ویژه‌نامه سردار شهید «رامین خلیلی»

نوید شاهد - «شهیدرامین خلیلی» از شهدای دوران دفاع مقدس است. نوید شاهد البرز در سی‌و پنجمین سالگرد شهادتش ویژه‎نامه‎ای از حماسه آفرینی این سردار شهید را منتشر می‌کند.

کد خبر: ۵۱۲۰۸۷

جمعه - ۱۵ مرداد ۱۴۰۰ / 1400 15 May

به گزارش نوید شاهد البرز؛ امید تمام ستارگان به نگاه خورشید بود، شب فرا رسید، خورشید جایش را به مهتاب داد. ستارگان کم سو شدند و دیگر آسمان سرزمین من ستاره‌ای مانند تو به خود ندید.

سردار شهید رامین خلیلی فرزند شعبان خلیلی، بیستم فروردین‌ماه 1344، در تهران چشم به جهان گشود. پس از طی نمودن دوران کودکی در سن هفت سالگی در سال 1351 به همراه خانواده اش به کرج نقل مکان کردند و ادامه تحصیلات خود را در همان منطقه تا مقطع سیکل ادامه داد و به دلیل آشفتگی وضعیّت کشور تحصیل را در همان مقطع رها کرد  و برای پیشبرد اهداف مقدّس خویش در سال1358 به عضویت رسمی سپاه پاسداران در آمد.

او بعد از چند سال خدمت صادقانه به همراه برادر بزرگوارش حسن به سوی جبهه های حق علیه باطل شتافت و دهم بهمن 1363 به همراه رزمندگانی که گروه بندی شده بودند، عازم جبهه های خرمشهر شد. او همگام با دیگررزمندگان از کرج به تهران و سپس توسط قطار به پادگان حاج احمد متوسّلیان در دوکوهه اعزام شد. آنها شب را در مسجد انتظامات پادگان گذراندند و صبح برای تقسیمات نظامی در محل حاضر شدند، بعد از تقسیم بندی با شهیدان علیرضا آملی و روح ا... باغستانی وارد یک گروه شدند، رامین  از دیدن دوستانش در آنجا بسیار خوشحال بود و از کنار هم بودن روحیه ای مضاعف می گرفت گویی او با دیدن شهید علیرضا آملی انگیزه بیشتری برای مقابله با دشمنان پیدا می کرد و این چند نفر هرگاه با هم یکی می‌شدند، برای نابود کردن یک گردان عراقی کافی بودند.

در همان روز شهید جواد خاکباز از هم دوره های آموزشی که در تیپ سید الشهدا معاون گردان بود و بعد در جزیره مجنون عملیات خیبر شهید شد به گروه آنها پیوست و دوره آموزشی را طی چند مرحله سخت در پادگان گذراندند، بعد از گذشت چند روز رزمندگان تیپ حبیب کرج را به پشت پادگان دو کوهه آوردند. پدر رامین در گردان چهار همراه این برادران در تیپ حبیب بود، در منزل آنان مادر و خواهرش تنها بودند و این مسئله او را بسیار آزار می داد و باعث دغدغه فکری او می شد ولی هم چنان در عزم خود راسخ و محکم گام در جبهه ها نهاد.

