه خانواده‌ در شهر ایرانشهر زندگی می‌کرد، قرار شد برای تعطیلات عید نوروز سال 1373 به همراه خواهرم به ایرانشهر برویم، پس از خداحافظی از همکلاسی‌ها و دوستان با شوق و اشتیاق فراوان به سمت منزل آمدم. پس از مهیا کردن تدارکات سفر و خرید سوغاتی با خوشحالی فراوان به همراه خواهر کوچکترم به سمت ایرانشهر حرکت کردیم.

با دیدن برادر و همسر و فرزندانش بسیار خوشحال بودیم، صبح روز بعد با وجود این که تعصیل رسمی بود شهید به دلیل مسئولیتی که داشت در محل کار حضور یافت این حس مسئولیت پذیری برادرم بسیار برایمان شگفت انگیز بود.

پس از تهیه ملزومات سفره هفت سین به منزل بازگشت، سال تحویل  ساعت 23 و 58 دقیقه بود، ما نیز منتظر برای تحویل سال، دو ساعت مانده به تحویل سال بی‌سیم به صدا در آمد و از برادرم خواسته شد تا در محل کارش حضور یابد، شهید نیز با عجله لباس‌هایش را پوشید و با عذرخواهی فراوان به محل خدمتش رفت. بعد متوجه شدیم چند سارق در شهر دیده شده‌اند و شهید برای شناسایی آن‌ها رفته بود.

مدت طولانی منتظر بازگشت بردارم شدیم اما خبری از او نشد، همه به خواب فرو رفتیم تا اینکه با صدای زنگ درب منزل از خواب پریدیم ، «علیرضا » به منزل آمد و ما متوجه نشدیم چه ساعتی سال تحویل شده. آنقدر به کارش علاقه داشت و به مردم عشق می‌ورزید که حتی در لحظه سال تحویل درکنار خانواده نبود.

پس از تحویل سال به من و خواهرم هدیه داد، یک ضبط صوت برای من و هدیه‌ای برای خواهرمان. بسیار خوشحال شدیم. متاسفانه نتوانستم از آن هدیه استفاده کنم تا در مسجد محل برای مراسم عزاداری برادرم.

روحش شاد و یادش گرامی باد.

انتهای پیام/