هر وقت سر خاکش می‌روم، شرمنده‌ام شرمنده آن سال‌های سخت

نوید شاهد – پدر شهید «محمدحسین صوفی‌آبادی» نقل می‌کند: «گاهی دو سه ساعت بیشتر نمی‌خوابید. این برنامه هر شب او بود. سه سال اینطور درس خواند تا دیپلمش را گرفت. هنوز هم هر وقت سر خاکش می‌روم شرمنده‌ام، شرمنده آن سال‌های سخت.» نوید شاهد سمنان به مناسبت سالروز آزادسازی خرمشهر، در سه بخش خاطراتی از این شهید گرانقدر برای علاقه‌مندان منتشر می‌کند که توجه شما را به بخش نخست این خاطرات جلب می‌کنیم.

کد خبر: ۵۰۶۴۵۲

شنبه - ۰۱ خرداد ۱۴۰۰ / 1400 01 March

به گزارش نوید شاهد سمنان، شهید محمدحسین صوفی‌آبادی بيست و پنجم فروردين‌ماه ۱۳۴۱ در شهرستان سمنان ديده به جهان گشود. پدرش رضا، کشاورز بود و مادرش سيده‌‌بيگم نام داشت. تا پايان دوره متوسطه درس خواند و ديپلم گرفت. به عنوان پاسدار در جبهه حضور يافت. پانزدهم خردادماه ۱۳۶۱ با سمت آرپی‌‌جی‌‌زن در خرمشهر بر اثر اصابت گلوله به سر، شهيد شد. مزار وی در گلزار شهدای امامزاده اشرف زادگاهش واقع است.

این خاطر به نقل از پدر شهید است که تقدیم حضورتان می‌شود.

هر وقت سر خاکش می‌روم شرمنده‌ام، شرمنده آن سال‌های سخت
چیزی نمانده بود که لباس بپوشم و بروم دنبالش. ساعت یک نیمه شب بود که آمد و آهسته رفت توی آشپزخانه چیزی بخورد. من هم بلافاصله رفتم و با نگرانی پرسیدم: «تا این وقت شب کجا بودی؟ مگه نظافت بانک چقدر طول می‌کشه؟» هر پنج نفر درس می‌خواندند. با اینکه اغلب مادرشان توی نانوایی به کمکم می‌آمد، اما باز هم درآمدم کفاف زندگی را نمی‌داد.

با چشمانی که از خستگی قرمز شده بود، نگاهی به من انداخت و گفت: «دو تا بانک می‌رم بعد هم بایگانی مدارکشون رو قبول کردم انجام بدم.» شامش را خورد و رفت سراغ درس‌هایش. گاهی دو سه ساعت بیشتر نمی‌خوابید. این برنامه هر شب او بود. سه سال اینطور درس خواند تا دیپلمش را گرفت. هنوز هم هر وقت سر خاکش می‌روم شرمنده‌ام، شرمنده آن سال‌های سخت.

منبع: کتاب فرهنگ‌نامه شهدای استان سمنان-شهرستان سمنان/ نشر زمزم-هدایت