والفجر شش؛ دو برادر و پدر

شهید رامین و حسن که دو برادر بودند به تیپ حبیب نزد پدرشان و رزمندگان دیگر رفتند، سوم اسفند 1362، ساعت سه بعد از ظهر سه شنبه به طرف خط مقدم حرکت کردند و در همان شب در عملیات والفجر شش شرکت کردند. اوّلین شب عملیات در گروهان یک حسن مسئول دسته دو و رامین مسئولیّت دسته سه را بر عهده داشتند و آن شب گروه آنها در خط مقدم حماسه ها آفریدند، در این نبرد خونین حسن به شدت مجروح شد و دسته سوم که خیلی پیشروی کرده بود مجبور به عقب نشینی از مواضع دشمن شد و حسن که زخمی و مجروح شده بود در خاک ریزهای دشمن برجای ماند و نتوانست با آن وضعیّت با رزمندگان دیگر به پشت خاکریز ها عقب نشینی کند و رامین با شرم و درماندگی نزد پدرش که پشت خط جبهه منتظر آمدن فرزندان دلاورش بود بازگشت و ماجرا را برای پدر آنگونه که اتفاق افتاده بود، بازگو کرد.
چند روز بعد خبر شهادت حسن را به آنها دادند و گفتند که پیکر مطهرش به دست عراقی ها افتاده است، این اتفاق رامین را به شدت متأثّر کرد. او هرگاه به خاک ریزهای دشمن یورش می‌برد و یا برای شناسایی مواضع دشمن اعزام می‌شد، برای پیدا کردن اثری از برادر بزرگوارش بسیار تلاش می‌کرد و در این مدت از پدرش خواهش کرد که مبادا به مادرش چیزی بگوید و او را ناراحت کند شاید بتواند در پی حملات و شناسایی های مکرر خبری از برادرش حسن به دست بیاورد، در این فواصل پدر او برای مدت کوتاهی به مرخصی نزد خانواده اش رفت ولی به دلیل اصرار رامین در مورد حسن سخنی بر زبان نیاورد. بعد از اینکه پدر او به جبهه بازگشت دقیقاً چند روز بعد به مرحله پنج عملیات خیبر اعزام شد، در این دو مرحله عملیات رامین بسیاری از دوستان از جمله برادرش را از دست داد و فرمانده گردان هم در مرحله دوّم شهید شد.

او بسیارسخت کوش صبور و مهربان بود، همیشه و در همه حال کمتر سخن می گفت و بیشتر عمل می کرد، وقتی خبر شهادت یکی از دوستانش را می‌شنید سخت درخود فرو می‌رفت و قسم می‌خورد که تا آخرین قطره خونش در برابر دشمنان ایستادگی خواهد کرد.

دوازدهم اسفند 1362 آنها به پادگان برگشتند و برای بازسازی، نیروهای قبلی را برای چند روز به مرخصی فرستادند و گردان را با نیروهای جدید بازسازی کردند، اینبار رامین و پدرش با گردان بلال هم گروه شدند و به همراه تیم به سه راه جفیر حرکت کردند.

بعد از چند ساعت تحمل گرمای طاقت فرسای آن منطقه توسط هلیکوپترها به جزیره مجنون رهسپار گردیدند. تمام گروه دو روز کامل را در جزیره مجنون سپری کردند، او این دو روز را در خاطراتش از سخت ترین روز های عمرش یاد می کند ودر نامه ای نوشته است که تمام دشواری‌ها را فقط به خاطر رضای خداوند به جان خریدم و صبورانه تحمل کردم، در همین محور سردار رشید اسلام حاج همّت به درجه رفیع شهادت نائل گردید. رامین و برادر جامی در کنار یکدیگر با دشمنان می جنگیدند که فرمان عقب نشینی صادر شد و آنها به سمت خط مقدم نزدیک پنج کیلومتری جاده عقب‌نشینی کردند، در آن روز گردان چهار حبیب ابن مظاهر کرج را به آن منطقه برای پدافند فرستاده بودند، این جاده با طلائیه ارتباط مستقیم داشت و شعبان خلیلی آن گردان را همراهی می کرد و رامین از بودن در کنار پدرش بسیار خوشحال شد و سعی کرد در این فاصله به پدرش سر بزند. بعد از این که پدرش را دید سریعاً از او خداحافظی کرد و توسط هاورگراف از جزیره شمالی به اسکله رسید و به دو کوهه برگشت، به برخی از افراد گروه مرخصی داده بودند و پدرش هم جزء کسانی بود که مرخصی داشت که همراه با او از اندیمشک به تهران و بعد به کرج آمدند. هم پدر و هم رامین از شرم اینکه حسن همراه آنها نیست و اینکه باید چه جوابی به مادر و خواهرانش بدهد پای رفتن به خانه را نداشت زیرا حسن برادر کوچکتر او بود و هنگام اعزام به جبهه ها مادرش از او قول گرفته بود و با اطمینان حسن را به دست رامین سپرده بود.

