نسل امروز باید به این باور برسد که شهدا از ما جدا نیستند

نوید شاهد – نویسنده جوان حوزه ایثار و شهادت می‌گوید: نسل امروز باید به این باور برسد که شهدا از ما جدا نیستند. آنها نیز مثل ما هستند و در دوراهی‌های زندگی امکان انتخاب داشتند.

کد خبر: ۵۲۱۰۹۲

دوشنبه - ۲۴ آبان ۱۴۰۰ / 1400 24 August

به گزارش نوید شاهد زنجان، زهره میر عیسی‌ خانی متولد آبان ماه 1368 ، کارشناسی ارشد کشاورزی و نویسنده حوزه ایثار و شهادت است. او در موضوعات عمومی در قالب رمان و داستان کوتاه نیز کتاب هایی را به چاپ رسانده است. داستان او در کتاب "بوی باروت سوخته" که از حال و هوای جبهه روایت می کند گنجانده شده است. کتاب "بوی باروت سوخته" به همت واحد آفرینشهای ادبی حوزه هنری زنجان در قطع رقعی در ۱۳۲ صفحه و با شمارگان یک هزار و دویست و پنجاه نسخه توسط انتشارات سوره مهر منتشر شده است. این نویسنده معتقد است؛ جوان امروز نیاز دارد که باور کند که شهدا مثل او جوان بوده‌اند و گاهی هم خطا می‌کردند مثل هر انسان دیگری! او دوست دارد که  واقعیتها را ببیند! به نظرم اگر این باور به جوانان ما انتقال یابد که تنها باید راه درست را انتخاب کنند خود به سراغ شهدا بروند.

در این میان به بهانه هفته کتاب و کتابخوانی به سراغ این نویسنده رفتیم. نوید شاهد در ادامه شما را به مطالعه مصاحبه صمیمی با زهره میرعیسی خانی نویسنده حوزه ایثار و شهادت دعوت می کند؛

نوید شاهد: زمان ورود شما به عرصه هنر چگونه بود؟

میرعیسی‌ خانی: نمی‌توان گفت که از چه زمانی به طور دقیق وارد عرصه هنر شده‌ایم. مثل برخی از فعالیت‌ها را که نمی‌توان برایش ابتدایی مشخص کرد. همچون اولین قدم‌های یک بچه! برای هنرمند هم ورود به عرصه هنر زمان خاصی ندارد. نویسنده با آموختن الفبا شروع به بازی با کلمات می‌کند. او کلمات را به بازی می گیرد و در آخر خود توسط کلمات به بازی گرفته می‌شود!

نوید شاهد: علت ورودتان به این عرصه چه بود؟

میرعیسی‌ خانی: در کودکی بچه ساکت و منزوی بودم. همچنان که اکنون ساکتم و کمتر با کسی می‌جوشم. کتاب تنها سرگرمی من بود و همین عامل باعث شده بود که در وهله اول به کتاب خواندن و در مرحله بعدی به نوشتن ورود کنم. شاید باورش برایتان سخت باشد که در دوره ابتدایی انشاهای مدرسه را خواهر بزرگترم مینوشت اما رفته رفته آموختم که خود چه طور مفاهیم را منتقل کنم.

نوید شاهد: چه کسی و یا چه موضوعی مشوقتان بوده است؟

میرعیسی‌ خانی: در دوره های مختلف مشوقان مختلفی داشتم. یک زمان مادرم، معلم پنجم ابتدایی‌ام، استادم مهران مرتضایی، سلمان کریمی و بعد دیگر کسی نتوانست من را به نوشتن تشویق کند و کلمات خود بهانه بودند برای نوشتن!

نوید شاهد: به صورت تخصصی در چه رشته‌ی هنری حرفه‌ای فعالیت می‌کنید؟

میرعیسی‌ خانی: داستان نویسی!

نوید شاهد: دلیل انتخاب این رشته چه بوده است؟

میرعیسی‌ خانی: مهمترین بهانه برای انتخاب این موضوع کلمات و مفاهیمی هستند که بنا است به وسیله آنها با دیگران ارتباط بگیریم است.

نوید شاهد: از شما کتابی هم چاپ شده است. لطفا درباره انگیزه نگارش کتاب ها و موفقیت‌هایی که کسب کرده است بیان کنید.

میرعیسی‌ خانی: چند مجموعه داستانهای گروهی با نام‌‌های پرسه در حوالی داستان 4، بوی باروت سوخته، روح مرطوب از جمله کارهایی است که به چاپ رسیده است و یک مجموعه داستان مستقل با عنوان کرگدنهای روی دیوار که برخی از داستانهایش مربوط به جنگ و انقلاب است!

