وصیتنامه شهید «قاسم مدهنی»؛

خوشبختی من در جهاد در راه خداست

نوید شاهد- شهید «قاسم مدهنی» در وصیتنامه خود نوشته است: من از جهاد خود دو هدف دارم: یکی جهاد در اه خدا و پیروزی اسلام بر کفر و دیگری شهادت در راه خدا که هر کدام از این دو مورد که نصیب من شد خوشبختی خود را در آن می بینم.

کد خبر: ۵۱۵۲۵۱

يکشنبه - ۲۱ شهريور ۱۴۰۰ / 1400 21 June

به گزارش نوید شاهد لرستان، شهید قاسم مدهنی دهم خرداد ۱۳۴۱، در بخش پاپی از توابع شهرستان خرم‌آباد دیده به جهان گشود. پدرش عین‌شاه، کشاورز بود و مادرش گلشاد نام داشت. تا سوم متوسطه درس خواند. سال ۱۳۶۲ازدواج کرد و صاحب دو پسر شد. به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت. بیست  و هفتم خرداد ۱۳۶۷، با سمت فرمانده دسته در ارتفاع احمد رومی (قمیش) از توابع شهر ماووت عراق به شهادت رسید. پیکر وی مدت‌ها در منطقه بر جا ماند و چهارم خرداد ۱۳۷۰، پس از تفحص در بهشت  رضای زادگاهش به خاک سپرده شد. مزار یادبود او در آرامگاه کاکاشرف همان شهرستان قرار دارد.

در ادامه وصیتنامه این شهید گرانقدر را می خوانید:

من از جهاد خود دو هدف دارم: یکی جهاد در اه خدا و پیروزی اسلام بر کفر و دیگری شهادت در راه خدا که هر کدام از این دو مورد که نصیب من شد خوشبختی خود را در آن می بینم چون می دانم که جهاد دری از درهای بهشت است و اینکه کسانی که در راه خدا کشته می شوند مرده مپندارید همانا آنها زنده اند و در نزد خدا روزی می گیرند.

پروردگارا؛ از آن که مرا سعادت آن بخشیدی که در راهت قدم بردارم و برای تو، به جهد و تلاش دست زنم هزاران بار سپاست می گویم. ای دانای بخشنده تو مرا از لجن زار دنیا به بهشت ابدی که در نبرد حق علیه باطل است، هدایت کردی.

تو مرا توفیق آن دادی که خویشتن را درک کنم پی ببرم که برای چه مرا آفریده ای و آنگاه سعادتم بخشیدی که از میان راههای موجود در زندگیم ، شاهراه ایثار حسین گونه بودن را بپذیرم.

ای خدا سپاست می گویم از آن که نور عشقت را در قلب سرد را با نور عشق فروزانت روشن گرداندی. قلب پر تلاطم مرا با یادت آرامش بخشیدی که به درستی (الا به ذکر الله تطمئن القلوب ).

ای خدای بزرگ اکنون بنده شرمسارت، تو را به خاطر آنچه خواستم و اجابت نمودی و آنچه نخواستم ولی به واسطه لطف و کرمت عطا فرمودی سپاست می گویم.

پرودگارا با قلبی سرشار از عشق به تو و با قلبی دردمند از عشق تو و با وجودی آکنده از ایمان به تو به درگاهت روی آورده ام و می دانم که ناامیدم نخواهی کرد.

پرودگارا تو را به جلال و عظمت و کرمت سوگند می دهم که لحظه ای این بنده حقیر و گناهکارت را به حال خود فرو مگذار، ز آن که بی لطف تو تباهم.

خدایا از تار و پود وجودم از تو می خواهم که سعادت شهادت در راهت را به من عطا کنی. بار خدایا مرا توفیق ده تا آنچه که در دل دارم بی ریا بر روی کاغذ بیاورم.

انتهای پیام/