پرواز معشوق به سوی معبود

نوید شاهد - سردار شهید حسن امام دوست در نامه‌ای به همسر خود نوشت؛ «همسر عزیزم می‌خواهم از سفری برایت سخن بگویم که دیده‌ها و خاطرات آن اصلاً از مقوله لفظ و کلام نیست که بتوان گفت و یا نوشت؛ بلکه هر یک حالتی است شگرف و عمیق و ملکوتی که با چشم مادی نتوان آن را دید، بلکه باید خود در آن سیر و سلوک و حالت بود تا بتوان با دیده بصیرت دید و احساس کرد.»

کد خبر: ۵۱۱۳۹۶

يکشنبه - ۱۰ مرداد ۱۴۰۰ / 1400 10 May

به گزارش نوید شاهد گلستان؛ شهید حسن امام دوست، پنجم اردیبهشت ۱۳۴۰ در شهرستان زابل چشم به جهان گشود. پدرش گلزار، کشاورز بود و مادرش صغرا نام داشت. تا پایان دوره کاردانی در رشته علوم و فنون نظامی درس خواند. سال ۱۳۵۸ ازدواج کرد و صاحب یک دختر شد. به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت. بیست و نهم مهر ۱۳۶۲ با سمت فرمانده گردان تیپ ثارالله در مریوان هنگام درگیری با گروه‌های ضدانقلاب بر اثر اصابت گلوله به سینه، شهید شد. مزار او در گلزار شهدای امامزاده عبدالله شهرستان گرگان واقع است.

همسر عزیزم می‌خواهم از سفری برایت سخن بگویم که دیده‌ها و خاطرات آن اصلاً از مقوله لفظ و کلام نیست که بتوان گفت و یا نوشت؛ بلکه هر یک حالتی است شگرف و عمیق و ملکوتی که با چشم مادی نتوان آن را دید بلکه باید خود در آن سیر و سلوک و حالت بود تا بتوان با دیده بصیرت دید و احساس کرد. سخنی از عشق است و عاشقی، و پرواز ملکوتی، پرواز از این تن خاکی، پرواز از این بند و قفس دست و پاگیر، پرواز بسوی تنها معشوق و تنها معبود یگانه مقصد و یگانه مقصود که اگر نبود اجل معین الهی حتی چشم برهم زدنی آرام نمی‌گرفت و پر می‌کشید.

آری عاشقان دلباخته‌ای که همان فریاد بر آرند اگر قانون حاکم بر هستی سبب این نمی‌شد که روح بلند پرواز من در قفسی تنگ خاک را می‌شکستم و به اندازه مدت یک دیده بر هم زدن آن روح بلند پرواز من در این قفس تنگ خاکی من درنگ نمی‌کرد. چنین قفس تنگ نه سرای چو من خوش الحان است روم به روضه رضوان که مرغ آن چمنم.

حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم
خوشادمی که از این چهره پرده بر فکنم

آری عاشقانی که رنج می‌برند که چرا خداوند آنان را زودتر به لقاء خویش نمی‌رساند؟ زیرا آنان تک تک سلول‌های بدنشان باورشان آمده است که مهمترین بهره برداری از این دنیا پرواز به سوی لقاالله است و کوتاه ترین راه و میان برترین راه برای رسیدن به این مقصد شهادت است و شهادت سعادتی است که خداوند نصیب کسانی می‌کند که توانسته باشند از همه وابستگی‌ها دل کنده باشند و قلبشان فقط و فقط از عشق به خدا مالامال گشته باشد.