به بهانه سالروز شهادت شهید «محمد بروجردی»؛

مروری بر زندگینامه «مسیح کردستان»

نوید شاهد- شهید «محمد بروجردی» سال ۱۳۳۳ در بروجرد متولد شد. اقدامات تأثیرگذار و شجاعانه وی در جریان نهضت انقلاب اسلامی از این جوان انقلابی، شخصیتی مبارز و مقاوم ساخت.

کد خبر: ۵۰۶۶۲۲

يکشنبه - ۰۲ خرداد ۱۴۰۰ / 1400 02 March

به گزارش نوید شاهد لرستان، شهید «محمد بروجردی»، سال ۱۳۳۳ در منطقه «پورد دره گرگی» بروجرد متولد شد. پنج خواهر و برادر بودند. در خانواده «میرزا» صدایش می‌زدند. در شش سالگی پدرش  را از دست داد و همین باعث شد از همان کودکی در کنار تحصیل، کمبود درآمد ناشی از فقدان پدر را با کار کردن جبران کند. شب‌ها کار می‌کرد و روزها درس می‌خواند، همین اتکا به خود بود که از او در روزهای سخت جنگ مردی بزرگ و بالنده ساخت.

با عزیمت خانواده به تهران، محمد در شرایط جدید قرار گرفت. همان زمان در کلاس‌های فراگیری قرآن شرکت کرد و روح و جانش با فرامین و معنویت قرآن عجین و در همین کلاس‌ها با جلسات مخفی و نیمه مخفی و گروه‌های مذهبی و سیاسی آشنا شد. آشنایی بروجردی با «مهدی عراقی» باعث شد تا بیش از پیش وارد عرصه مبارزاتی شود؛  او در یافته بود که سرنگونی حکومت شاه جز با تشکیل گروه‌های منسجم امکان پذیر نیست، از این رو در سال ۱۳۵۶ گروه «توحیدی صف» را با هدف انجام فعالیت‌های مسلحانه پدید آورد گروهی که بعدها در پیوند با گروه‌های دیگر، گروه مبارزاتی پاسداران انقلاب اسلامی را تشکیل داد. این گروه حلقه‌ای از گروه‌های هفتگانه بود که در ارتباط با شهید عراقی با امام خمینی(ره) مرتبط می‌شدند و فعالیت‌های مبارزاتی از قبیل تکثیر و پخش اعلامیه و نوارهای حضرت امام را در بین مردم برعهده داشتند.

با به حاشیه رفتن نقش سازمان فدائیان اسلام و کمرنگ شدن فعالیت مسلحانه هیئت موتلفه، این شش حلقه تنها گروه‌هایی بودند که فعالیت‌های مبارزاتی را پی می‌گرفتند.

فرار از پادگان به شوق دیدار با امام خمینی (ره)

یک سال پس از ازدواج با دختر خاله‌اش به اجبار به سربازی رفت، در پادگان نیز از مبارزه علیه رژیم شاه غافل نشد؛ سرانجام تصمیم به  فرار از پادگان گرفت و به مرز گریخت تا خود را به امام خمینی (ره) در عراق برساند؛ اما در مرز دستگیر شد و پس از گذراندن شش ماه حبس بار دیگر او را روانه سربازی کردند.  شش ماه حبس تاثیر عمیقی بر بینش محمد برای ادامه راه مبارزه گذاشت.

در پادگان بود که با روشنگری، جمع زیادی را به نهضت اسلامی همراه کرد و از این طریق برای انجام کارهای مبارزاتی از ارتشی‌ها کمک گرفت. ارتباط او با روحانیت و حلقه یاران نزدیک امام (ره) باعث شده بود تا همواره در راه درست مبارزات قدم بردارد.

محمد بروجردی در سال ۱۳۵۵، در معیت چند تن از دوستانش برای فراگیری قواعد جنگی راهی سوریه شد تا بتواند در کنار مبارزان کشورهای عربی منطقه با فنون چریکی آشنا شود.  مدتی  بعد به «جنبش آمل» معرفی شدند و دوره‌های رزم چریکی شهری و نبرد پارتیزانی را گذراندند.

اوج مبارزات انقلابی

زمستان سال ۱۳۵۷ از راه رسید. محمد در این مدت سلسله عملیات‌های مسلحانه خود را با اجرای چند عملیات به پیش برده بود. از جمله آنها، «انفجار اتوبوس حامل مستشاران آمریکایی در لویزان»، «خلع سلاح ماموران قرارگاه شهربانی شاهنشاهی در تهران»، «انفجار تاسیسات برق مراکز فساد رژیم  موسوم به کاخ جوانان در منطقه شوش» و ... بود؛ او در تمام این عملیات‌ها از روحانیت مبارز پیرو خط امام (ره) کسب اجازه می‌کرد.

