ای دختران با حجاب راه شهدا را ادامه دهید

نوید شاهد- شهید "سهراب بازگیر الوار" در قسمتی از وصیت خود می نویسد:«خواهران مكتبي و دختران اقوام، بعد از مرگ ما راهمان را كه كوبنده تر از رزم ماست براي دشمن، يعني با حفظ حجاب و تقواي خود راهمان را ادامه دهيد...» ادامه متن وصیت نامه این شهید والامقام را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۵۱۴۸۹۰

شنبه - ۲۰ شهريور ۱۴۰۰ / 1400 20 June

به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهید سهراب بازگیر الوار بيستم شهريور 1342 ، در شهرستان انديمشك به دنيا آمد. پدرش صفرعلي، كارگر بود و مادرش نازطلا نام داشت. تا دوم متوسطه درس خواند. به عنوان بسيجي در جبهه حضور يافت. دهم شهريور 1361، با سمت مسئول مخابرات، در محور كوت عبدالله اهواز هنگام انجام مأموريت دچار سانحه رانندگي شد و به شهادت رسيد. مزار او در بهشت زهراي زادگاهش واقع است.

متن وصيت نامه پاسدار شهيد سهراب بازگير

با درود فراوان به رهبر كبير انقلاب امام خميني و با سلام به تمام دوستان و ياران و همرزمان و به تمام اقوام و به پدر و مادر بسيار عزيز و مهربانم. پدر و مادري كه در تمام طول زندگيم برايم زحمتهاي فراوان كشيده اند و اگر در تمام طول عمر ناقابلم برايشان زحمت بكشم نمي توانم زحمتهايشان را تلافي كنم.

طلب شهادت

پدر و مادر عزيز، دوستان و اقوام ناراحت نباشيد كه من به جبهه آمده ام چون راه خودم را انتخاب كرده ام و از خداوند بزرگ طلب شهادت دارم، اگر خداوند بزرگ و تعالي اين تقاضاي كوچك مرا كه طلب شهادت از اوست پذيرفت كه خيلي خوب مي شود ولی اگر هم اين تقاضاي مرا نپذيرفت خوب قسمت من اين بوده، پدر و مادر عزيزم غمي به دل راه ندهند زيرا اين آرزوي من است.

دوستان و مادر مهربان و عزيزم، با شهادتم كه بزرگترين آرزوي من بوده در اين لحظه آخر عمر ناراحت نباشيد بلكه خوشحال باشيد كه من چهارمين شهيد اقوام هستم. اميدوارم كه با شهادت من كه چندمين افتخار اقوام ماست.

پيغامي دارم به تمام خواهران مكتبي و دختران اقوام كه بعد از مرگ ما راهمان را كه كوبنده تر از رزم ماست براي دشمن، يعني حجاب خود را رعايت كنيد و با حجاب و تقواي خود راهمان را ادامه دهيد. التماس دعا دارم از شما دوستان براي شهادت من و پيروزي رزمندگان.

من را حلال کنید

در آخر از تمام آشنايان مي خواهم كه هر بدي از من ديده اند مرا ببخشيد و حلالم كنيد و از شما خواهش مي كنم بعد از مرگ من اين شعر روي سنگ قبرم حك كنيد:

به عـشق شهادت كمر بسـته ام من از بي ثمر ماندن خسته ام
شكوه و شرف در شهادت بود نه مردن به بستر كه ذلت بود
به خون خفتگان جاويد زنده اند غــريب و همراه پايــنده انـد