نوید شاهد: امروزه نسل جدید برای ارتباط گیری با نسل شهدا به چه چیزی نیاز دارد؟

میرعیسی‌ خانی: به این باور که شهدا از ما جدا نیستند. آنها نیز مثل ما هستند و در دوراهی‌های زندگی امکان انتخاب داشتند! من شاهد هستم که گاهی شهدا به قدری مقدس جلوه داده می‌شوند که جوان امروز خود را از او و آرمان‌های او دور می‌داند. منظور من این نیست که شهدا مقدس نیستند. اما باید به جوان امروز گفت که کسی که در سالهای جنگ انتخاب کرده و به میدان جنگ رفته است؛ از او دور نیست. جوان امروز نیاز دارد که باور کند که شهدا مثل او جوان بوده‌اند و گاهی هم خطا می‌کردند مثل هر انسان دیگری! او دوست دارد که واقعیتها را ببیند! به نظرم اگر این باور به جوانان ما انتقال یابد که تنها باید راه درست را انتخاب کنند خود به سراغ شهدا بروند.

نوید شاهد: درخصوص موانع هنر با موضوع دفاع مقدس چه مواردی وجود دارد؟

میرعیسی‌ خانی: برای نویسندگان تازه کاری مثل من موضوع جنگ و 8 سال دفاع مقدس نیاز به تجربه دارد و نداشتن اطلاعات کافی از آن گاهی باعث دردسر است. این مشکل مطمئنا با مطالعه و یا رجوع به راویان که خود در جنگ حضور داشتند حل خواهد شد.

نوید شاهد: امروزه شاهد تولید آثاری در حوزه ایثار و شهادت هستیم که گاه مخاطبان قابل توجهی را به سوی خود جذب می‌کنند. نظر شما درباره علت این موضوع چیست؟

میرعیسی‌ خانی: سوژه ناب و نگاه کردن از زاویه دیدی که شاید کمتر کسی به آن پرداخته است می‌تواند یکی از مواردی باشد که برخی از این کارها دارند. ما برای نوشتن از جنگ نیاز نیست که به دوران جنگ برگردیم و نویسنده هوشمند این کار را هرگز انجام نمی دهد او از اثرات جنگ در دوران حاضر می‌نویسد. از کودکی که هرگز نتوانسته است با پدرش بدود چرا که پدر پاهای خود را در جنگ از دست داده است و نمی تواند با او بدود. از مادری که 3 فرزندش را در جنگ از دست داده است و اکنون به جای اینکه در گوشه‌ای بنشیند و غصه از دست دادن پسرانش را بخورد طوری برخورد کرده است که همه پسران روستا، پسر او هستند. این نگاه متفاوت است که می‌تواند باعث ماندگار شدن ارزشهای دفاع مقدس و آرمانها و اهدافی که شهدا دنبال می کردند بشود.

نوید شاهد: چه مواردی به بالندگی فرهنگ ایثار و شهادت در عرصه هنر کمک می‌کنند؟

میرعیسی‌ خانی: پرداختن به موضوعاتی که شاید کمتر کسی به آن‌ها پرداخته باشد. زوایای نادیده جنگی که بر همه پوشیده است و تنها نگاه تیزبین رهگذری است که می‌تواند جوانه‌های این موضوع را از زیر برف بیرون بکشد و به مخاطب نشان دهد!

نوید شاهد: ما در هفته کتاب و کتابخوانی قرار داریم از نظر شما یک کتاب خوب چه ویژگی هایی دارد؟

میرعیسی‌ خانی: یک کتاب خوب کتابی است که در پایان انسان را به تفکر وا دارد و در ذهن او سوال ایجاد کند. این کتاب از هر نوع، داستانی یا فلسفی و هر گونه دیگر، زمانی می‌تواند مخاطب را درگیر خود کند که به برخی از سوالات او جواب بدهد و یا برای او یک سوال ایجاد کند.

نوید شاهد: کتاب های حوزه ایثار و شهادت برای جذب مخاطب باید چه ویژگی‌هایی داشته باشند؟

میرعیسی‌ خانی: صمیمی و دلنشین باشند و شعار ندهند. نسل امروز از شعاری بودن این آثار خسته شده است و دوست دارد اگر داستانی را می خواند با شخصیت واقعی یک جوان روبه رو باشد. با مهربانی و محبت و خشم و نفرت و در یک کلام همه ویژگیهای خوب و بدی که هر انسانی می تواند داشته باشد. اینکه بنشینیم و چهره یک شهید را به قدری مقدس نشان بدهیم که مخاطب و جوان امروز خود را از او دور ببیند، مسلما باعث جذب مخاطب نخواهد شد!

نوید شاهد: برای آینده هنری خود چه برنامه هایی دارید؟

میرعیسی‌ خانی: همچنان بنویسم و به نوشتن ادامه بدهم. اگر چه گاهی این روند ممکن است کُند و گاهی تند پیش برود. به هر حال در جاده نوشتن هستم و مثل مسافری که از زیبایی‌های جاده لذت می‌برد از این مسیر لذت خواهم برد.

مصاحبه از: صغرا بنابی فرد