وقتی وارد خانه می شوند او از شدت شرم قولی که به مادرش داده بود سرش را به زیر افکنده بود و فقط حلالیت می طلبید. آنها در شمال مجلس یادبود باشکوهی برای حسن برگزار کردند، رامین بعد از گذراندن مراسم برادرش  با هزار زحمت و مخالفت های مادر و خواهرانش با گام هایی استوارتر از همیشه برای گرفتن انتقام خون برادر و یاران شهیدش عزم خود را جزم نموده دوباره راهی جبهه ها شد. وقتی به دوکوهه رسید از او درخواست کردند در گردان حبیب ابن مظاهر مسئولیّت یکی از گروهان ها را بپذیرد ولی او به خاطر دودل بودنش از این امر امتناع ورزید. وی هرگز به پست و مقام علاقه نداشت و قبول نکرد تا این که با برادر حاجی پور به واحد الف- ت شهید اشرفی پور انتقال یافت و مدت شش روز را در آن پادگان سپری کرد. با پیوستن برادر منعمی به آنها که از تیپ رمضان آمده بود در تاریخ چهارم اردیبهشت 1363  این گروه را به غرب سر پل ذهاب برای آموزش های نهایی فرستادند و آنان در مدرسه ای نیمه ویرانه مستقر شدند. خانه های ویرانه اطراف در حال بازسازی بودند ولی عراقی ها همچنان این شهر را بمباران می کردند، بعد از اتمام ده روز آموزش های سنگین و طاقت فرسا آنها را دوباره به دو کوهه به سوی جبهه های اروند به مقر الف - ت کوشک آوردند و قرار شد که این گروه را سازماندهی کنند. در چهاردهم اردیبهشت 1363 با جمعی از رزمندگان به جنوب کوشازاده رهسپار شدند و به خرمشهر رسیدند.

او بعد از مدت ها دوری از خانواده به مرخصی رفت و  هنوز چند روز نگذشته بود که با بی‌قراری دوباره رهسپار جبهه ها شد. وقتی به منطقه رسید مشخص شد با یک تیم پنج نفره که مسئول آن جواد سیروس محمّدی بود و در شب پانزدهم خرداد 1363، برای شناسایی انتخاب شده است. او از این مسئولیّت با آغوش باز استقبال کرد زیرا عاشق شهادت بود و پرپر شدن بسیاری از عزیزان و دوستانش را به چشم دیده بود و دیگر کاسه صبرش لبریز شده و برای پیوستن به آنان لحظه شماری می کرد.

گروه شناسایی فردای همان روز عازم شد آنها بعد از مدت زیادی پیاده روی متوجّه شدند که در خاکریز دشمن قرار گرفته اند، شهید محمّدی به او گفت: ما در محاصره میدان مین هستیم، شما در این جا پناه بگیر و تا آمدن ما صبر کن یا حدّاقل پانزده قدم به عقب برگرد. من و برادر درویشی کمی دیگر به جلو می‌رویم و زود برمی‌گردیم، رامین که هرگز از اوامر مافوقش سر پیچی نمی کرد کمی عقب تر نزد برادر درویشی رفت و گفت: به او چنین دستوری داده اند در آن حین صدای انفجار مهیبی به گوش رسید خودش را با عجله رساند و دید که برادر درویشی خودش را به روی زمین  می‌کشد و برادر سیروس هم پاهایش بر اثر انفجار مین قطع شده است، هر دو را با سختی به کول می‌گیرند، مقدار زیادی خون از آنها می‌رفت، با زحمت و خستگی فراوان خودشان را به خاکریزهای خودی رساندند، در آنجا نیروهای ارتشی به نگهبانی مشغول بودند و چون آنها را نمی‌شناختند دستور ایست دادند و آنها با گفتن رمز از نیروهای خودی برای مجروحین تقاضای آمبولانس کردند و آنها را سریعاً انتقال دادند. بعداً اطلاع پیدا کردند که مجروحین را به بیمارستان طالقانی آبادان برده‌اند، آن روز به هر سختی و مشقت بود گذشت و فردا گروه دیگری را برای شناسایی فرستاده بودند که خمپاره ای به آنان شلیک و منفجر می شود و یکی دیگر از دوستان نزدیک او محمود به شهادت می‌رسد. مسئول تیپ برادر ادیبی و برادر سررشته هم در آن جمع  مجروح شده بود که بعد از چند روز خبر شهادت شهید برادر سررشته تمامی رزمندگان را متأثّر کرد. بیست و نهم خرداد 1363 شب چهارشنبه او دوباره به همان منطقه برای گشت و شناسایی اعزام شد، رامین این بار از طرف نهر خشک حرکت کرد با این حال عراقی ها بسیار منوّر می‌زدند ولی خداوند آنان را کور کرده بود و نمی دیدند، مین های زیادی در آن منطقه کار گذاشته بودند. وقتی به میدان مین رسید با شجاعت و تبحر هر چه تمام تر مقداری از مین ها را خنثی کرد و سلامت به عقب بازگشت.

