فرازی از وصیت‌نامه شهید "غلامعلی زارع‌چیان"؛

مسئولان به خون شهدا ارزش قایل شوند و احساس مسئولیت کنند

همزمان با سالروز ولادت شهید "غلامعلی زارع‌چیان" در وصیت‌نامه این شهید بزرگوار می‌خوانیم: «امیدوارم مسئولان محترم در هر لباس و مقامى که هستند، براى خون شهدا ارزش قایل شده و همه احساس مسئولیت کنند. مبادا خداى ناکرده مسئولان عزیز خلاف راهى را که شهدا خواسته‌اند، بروند، که خون شهدا پایمال شود ...»

کد خبر: ۵۲۲۲۷۸

دوشنبه - ۰۸ آذر ۱۴۰۰ / 1400 08 September

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، شهید غلامعلی زارع‌چیان، هشتم آذر ۱۳۴۲، در شهر قزوین به دنیا آمد، پدرش محمدتقی، کارگری می‌کرد و مادرش فاطمه نام داشت، تا اول متوسطه درس خواند و کارگر کارخانه بود. این شهید بزرگوار از سوی بسیج در جبهه حضور یافت، هفتم اسفند ماه سال ۱۳۶۲ در جزیره مجنون عراق به شهادت رسید، پیکرش مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۵ پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.

متن وصیت‌نامه شهید غلامعلی زارع‌چیان:

اینجانب غلامعلى زارع چیان، وصیت‌نامه خود را با نام و یاد الله، خالق همه هستىو خدایى که این جان و این ایمان را عطا فرمود تا بتوانم جانى را که خودش داده در راهش نثار کنم، آغاز می‌کنم؛ اگر چه جان ما قابل راه او نیست و لیکن وظیفه‌ای است که همه ما بندگان داریم.

به یاد تمامى شهدایى که جان شریف و عزیزشان را در راه حق تعالى عطا کردند تا امروز پرچم اسلام را پا بر جا و سرافراز نگاه داشته و براى احکام دین خدا، جان دادند، امیدوارم مسئولان محترم در هر لباس و مقامى که هستند، براى خون شهدا ارزش قایل شده و همه احساس مسئولیت کنند.

این عزیزان، بهترین سرمایه مملکت بودند که براى پاسدارى از اسلام، جان باختند. مبادا خداى ناکرده مسئولان عزیز خلاف راهى را که شهدا خواسته‌اند، بروند، که خون شهدا پایمال شود. امیدوارم خداوند از مسئولانى که خلاف راه و طریق امام و شهدا عمل مى‌کنند، نگذرد. منظور از مسئولان، کلیه اقشار جامعه، اعم از بقال، نانوا، پاسدار، بسیجى، کمیته‌اى و رؤساى کشور است. همیشه دوست‌دار و طرفدار حق و حقیقت باشید و هیچ وقت شخص پَرست نباشید.

پدر و مادر عزیزم! براى رشد و پرورش من زحمت فراوانى کشیدید؛ امیدوارم توانسته باشم رضایت خاطر شما را در تمامى جنبه‌هاى زندگى فراهم کنم، گرچه مى‌دانم شما را خیلى اذیت کردم. مرا ببخشید و دعاگوى رزمندگان باشید.

راهى که من مى‌روم، بازگشت ندارد؛ از این رو چنانچه شهید شدم، مبادا نگران بوده و احساس ناراحتى کنید. حتى اگر کسان دیگرى به شما اظهار ناراحتى کردند، او را دلدارى دهید و از طرف من از کلیه آشنایان و دوستان حلالیت بطلبید.