در ادامه وقایع  انقلاب اسلامی، امام خمینی (ره) خبر از بازگشت خود به ایران داد.  گروهی متشکل  از نزدیکان امام راحل از جمله استاد مطهری، دکتر بهشتی و حاج مهدی عراقی در جلسه‌ای برنامه حراست و استقبال از امام راحل را به دو گروه با سابقه  که پیش از این عملکرد درستی از خود نشان داده بودند، سپردند؛ این مهم به گروه صف و فجر اسلام، تحت سرپرستی شهید محمد بروجردی و تحت هدایت شهید مهدی عراقی رسید.

تاسیس نهاد انقلابی سپاه

حکومت طاغوتی شاهنشاهی در ۲۲ بهمن ماه  1357 در هم شکسته شد و کشتی انقلاب اسلامی پس از عبور از موانع سخت و نفس گیر به ساحل امنی رسیده بود. محمد بروجردی در این برهه از زمان نیز برای حراست از اقامتگاه امام (ره)  و نیز مسئولیت زندان اوین پیشنهاد تاسیس نهادی را داد. حفاظت از گروه‌هایی که تا پیش از به ثمر رسیدن انقلاب اسلامی اسلحه به دست گرفته و فعالیت مبارزه مبارزاتی داشتند به آن رسیدگی می‌شد وی به همراه 11 تن دیگر که چندی بعد به عنوان شورای عالی سپاه پاسداران گردهم آمدند، این نهاد انقلابی را بنا گذاشتند. مسئولیت پادگان عشرت آباد که به پادگان ولیعصر(عج) تغییر نام یافته بود، به محمد بروجردی سپرده شد.  این پادگان اصلی مقر سپاه بود، این محل اولین نقطه حرکت مبارزاتی است که برای دفاع از کشور و در روزهای نخست سال‌های پس از انقلاب در صفحه اول مجاهدت قرار گرفتند.

نفر اول نشسته از راست شهید «محمد بروجردی»

عزیمت به کردستان

برخی از گروه‌های تجزیه‌طلب با یارکشی در بین مردمان غرب کشور به مبارزه با جمهوری اسلامی ایران قد علم کردند و چندین نقطه از شهرهای غربی کشور را نیز به تصرف خود درآوردند و با اعلام دستور امام خمینی (ره) مبنی بر اینکه پاوه باید آزاد شود جمعی از نیروهای سپاه پاسداران از جمله محمد بروجردی نیز به  این منطقه اعزام می‌شوند. او در ۲۵ سالگی در کنار تاکتیک نظامی به دنبال تسخیر دل‌های مردم و همراه کردن آن با انقلاب بود؛ چرا که عقیده داشت ضدانقلاب از سادگی مردم سوء استفاده کرده اند.

با همین هدف در نقاط روستایی و شهرها بلافاصله به دنبال جذب نیرو رفت و بدین ترتیب سازمان پیشمرگان کرد مسلمان تشکیل شد. او متعقد بود باید به دست مردم کرد اسلحه داد تا خود با نیروهای دمکرات و کومله مبارزه کنند. بروجردی می‌گفت:  «صف مردم کرد از صف ضد انقلاب جدا است و این مردم مسلمان خواهان حکومت اسلامی هستند و اگر دست رحمت نظام اسلامی بر سر آنان گسترده شود با تمام قدرت در مقابل ضد انقلاب  می‌ایستند.

شهید بروجردی و فرماندهان ارتش

شهید بروجردی به بعضی از فرماندهان ارتش، احترام خاصی می‌گذاشت؛ از جمله به جناب سرهنگ «غضنفر آذرفر» که در مریوان فرمانده تیپ بود و در اثر اصابت خمپاره ضدانقلاب، از ناحیه پا به شدت مجروح شد؛ او بعداً که سلامتی نسبی خودش را به دست آورد، به فرماندهی لشکر ۲۸ کردستان و بعد هم به فرماندهی لشکر ۶۴ ارومیه منصوب شد.

عروج فرمانده

فرماندهی سپاه غرب به محمد بروجردی سپرده شد تا زمینه پاکسازی کردستان و برقراری امنیت را فراهم کند. در همین ایام، جنگ در مرزها از سوی رژیم بعث عراق بر ایران تحمیل شد.  بروجردی در این زمان نیز نیاز اصلی را  حضور در کردستان و ماندن در سنگر اول خویش دید. او سرانجام همین سنگر در حالی که تنها ۲۹ سال سن داشت پس از سال‌ها مجاهدت و مبارزه در یکی از ماموریت ها در اثر انفجار مین ضد انقلاب آسمانی شد.

انتهای پیام/