سرباز خانواده ام

نوید شاهد - شهید "ستار رستگار ده بیدی" در وصیت خود می نویسد: «تو ای پدر می دانم که تا پا به این سن نهادم نه این که خوبی نکردم بلکه سرباز خانواده بودم و ...» متن کامل وصیت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

کد خبر: ۵۱۳۴۵۴

چهارشنبه - ۲۷ مرداد ۱۴۰۰ / 1400 27 May

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید "ستار رستگار ده بیدی" 20 مهر ماه 1339 در شهرستان سپیدان استان فارس دیده به جهان گشود. او فرزند چهارم خانواده بود. 7 ساله بود که راهی مدرسه شد و تحصیلات خود را تا سوم راهنمایی در شیراز گذراند. پدر کشاورز بود و ستار پس از مدرسه به سوی پدر می رفت و در این امر او را یاری می کرد.
پس از آغاز جنگ تحمیلی سال 1360 عازم جبهه جنگ شد. او پس از رشادت های فراوان و سال ها حضور در جبهه جنگ سرانجام 27 مرداد ماه 1365 در منطقه فاو با اصابت ترکش به چشم به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلزار شهدای شیراز به خاک سپرده شد.

متن وصیت نامه:

بسم الله الرحمن الرحیم این حقیر ستار رستگار که خود را شخصی گنه کار و بی ثمر برای اجتماع اسلامی می دانستم، لازم دیدم که به جبهه جنگ بروم تا به حد توانم خدمت نمایم و از لجن زار و فساد اجتماعی شهر دور باشم و امیدوارم که بتوانم در جبهه در حد توانم بجنگم و اگر خداوند من را بخشید و به سوی خود خواند و رفتم از تمام دوستان و قوم و خویشان حلال بودی می طلبم. گذشته هایم را فراموش و از تاریخ شروع به جبهه رفتنم تعریف نمائید.

سرباز خانواده
تو ای پدر می دانم که تا پا به این سن نهادم نه این که خوبی نکردم بلکه سرباز خانواده بودم و خوشحال باشی که لااقل توانستی فرزندت را به جبهه بفرستی تا نزد حسین(ع) شرمنده نباشی و بدان که اگر من نتوانستم کمکی برایت کرده باشم بدستم ساخته نبوده و از تو تنها خواهشم این است که به بزرگی خودت حلالم کنی.

هدیه ای معنوی به مادرم
و تو ای مادر غم پرور سلطان غم هایم از این که راهی جبهه شدم شوق شهادت در سر می پرورانم و می دانم بدون من بر انبوه غم هایت افزوده می گردد و شرمسارم از این که نتوانستم جبران زحمت هایت را بکشم و فقط این را می توانم بگویم که اگر شهید شدم ثواب هایش را به تو بخشیدم.

آرام بخش مادر باش
و شما ای خواهرانم مرا ببخشید چون که وظیفه من بود تا در اجتماع شما را مانند گل بپرورانم و اکنون که وظیفه ام بود به جبهه بیایم و شهید شوم و از شما خواهرانم می خواهم که زینب وار زندگی کنید و بر سر قبرم زیاد ناله و زاری نکنید و آرام بخش مادرم باشید و با همدیگر مهربان و دلسوز همدیگر باشید . والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته .

انتهای متن/
منبع: پرونده فرهنگی،مرکز اسناد ایثارگران فارس