خیبر و شهادت

رامین بعد از شناسایی و مانورهای بسیار زیادی که در طول نبرد با دشمنان اسلام داشت بعد از دو ماه برای مرخصی در تاریخ هفتم مرداد 1363 نزد خانواده خود آمد و دید مادرش عکس حسن را که صلیب سرخ از او گرفته بود به وی نشان داد، در عکس ها حسن و چند نفر دیگر به ستون در میان عراقی ها حرکت می کردند، او بسیار خوشحال شد و به خاطر زنده بودن برادرش به درگاه خداوند سجده شکر به جای آورد. او قبل از شهادت همیشه می‌گفت: خدا می‌داند برادرم مانند حضرت زین العابدین (ع) در اسیری چه زجری می‌کشد. این شهید بزرگوار در نامه ای نوشته بود من رامین خلیلی به وسیله تحقیق و داشتن اطلاعات به وسیله دوستان به این واحد آمدم و با برادران و رزمندگان پاک و خالص آشنا شدم که واقعاً رفتن به گشت و شناسایی و جنگیدن در کنار این یاران تاثیر عجیبی در روحیه من گذاشت مانند برادرم حسن که پس از عمری زندگی باهم که تنها برادرم بود در عملیات خیبر که او و من هر دو مسئول گروه بودیم، او زخمی شد و در عقب نشینی در منطقه بر جای ماند و با رفتن برادر قهرمانم کمرم شکست و رزمنده شهید رمضان جعفری مقدم که از دوستان صمیمی من بود که در اوج گیری انقلاب بسیار فعالیّت داشت و عاقبت به آرزوی دیرینه‌اش رسید.

برادر رزمنده دیگرم شهید حسین میرزایی یکی از بهترین دوستان من بود که در اوایل انقلاب با هم در کتابخانه محل و تبلیغات فعالیّت می کردیم و با هم به جبهه اعزام شدیم و سپس او در عملیات والفجر مقدماتی شربت شهادت را نوشید، محمّد ایرج تاریخی که یکی از رفقای من بود که در دوره انقلاب در سپاه و بسیج فعالیّت داشت و با هم به نیروهای بسیج آموزش می‌دادیم هرگز فراموش نمی کنم.

او بسیار خوش اخلاق بود و در عملیات خیبر در حال معبر زدن بود که به وسیله نارنجک شهید شد، امیر نوفلاح که از کودکی با هم بزرگ شده بودیم در عملیات کربلای کردستان به وسیله دموکرات ها به درجه رفیع شهادت نایل شد، برادر محمّد جواد خاکباز از دوستان دوران آموزشی پادگان امام حسین (ع) بود. او بسیار مخلص و با خدا بود، او در تیپ سیّدالشهدا معاون گردان بود که در عملیات خیبر به درج رفیع شهادت نایل شد. او در طول عمر کوتاه و با عزّتش جهاد، مردانگی، شرف و غیرت، صبر، شجاعت و تمام این فضایل را از یاران باوفایش به این مرز و بوم آموخته بود و خود نیز عمل نمود. رامین خلیلی این سلحشور دلاور پس از نبرد و حماسه های فراوان نهم تیر 1365 در واحد اطلاعات و عملیات لشگر سید الشهدا (ع) در حین شناسایی در منطقه مهران با دشمن درگیر شد و در سن بیست و یک سالگی به درجه رفیع شهادت نایل شد. پیکر پاک این شهید بزرگوار در خاک دشمن برجای ماند و برای همیشه مفقودالپیکر شد.

فرازی از وصیّت‌نامۀ شهید رامین خلیلی

ای مردم شهید پرور! همانگونه که اسلام را تا کنون یاری نمودید باز هم تا آخرین قطره خونتان یاریش کنید. انقلاب اسلامی شهدای گرانقدر زیادی داده است، هرگز نگذارید خونشان پایمال شود. شما ای کسانی که به فساد روی آورده اید به خداوند سوگند این مسیر عاقبت خوشی به همراه ندارد و راهی از توبه برایتان باز نمی ماند همیشه پشتیبانه اسلام و شهدا باشید زیرا خون شهدا باعث احیای دین اسلام می شود.

انتهای پیام/